I SA/Wr 73/23 - Postanowienie

Data orzeczenia	2023-05-31	
Data wpływu	2023-01-27	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Piotr Kieres /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	I FSK 1273/25
I FZ 354/23
I FZ 355/24	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	*Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 259;  art. 58 par. 1 pkt 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2022 r. nr 0201-IOV-13.4103.41.2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce: IV i X/2015 r., II, IV, V, VII, VIII, IX, XI i XII/2016 r. oraz I, II, III, IV, VII, X oraz XII/2017 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Stronie skarżącej kwotę 1.987,00 zł (słownie: tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt siedem złotych 00/100) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.	
Uzasadnienie
S. B. - Strona skarżąca (Skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę we wskazanym w sentencji zakresie. Zarządzeniem z 31 stycznia 2023 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał pełnomocnika Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w trybie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) - dalej jako: p.p.s.a. na dzień 24 lutego 2023 r. (vide k. 35 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ) - dalej w skrócie jako "p.p.s.a." skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy wezwanie do nadesłania odpisu prawidłowo podpisanej skargi lub podpisania skargi w siedzibie Sądu, doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w trybie art. 73 p.p.s.a w dniu 24.02.2023 r. Powołany przepis normuje instytucję doręczenia zastępczego pism w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie, bowiem do treści art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.

Jak wynika z adnotacji zawartych na niepodjętej, zwróconej Sądowi przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło 10 lutego 2023 r., drugie zaś - 20 lutego 2023 r. Nieodebranie przez pełnomocnika Skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 24 lutego 2023 r. Zatem termin na wykonanie wezwania sądu w przedmiocie usunięcia braku formalnego skargi upływał z końcem 3 marca 2023 r. i upłynął bezskutecznie – brak formalny skargi nie został usunięty. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym sąd postanowił jak w pkt I sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.987,00 zł należało orzec na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił w pkt II sentencji.