Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 3 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 357/13 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy budynków gospodarczych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 357/13 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy budynków gospodarczych.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Kielcach wskazał, że:

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania T. S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia z dnia 3 grudnia 2012 r. zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych o wymiarach 3,8 x 6,5 m na działce nr [...] przy ul. M. w Kielcach. Organ I instancji wydał decyzję z dnia 21 grudnia 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku T. S. z dnia 3 grudnia 2012 r. powołując w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). W uzasadnieniu stwierdził, że w miejscu planowanej inwestycji istnieją już dwa budynki gospodarcze, w stosunku do których do chwili obecnej nie został wykonany nakaz rozbiórki, orzeczony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla Miasta Kielce z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...], a nadto przedmiotowa działka położona jest na terenie objętym strefą ochronną ustanowioną rozporządzeniem nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r., w której obowiązują zakazy wymienione w § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 – 11. Decyzja powyższa wysłana pocztą w dniu 27 grudnia 2012 r. została doręczona stronie w dniu 14 stycznia 2013 r.

Wojewoda Świętokrzyski utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśnił, że działka nr [...] znajduje się na obszarze pośredniej ochrony ujęcia wody podziemnej, określonym w rozporządzeniu nr 5/2005 Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego, Nr 220, poz. 2610). W świetle § 4 ust. 2 pkt 11 i załącznika nr 2 do tego rozporządzenia działka inwestora nie jest przeznaczona pod zabudowę innymi obiektami niż urządzenia zaopatrzenia w wodę. Z tego powodu sprzeciw organu I instancji był zasadny.

Odnośnie faktu istnienia na przedmiotowej działce dwóch obiektów, co do których orzeczono nakaz rozbiórki, organ odwoławczy wyjaśnił, że w takiej sytuacji organ nie ma kompetencji do wydania sprzeciwu od zgłoszenia. Podstawy wydania sprzeciwu zostały bowiem enumeratywnie wskazane w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego i nie ma wśród nich ww. okoliczności. Brak jest jednocześnie podstaw aby do zgłoszenia zastosować w drodze analogii przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. organ odwoławczy nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Wyjaśnił, że datą wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie był, zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., dzień nadania decyzji w polskiej placówce pocztowej, tj. 27 grudnia 2012 r. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia z dnia 3 grudnia 2012 r. został zachowany.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła T. S.

Na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. Sąd postanowił dopuścić dowód z pisma Wodociągów Kieleckich: z dnia 25 listopada 2010 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy II SA/Ke 802/12 oraz z dnia 9 maja 2011 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy II SA/Ke 759/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Organ I instancji przyjął, że budowa dwóch budynków gospodarczych na działce znajdującej się na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon jest niezgodna z wymienionym w rozporządzeniu nr 5/2005 Dyrektora RZGW w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej Kielce - Białogon, gmina Kielce, powiat kielecki (Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego nr 220, poz. 2610) § 4 ust. 2 pkt 10, zgodnie z którym na terenie ochrony pośredniej ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych wprowadza się zakaz lokalizowania budynków zamieszkania zbiorowego, budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarskich lub inwentarskich, oraz § 4 ust. 2 pkt 11. Ten ostatni przepis wprowadza zakaz wykorzystywania położonych w strefie ochrony gruntów dla celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie przedstawiane na mapie w skali 1:5000 stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia. W załączniku tym określono, że na terenie, na którym położona jest działka skarżącej, oznaczonym symbolem Z.WZ, funkcją podstawową będzie "teren urządzeń zaopatrzenia w wodę, zieleń izolacyjna".

Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) stanowi wprost, że strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57. Tym samym organy orzekające w niniejszej sprawie, prawidłowo uznając powołany przepis rozporządzenia za "inny" przepis w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, mając na względzie, że budowę budynków gospodarczych zaplanowano w granicach strefy ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej miały obowiązek zbadać, czy inwestycja ta nie narusza przepisów rozporządzenia ustanawiającego tę strefę.

Sąd I instancji podkreślił, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Źródłami prawa powszechnie obowiązującego zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia i akty prawa miejscowego – na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższe oznacza, że organy administracji nie mogą odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia nawet w sytuacji, gdy jest on wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Sąd natomiast związany jest wyłącznie Konstytucją i ustawami. Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Zasada ta została powtórzona w art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd administracyjny może zatem w konkretnej sprawie odmówić zastosowania przepisu aktu wykonawczego, jeżeli uzna, że przepis ten narusza Konstytucję lub ustawy.

Oceniając zawarty w § 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 cyt. rozporządzenia zakaz lokalizowania budynków gospodarskich i zakaz wykorzystywania gruntów dla celów innych niż ich dotychczasowe przeznaczenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie stwierdził ich sprzeczności z wynikającymi z przepisów ustawy Prawo wodne, zasadami regulującymi ochronę zasobów wodnych na terenach strefy ochrony pośredniej. Zakres zakazów, nakazów i ograniczeń możliwych do wprowadzenia na terenie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wskazuje art. 54 ust. 1 Prawa wodnego. Sąd I instancji wskazał, że wynika z niego, iż na takich terenach może być zabronione lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia przy czym ustawa przykładowo ("w szczególności") wskazuje szereg takich zakazów lub ograniczeń. Wśród nich nie został wymieniony generalny zakaz zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z gruntu stanowiącego teren ochronny ujęcia wody lub zakaz jakiejkolwiek jego zabudowy. Wprowadzenie takich zakazów jest jednak możliwe zdaniem Sądu I instancji pod warunkiem, że służyłyby one wskazanemu w początkowej części przepisu art. 54 ust. 1 celowi, to jest zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2008 r., sygn. II OSK 1404/07).

Sąd I instancji stwierdził, że właściwy organ, o ile uzna, że jest to uzasadnione przesłankami, o których mowa na wstępie art. 54 ust. 1 Prawa wodnego, może wprowadzić inne, niewymienione w tych przepisach zakazy. Katalog ten jest przy tym otwarty, ponieważ w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego ustawodawca poprzez użycie sformułowania "a w szczególności" wskazał, że wymienione w punktach zakazy mają charakter przykładowy.

Sąd I instancji zaznaczył, że dopuszczone jako dowód w sprawie pisma [...] Sp. z o.o. z dnia 25.11.2010 r. i 9.05.2011 r., będące przedmiotem analizy tut. Sądu w sprawach: II SA/Ke 802/12 (k. nr 51) oraz II SA/Ke 759/12 (k. nr 41) wskazują, że strefa ochronna ujęcia wody podziemnej Kielce-Białogon została ustanowiona na podstawie sporządzonej przez uprawnione osoby. Z dokumentacji tej wynika, że strefa taka powinna być ustanowiona ze względu na potrzebę ochrony ilości ujmowanej wody oraz zabezpieczenie ujęcia przed pogorszeniem fizyko-chemicznych własności ujmowanej wody. W roku 1968 zasoby eksploatacyjne ujęcia w Białogonie zostały ustalone na 3600 m³/h. Weryfikacja w roku 1994 wykazała spadek możliwości eksploatacyjnych do poziomu 1400 m³/h. Jako główną przyczynę spadku wydajności ujęcia wskazano postępującą urbanizację, w tym m.in. niekontrolowaną zabudowę w rejonie ujęcia. Kolejna weryfikacja w roku 2003 ograniczyła zasoby ujęcia do poziomu 1040 m³/h. Według autorów dokumentacji sposobem na utrzymanie zasobów eksploatacyjnych na powyższym poziomie jest jedynie zabezpieczenie obszaru umożliwiającego wsiąkanie opadów atmosferycznych poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy w bezpośrednim rejonie ujęcia. Zakaz taki pozwoli ponadto na ograniczenie ilości przenikających zanieczyszczeń do warstwy wodonośnej i utrzymanie wysokiej jakości ujmowanych wód. Analizy przeprowadzane na przestrzeni lat 1994-2003 wykazały bowiem istotny wzrost stężeń azotanów i zasolenia.

Sąd I instancji zaznaczył, że treść i wnioski zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej w pełni uzasadniają wprowadzenie zakazu, o którym mowa w § 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 rozporządzenia Dyrektora RZGW w Krakowie. Zakazy te służą bowiem celowi określonemu w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego, tj. zapobieganiu zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. W ocenie Sądu I instancji, nie ma sprzeczności między zakazem zmiany przeznaczenia terenu ujętym w § 4 ust. 2 pkt 11 i zakazem lokalizacji budynków ujętym w § 4 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia, a treścią art. 54 ust. 1 Prawa wodnego. Niewątpliwie budowa jednego czy dwóch budynków gospodarczych nie wywoła istotnych zmian w zakresie zmniejszenia przydatności ujmowanej wody lub zmniejszenia wydajności ujęcia, ale wybudowanie kilku, kilkunastu czy kilkudziesięciu budynków (mieszkalnych, gospodarczych) spowoduje już w ocenie Sądu I instancji takie zmiany, zarówno w ujęciu ilościowym jak i jakościowym. Niewątpliwie taki skutek miałoby stwierdzenie niezgodności z art. 54 Prawa wodnego, ustanowionych w § 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 cyt. rozporządzenia zakazów w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji, ponieważ w rezultacie prowadziłoby do uznania za dopuszczalną zmianę przeznaczenia terenu wszystkich położonych w tej strefie działek.

Odnosząc się do przywołanego w skardze wyroku WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 674/08, wydanego w następstwie ponownego rozpoznania sprawy zakończonej orzeczeniem uchylonym przez NSA wyrokiem w sprawie II OSK 1404/07 kontrolowany Sąd podkreślił, iż w tamtej sprawie Sąd istotnie odmówił zastosowania § 4 ust. 2 pkt 11 ww. rozporządzenia, co jednak nie oznacza, że wyrokiem tym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 5/2005 Dyrektora RZGW w tej części. Sprawa II SA/Ke 674/08 dotyczyła lokalizacji stacji telefonii komórkowej, a więc jednostkowej inwestycji, o szczególnym charakterze tj. niezwiązanej ze stałym przebywaniem ludzi i niepowodującej zakłóceń wsiąkania opadów atmosferycznych, której funkcjonowanie nie może mieć wpływu na zanieczyszczenie gruntu, a co za tym idzie jakość ujmowanej wody czy też wydajność ujęcia. Co innego natomiast, w ocenie Sądu I instancji, gdy wniosek dotyczy budowy dwóch budynków gospodarczych.

W rezultacie zdaniem Sądu I instancji, uprawnione jest stwierdzenie, że zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 10 i pkt 11 zakazy, należało uznać jako inne przepisy w rozumieniu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, których naruszenie stanowi podstawę wniesienia sprzeciwu przez organ budowlany, a taka sytuacja zdaniem Sądu I instancji miała miejsce w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy trafnie zdaniem Sądu I instancji zauważył, że fakt istnienia na terenie, na którym ma być zlokalizowany obiekt budowlany objęty zgłoszeniem, innego obiektu, co do którego orzeczony został nakaz rozbiórki, nie stanowi podstawy do wydania decyzji o sprzeciwie. Przesłanki wydania takiej decyzji zostały bowiem enumeratywnie wymienione w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Przepis art. 35 ust. 5 tej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, jako ograniczający prawa podmiotowe w zakresie zagospodarowania nieruchomości, nie może być stosowany "odpowiednio," w sytuacjach innych niż wprost w nim opisane i tym samym nie może być podstawą wniesionego sprzeciwu zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Tego rodzaju regulacja, która odnosi się z jednej strony do sfery uprawnień, ale z drugiej do obowiązków inwestora jako uczestnika procesu budowlanego, nie może być zdaniem Sądu I instancji interpretowana w sposób rozszerzający, ani tym bardziej uzupełniana w drodze analogii.

W ocenie Sądu I instancji nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut skarżącej dotyczący uchybienia przez organ I instancji terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego decyzja o sprzeciwie musi być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi. Przy wykładni tego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych występują istotne rozbieżności. Sąd I instancji wskazał, że istnieje jeden ze sposobów wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, w myśl którego termin, o którym mowa w tym przepisie jest zachowany, gdy właściwy organ wyda decyzję o sprzeciwie w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych, przy czym przez wydanie decyzji należy rozumieć sporządzenie jej zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 k.p.a., zaś fakt nadania decyzji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego stanowi jedynie dowód wydania decyzji o sprzeciwie w terminie, w razie zarzutu, że data w niej podana jest wcześniejsza od daty rzeczywistej (zarzut antydatowania, por. wyrok NSA z dnia 2 września 2011 r. w sprawie II OSK 737/11, wyrok NSA z dnia 25 lipca 2012r. sygn. sygn. II OSK 808/11, wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Ke 55/12).

Sąd I instancji wskazał, że pogląd ten w pełni podziela, oczywiste bowiem jest, że choć w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nie mówi się wyraźnie o wydaniu decyzji, lecz o wniesieniu sprzeciwu, to w rzeczywistości chodzi o wydanie decyzji o sprzeciwie. Użyte sformułowanie (wniesienie sprzeciwu) jest konsekwencją przyjętej dla działania organu nazwy (sprzeciw), a zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji.

Sąd I instancji wskazał, że na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie można utożsamiać wydania decyzji administracyjnej z jej doręczeniem. Z takich przepisów jak art. 107 § 1 k.p.a., określający, że decyzja powinna zawierać m.in. datę wydania, czy z art. 110 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest związany wydaną przez siebie decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, wyraźnie wynika, że czym innym jest wydanie decyzji, a czym innym jej doręczenie lub ogłoszenie. Na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji i wprowadzenie jej do obrotu prawnego to dwie różne kwestie.

Sąd I instancji stwierdził, że nie można w związku z tym przyjąć, iż wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a więc wydanie decyzji o sprzeciwie, jest równoznaczne z doręczeniem decyzji o sprzeciwie. Jednocześnie w ocenie Sądu I instancji w świetle art. 107 § 1 k.p.a. brak jest podstaw, aby nadaniu decyzji przez organ administracji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, przyznawać konstytutywny dla decyzji charakter. Inaczej mówiąc, brak podstaw, w ocenie Sądu I instancji, aby dopiero od tego momentu uważać, że decyzja, posiadająca wszystkie konstytutywne elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a., została wydana. Sąd I instancji podzielił zastrzeżenia co do stosowania odnośnie do czynności organu administracji art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., wyrażone w uzasadnieniu uchwały NSA z 15 października 2008 r., podjętej w sprawie II GPS 4/08. Słusznie zwrócono tam uwagę, że regulacja ta ze swej istoty dotyczy wyłącznie strony.

Sąd I instancji uznał za prawidłową wykładnię art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, w której przyjmuje się, że sprzeciw jest wniesiony w terminie przewidzianym w tym przepisie, jeżeli w tym czasie decyzja o sprzeciwie zostanie wydana, czyli zostanie sporządzona zgodnie z wymogami art. 107 § 1 k.p.a. Natomiast nadanie decyzji w polskiej placówce operatora publicznego może być jednym z dowodów wydania decyzji w terminie.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu 21 grudnia 2012 r., a z akt sprawy (książki nadawczej Urzędu Miasta Kielce, K II – 5 akt. adm.) wynika, że została ona wysłana skarżącej w dniu 27 grudnia 2012 r., nie ma podstaw w ocenie Sądu I instancji do przyjęcia aby sprzeciw z dnia 3 grudnia 2012r. został wniesiony, jak twierdzi skarżąca, po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia robót budowlanych.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła skarżąca T. S. i zaskarżając orzeczenie w całości, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, a mianowicie art. 30 ust. 6 pkt 2 i uznanie za zasadne zgłoszenie sprzeciwu przez Prezydenta Miasta z powołaniem się na art. 4 ust. 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia nr 5/2005 z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sytuacji niezastosowania powyższego przepisu w przypadku nieruchomości sąsiedniej, brak natomiast podstaw przyjętych przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu wskazujących na różnice wybudowanych obiektów, gdyż nie zostało w niniejszym postępowaniu przeprowadzone w tym zakresie żadne postępowanie dowodowe na okoliczność wpływu inwestycji na zanieczyszczenie gruntu, a co za tym idzie jakości ujmowanej wody.

Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, składając oświadczenie, że nie zostały one uiszczone w żadnej części.

W uzasadnieniu wskazano, że wydana decyzja nie uwzględniała analizy zgromadzonego przez stronę materiału dowodowego, ale i nie odniosła się także do złożonych zarzutów prawnych. Tym samym nie przeprowadzono, zdaniem strony żadnej analizy prawnej decyzji I instancji i nie przebadano stanu faktycznego. Brak jest zdaniem strony podstaw do odmiennego traktowania strony skarżącej zaś argumentacja Sądu w tym zakresie nie jest poparta materiałem dowodowym na okoliczność, jaki jest wpływ inwestycji na obszar ochrony wód i czy stanowi jakiekolwiek zagrożenie dla wód podziemnych.

W uzasadnieniu przytoczono również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wydany w sprawie II SA/Ke 674/0, w tym zawarte w nim stwierdzenie, iż zawarty w §4 ust.2 pkt.11 rozporządzenia zakaz wykorzystywania gruntów na inne cele niż dotychczasowy wyklucza możliwość realizacji inwestycji jedynie wówczas, gdy wywołała skutki, o jakich mowa w art. 54 ust.1 prawa wodnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 ppsa. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach zaskarżenia.

Nie można uznać za skuteczny zarzutu naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z nim właściwy organ wnosi sprzeciw, gdy budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Tymi "innymi przepisami" jak słusznie wywiódł sąd I instancji w niniejszej sprawie były przepisy rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie nr 5/2005 z dnia 26 sierpnia 2005 r., a w szczególności § 4 ust. 2 pkt 10 i 11. Działka inwestora położona jest bowiem na terenie objętym strefą ochronną określoną na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy Prawo wodne w drodze powyższego rozporządzenia.

Powyższy akt prawa miejscowego w § 4 ust. 1 pkt 10 ustanawia zakaz lokalizowania budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego, budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarskich lub inwentarskich, budynków rekreacji indywidualnej oraz tymczasowych obiektów budowlanych poza terenami przeznaczonymi na ten cel przedstawionymi na mapie w skali 1:5000 stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia. Z kolei zaś § 4 ust.2pkt.11 rozporządzenia stanowi zakaz wykorzystywania gruntów dla celów innych niż dotychczasowe przeznaczenie, przedstawiane na mapie w skali 1:5000, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Zakazy wprowadzone rozporządzeniem w § 4 muszą służyć realizacji celu określonego w art. 54 ust. 1 Prawa wodnego, a więc zapobiegać na terenach ochrony pośredniej zmniejszaniu przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia. W istocie bowiem budowa wielu budynków mogłaby wywołać istotne zmiany zarówno w ujęciu ilościowym jak i jakościowym wody. Wskazują na to również dopuszczone przez sąd I instancji jako dowód w sprawie pisma [...] Sp. z o.o. z dnia 25.11.2010 r. i z 9.5.2011 r., z których wynikało, że postępująca urbanizacja, to główna przyczyna spadku wydajności ujęcia.

W takiej sytuacji wbrew skarżącemu kasacyjnie przyjąć należało za sądem I instancji legalność uwzględnienia przez organy kwestionowanych ograniczeń.

Spełnione zostały więc przesłanki z art. 30 ust.2pkt.6 ustawy prawo budowlane, skutkujące koniecznością wniesienia sprzeciwu, a przez to odmową posadowienia na działce spornych obiektów, co czyni zasadnym rozważania o sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z §4 ust.2 pkt.10 i 11 Rozporządzenia.

W niniejszej sprawie wbrew stanowisku, zawartemu w skardze kasacyjnej nie mogła mieć żadnego znaczenia ocena legalności posadowienia obiektu budowlanego, na innej nieruchomości. Legalność posadowienia innego rodzajowo obiektu, w odmiennej lokalizacji nie może mieć żadnego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy mimo, iż ocena ta dokonywana jest w kontekście ograniczeń zabudowy, wynikających z mającego zastosowanie w obydwu przypadkach Rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie. Powoływany przez organy i sąd I instancji przepis § 4 tego rozporządzenia składa się z wielu jednostek redakcyjnych stanowiących różnego rodzaju ograniczenia w związku ze strefą ochrony pośredniej ujęcia wody, co z oczywistych względów czyni niemożliwym odniesienie wyników badania jednego z nich do wszystkich występujących w tym przepisie. Nie zachodzi również w badanej kwestii relacja, o której stanowi art. 153 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawy), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy. Stosownie zaś do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.