III SAB/Po 58/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-19	
Data wpływu	2026-01-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Monika Świerczak /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Michalski
Wojciech Rowiński	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Komendanta Policji do załatwienia wniosku F. S. z dnia 25 listopada 2025 r.; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie opisanej w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego F. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 listopada 2025 r. F. S. (dalej jako: "Skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Komendanta Policji (dalej jako: "Komendant Wojewódzki", "organ"), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze Skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencj doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest dostępna na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

oraz wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że 25 listopada 2025 r. złożył do Komendanta Policji wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmujący aktualne adresy poczty elektronicznej wszystkich podległych Komend Powiatowych i Miejskich Policji właściwych do doręczeń pism urzędowych, w szczególności skarg i wniosków, w postaci uporządkowanego dokumentu elektronicznego, najlepiej w formacie JSON, w którym każdej nazwie jednostki przypisany jest właściwy adres e-mail. Dodatkowo wnisół o udostępnienie aktualnego adresu e-mail umożliwiającego całodobowy kontakt z dyżurnym Komendy Wojewódzkiej Policji. Skarżący wskazał, że Organ przesłał pismo z dnia 8 grudnia 2025 r. w którym wskazał adres e-mail dyżurnego oraz adres e-mail obsługujący skargi i wnioski w zakresie Komendy Wojewódzkiej Policji, natomiast w zakresie pozostałych komend Powiatowych i Miejskich Policji ograniczył się do stwierdzenia, że w celu uzyskania żądanych informacji należy zwrócić się do poszczególnych komend lub sprawdzić ich strony BIP. W ocenie Skarżącego taka odpowiedź nie stanowi udostępnienia żądanej informacji publicznej w zakresie zasadniczej części wniosku. Wniosek dotyczył przekazania konkretnych danych, to jest aktualnych adresów e-mail wszystkich podległych jednostek, w formie zestawienia. Organ nie przekazał żadnego wykazu ani dokumentu zawierającego dane dla Komend Powiatowych i Miejskich, nie wskazał także w sposób konkretny i jednoznaczny, gdzie dokładnie znajdują się kompletne informacje obejmujące wszystkie te jednostki, lecz przerzucił na wnioskodawcę obowiązek samodzielnego ustalania danych poprzez składanie odrębnych wniosków do wielu podmiotów albo poszukiwanie informacji na szeregu stron internetowych zupełnie innych, niezależnych podmiotów, a taka odpowiedź nie realizuje obowiązku udostępnienia informacji publicznej na wniosek.

Skarżący wskazał, że jeżeli organ uważał, że nie jest podmiotem właściwym do udostępnienia żądanych danych albo że nie dysponuje wnioskowaną informacją w zakresie podległych komend, to okoliczność ta powinna zostać zakomunikowana w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, z zajęciem stanowiska co do wniosku w przewidzianej prawem formie, a nie poprzez ogólne odesłanie do bliżej nieokreślonych źródeł. W szczególności organ nie wydał w tym zakresie decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji ani nie wskazał podstawy prawnej i faktycznej, która uzasadniałaby nieudostępnienie danych. W konsekwencji, mimo udzielenia częściowej odpowiedzi, organ pozostaje w bezczynności co do pozostałego zakresu wniosku, ponieważ do dnia wniesienia skargi nie udostępnił żądanych informacji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Komendant Wojewódzki wskazał m.in., że z akt sprawy wynika, że organ bez zwłoki w ustawowym terminie w dniu 8 grudnia 2025 roku udzielił pisemnej odpowiedzi Skarżącemu na adres [...] na wskazany przez Skarżcego we wniosku adres do e-Doręczeń. W pisemnej odpowiedzi, organ poinformował, że w zakresie KWP w [...] na stronie www, w określonym i opisanym w piśmie miejscu znajdują się dane do dyżurnego Jednostki oraz adresy e-mail do przesyłania skarg i wniosków. Komendant zaznaczył, że w zakresie pozostałych Komend Powiatowych i Miejskich, w celu uzyskania żądanych informacji, Skarżący winien skierować wnioski do właściwych podmiotów obowiązanych.

W powyższej sprawie Komendant Wojewódzki przyjął, że cechą charakterystyczną uprawnienia wynikającego z przepisów u.d.i.p. jest okoliczność, iż to wnioskodawca jest gospodarzem postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej, między innymi przez zakres wyznaczenia swojego żądania, gdyż to podmiot do którego wpłynął wniosek jest związany żądaniem wnioskodawcy i nie może ingerować w sprecyzowanie, czy uzupełnienie wniosku. Wniosek nie był precyzyjny. W piśmie Skarżący nie wskazał o jaką Komendę Wojewódzką oraz jakie Komendy Miejskie i Powiatowe mu chodzi. Ponadto zażądał udzielenia informacji od "Komendy Wojewódzkiej" za inne podmioty obowiązane, które jako samodzielne jednostki udzielają odpowiedzi w trybie u.d.i.p.

Ponadto Komendant Wojewódzki stwierdził m.in., że w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły, zbyt ogólny lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez u.d.i.p., uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej, co po części miało miejsce w rozpatrywanej przez organ sprawie. Odpowiedź na wniosek została udzielona w formie czynności materialno-technicznej i organ w tym zakresie nie pozostaje w częściowej bezczynności. Komendant Wojewódzki opierając się na powołanym w odpowiedzi na skargę orzecznictwie sadów administracyjnych stwierdził, że jeżeli żądana informacja nie ma cech informacji publicznej albo organ nie posiada danych, o które wnosi wnioskodawca stanowi czynność materialno-techniczną. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego postąpił on właściwie i w sytuacji, gdy sprawa go nie dotyczyła, wystosował w odpowiednim terminie pismo informacyjne.

Następnie Komendant Wojewódzki powołując się na doktrynę i orzecznictwo sądów administracyjnych odniósł się do pojęcia bezczynności, wskazł, że ustawodawca nie zdefiniował tego wyrażenia, a w literaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu, mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ m.in. nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo obowiązku w tym zakresie nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej Ponownie nadmienił, iż organ bez zwłoki w ustawowo przewidzianym terminie udzielił odpowiedzi Skarżącemu w zakresie jego wniosku, a więc nie wypełnił przesłanki bezczynności. Udzielenie odpowiedzi wymagało przeprowadzenia przez organ analizy stanu faktycznego sprawy. Sądy wskazują, że bezczynność organów w zakresie udostępniania informacji publicznej występuje wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w u.d.i.p. terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej itd. Organ udzielił odpowiedzi w zakresie swojej właściwości. Orzecznictwo i doktryna podaje, że każdy organ jest obowiązany udzielić odpowiedzi w trybie u,d.i.p. w zakresie swojej właściwości. Więc nie jest właściwe i możliwe przesyłanie przez organ wniosku Skarżącego pomiędzy jednostkami albo załatwianie w jego imieniu sprawy. Chęć uzyskania przez Skarżącego informacji publicznej od innego podmiotu obowiązanego winno spowodować skierowanie przez niego wniosku do tego podmiotu w zakresie żądanej informacji. Zgodnie z treścią art. 61 Konstytucji RP zasadnym jest przyjęcie, iż wniosek złożony w przedmiotowej sprawie nie narusza treści w/w przepisu. Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Sprawy dot. informacji publicznej reguluje u.d.i.p., przez co na wstępie rozpoznawania sprawy rozważenia wymagały dwie kwestie: podmiotowa, czy adresat żądania jest właściwy w sprawie jej udostępnienia oraz przedmiotowa, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, o której mowa w przywołane ustawie. Komendant Wojewódzki zgodnie z zakresem żądania Skarżącego rozpoznał wniosek w oparciu o przepisy u.d.i.p.. W związku z powyższym organ udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie odpowiednio do swojej właściwości. Zgodnie z tak przyjętą argumentacją, organ nie dopuścił się bezczynności. Powiadomienie wnioskodawcy odbyło się z zachowaniem ogólnym, powszechnie akceptowalnych standardów proceduralnych, w tym zasad "dobrej administracji". Organ podjął w sprawie odpowiednie czynności, a zatem nie można mu zarzucać bierności. Komendant Wojewódzki odniósł się także do podniesionych w skardze zarzutów. i wskazał, że zarzut przytoczony przez Skarżącego, tj. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych nie koresponduje z przepisami ustawy u.d.i.p.. Ubocznie już tylko należy wskazać, iż wnioski o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z obowiązującym prawem rozpatrywane są w trybie przepisów przewidzianych w u.d.i.p., które w żaden sposób nie ogranicza prawa obywatela do otrzymywania informacji. Ponadto przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej liczby osób czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem u.d.i.p. nie jest zaspokajanie indywidualnych potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych bądź na potrzeby toczących się postępowań sądowych. u.d.i.p. ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, a nie prywatnym interesom jednostki. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.. wskazał, że art. 10 u.d.i.p. określa sytuacje, kiedy informacja publiczna może zostać udostępniona na wniosek. Reguła polega na tym, że brak informacji publicznej w BIP lub portalu danych jest przesłanką do wnioskowego uzyskania żądanej informacji (wyr. NSA z 11.7.2023 r., III OSK 979/22, Legalis; szerzej M. Bernaczyk, Obowiązek bezwnioskowego udostępniania, s. 122-132; M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym). Informacja, o którą wnosił Skarżący mieści się na portalu BIP i jest ogólnodostępna. Ponadto Organ wskazał "ścieżki" dostępu do wnioskowanych danych. Zatem nie jest skuteczne żądanie od podmiotu obowiązanego udostępnienia informacji publicznej, która jest ogólnie dostępna (wyr. WSA w Warszawie z 21.2.2005 r., II SAB/Wa 355/04). Orzecznictwo wskazuje, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. podmiot zobowiązany w przypadku, gdy wnioskowana informacja znajduje się w BIP lub w portalu danych, zgodnie z dobrą praktyką może wskazać, gdzie została opublikowana żądana informacja (co w niniejszej sprawie miało miejsce), (por. wyr. NSA z 10.5.2023 r., III OSK 174/22).

To samo dotyczy sytuacji, gdy dane znajdują się w BIP innego podmiotu niż podmiot, do którego skierowano żądanie. Jeśli wniosek o udzielenie informacji publicznej zostanie złożony do niewłaściwego podmiotu, odbiorca żądania nie jest uprawniony do przekazania wniosku zgodnie z właściwością w świetle art. 65 § 1 KPA (wyr. NSA z 21.4.2016 r., I OSK 2486/14, Legalis). Winien wniosek rozpatrzeć i przekazać informację, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych danych, co też się stało.

Dostęp do stron internetowych jest powszechny, zatem każdy może dowiedzieć o treści takiej informacji. W przypadku braku dostępu do BIP lub portalu danych, nie ma przeszkód, by podmiot zobowiązany udostępnił zainteresowanemu w miejscu ogólnie dostępnym komputer, na którym wyświetlane są żądane informacje, ale Skarżący o to nie wnosił.

Organ podniósł, że wniosek Skarżącego był ogólny. W swojej treści nie wskazywał, że chodzi o Komendę Policji i jednostki jej podległe, czyli Komendy Miejskie i Powiatowe województwa [...]. Zatem wniosek nie spełniał tego standardu I nie został sprecyzowany przez wnioskodawcę w sposób pozwalający odczytać jego wolę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co nastepuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zw. dalej "p.p.s.a."), jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych 3 § 2 w pkt 1- 4a art. p.p.s.a., gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie, liczonym od dnia wszczęcia postępowania w sprawie, nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej.

W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni nie później jednak niż po dwóch miesiącach od wpływu wniosku

Zgodnie z art. art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji Natomiast gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy informacji publicznej, albo obowiązany podmiot nie dysponuje żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem, a spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

W realiach rozpatrywanej sprawy poza sporem jest, że, wnioskowana przez Skarżącego informacja stanowiła informację publiczną, a organ zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w ustawowym terminie odpowiedział pismem na wniosek skarżącego.

Natomiast kwestią sporną w sprawie, jest brak przekazania w odpowiedzi na wniosek zestawienia aktualnych adresów e-mail po jednostce Komend Powiatowych i Miejskich Policji, a jedynie wskazanie przez Komendanta Wojewódzkiego w piśmie, że stosowne dane należy sprawdzić w BIP na stronach internetowych poszczególnych jednostek i czy stanowiło w tym przypadku udzielenie informacji publicznej zgodnie z u.d.i.p.

W sprawie żądaną informacją było zestawienie wszelkich adresów e-mail właściwych do doręczeń pism urzędowych takich jak skargi i wnioski wskazanych jednostek Policji. w formie uporządkowanego dokumentu.

W ocenie Sądu, fakt, że takie dane są ogólnie dostępne na stronach internetowych poszczególnych jednostek w BIP nie zwalnia organów obowiązanych z mocy ustawy do udzielenia informacji publicznej z obowiązku udostępnienia takiego zestawienia, w sytuacji, gdyby takie zestawienie organ posiadał.

Informacją bowiem w przedmiotowej sprawie jest konkretny zbiór adresów e-mail.

Kluczowym zatem jest, czy dane wiadomości zgromadzono w zbiorach własnych organu.

W aktach sprawy ( notatka służbowa z dnia 5 grudnia 2025 r.) i odpowiedzi na skargę. organ jednoznacznie wskazał, że nie dysponuje żądanymi przez Skarżącego danymi. Co w konsekwencji, w ocenie Sądu, wskazuje na brak obowiązku udostępnienia informacji publicznej przez Komendanta Wojewódzkiego w zaskarżonym zakresie

Mając na uwadze powyższe, przyjąć jednak należy, że dopiero wraz z odpowiedzią na skargę udzielono pełnej odpowiedzi w granicach żądania zawartego we wniosku Skarżącego z dnia 25 listopada 2025 r., zatem trafne okazały się zarzuty skargi w zakresie, gdzie zarzucono organowi brak stosownej realizacji wniosku w terminie mimo udzielenia określonej odpowiedzi.

Biorąc pod uwagę, że odpowiedź w pełni została udzielona przez organ w odpowiedzi na skargę, a organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji wniosek skargi o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy. czyni bezprzedmiotowym.

Zasadny również jest zarzut, że organ na dzień wniesienia skargi pozostawał w bezczynności. W odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej udzielonej z zachowaniem wynikającego z art. 13 u.d.i.p. terminu, nie wskazano bowiem prawidłowo przeszkód, dla których nie można było zrealizować żądania.

Sąd nie podzielił argumentacji Komendanta Wojewódzkiego, co do braku obowiązku udostępnienia informacji. Organ błędnie kwalifikując żądanie Wnioskodawcy, jako dotyczące wiadomości, której organ nie musi udostępnić wobec możliwości jej samodzielnego pozyskania przez wyszukiwanie sieci Internet naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdzie określono zakres powinności udostępniania informacji w tym terminy udostępnienia informacji publicznej. W okolicznościach tej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że Komendant Wojewódzki dopuścił się bezczynności, bezczynność organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Informacji nie udostępniono z uwagi na fakt, że w ocenie Komendanta Wojewódzkiego, żądane informacje są publicznie dostępne i organ wobec tego faktu nie był zobowiązany do ich udzielenia. Niemniej w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że żądaną informacją nie dysponuje. Okoliczność ta, nie uwalnia jednak z zarzutu bezczynności, ale ma znaczenie co do oceny jej zakresu – braku rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-3 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. ( pkt 4 wyroku) Poniesione koszty stanowił wpis od skargi.