Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Jacek Bursa SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Wojewody z dnia 29 listopada 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania oddala skargę.

Starosta [...] decyzją z 7 lutego 2018 r. Nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi: Miastu M. D. dla inwestycji pn. "Rozbudowa kanalizacji sanitarnej w M. D. w rejonie ulicy [...], obejmująca rozbudowę sieci kanalizacji sanitarnej z rur PVC, PE w zakresie średnic od Ř160 do Ř200 o długości równej 253,5 m, na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie G. w miejscowości M. D.".

A. O. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, a także wniosek o wznowienie postępowania ze względu na to, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia wznowienia postępowania.

Starosta [...] na wniosek A. O. z 27 marca 2018 r. (wpływ 4 kwietnia 2018 r.) postanowieniem z 10.09.2018 r. wznowił postępowanie zakończone ww. własną decyzją ostateczna z 7 lutego 2018 r.

Starosta [...] decyzją z 26.09.2018 r. znak: [...] odmówił uchylenia w postępowaniu wznowieniowym ostatecznej decyzji własnej nr [...] z 7 lutego 2018 r. znak: [...] pozwolenia na budowę. Oparł się przy tym na ustaleniu, że wnioskodawca nie był stroną postępowania głównego, którego wznowienia zażądał.

Po rozpatrzeniu odwołania A. O. wniesionej od powyższej decyzji Wojewoda decyzją z 29 listopada 2019 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniach w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, krąg stron postępowania ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 P.b., który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Przez obszar oddziaływania inwestycji należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b. teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu omawianego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość jest usytuowana w obszarze oddziaływania danej inwestycji. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć.

A. O. nie wykazała istnienia własnych interesów prawnych podlegających ochronie, ani przepisu prawa, który ogranicza możliwości zagospodarowania działki nr [...], będącej jej własnością.

Wskazany przez projektanta w projekcie budowlanym obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki objęte inwestycją, przez które przebiega kanalizacja sanitarna tj. działki ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie G. w miejscowości M. D.". Jak z powyższego wynika obszar oddziaływania obiektu zamyka się w granicach działek, na których planowana jest inwestycja.

Przedmiotowa inwestycja liniowa (sieć kanalizacji sanitarnej o średnicy od Ř160 do Ř200) projektowana jest w odległości około 13 metrów od zachodniej granicy działki nr [...], zatem nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu czy korzystaniu z nieruchomości skarżącej, wynikających z obowiązujących przepisów prawa, a co za tym idzie działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji.

Skarżąca, jak wynika z treści odwołania - jest zainteresowana budową sieci kanalizacji sanitarnej na jej działce, ale nie oznacza to, że posiada interes prawny wynikający z opisanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, uprawniający do czynnego udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę przedmiotowej sieci. Organy administracji architektoniczno-budowlanej prowadząc postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę działają wyłącznie na wniosek inwestora i nie mogą kwestionować zakresu tego wniosku, ani tym bardziej zmuszać inwestora, aby rozszerzał planowane zamierzenie budowlane o budowę sieci kanalizacji sanitarnej na działkach innych, niż wskazane we wniosku, z uwagi na to, że właściciele działek sąsiednich, (na których nie zaprojektowano takiej kanalizacji) obawiają się, że ich nieruchomości pozostaną bez możliwości podłączenia do kanalizacji i w przyszłości, zgodnie z ustaleniami MPZP zostaną zmuszeni - jak twierdzi także Skarżąca - do cyt.: "wyposażenia działki w sieć kanalizacyjną". Wojewoda wyjaśnił, że jeżeli zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji publicznej, to jego interes określić należy, jako faktyczny a nie prawny. Interes faktyczny nie stanowi zaś legitymacji procesowej.

Wobec powyższego organ doszedł do wniosku, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 P.b. Nie stwierdzono, aby wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą również inne przesłanki wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. - jak słusznie zostało stwierdzone w treści zaskarżonej decyzji.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. O., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

— art. 28 ust. 2 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 t.j.) poprzez wadliwe ustalenie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę;

— art. 6 w związku z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 t.j.) – dalej "k.p.a." - poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji;

— art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w których wyniku wydano decyzję naruszającą słuszny interes obywateli;

— art. 8 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

— art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia;

— art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia 26 września 2018 roku, znak: [...], podczas gdy decyzja ta podlegała uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji.

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...], a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 sierpnia 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy pominięcie A. O. – jako właścicielki działki nr [...] położonej w obrębie G. w miejscowości M. D. stanowi podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z 7 lutego 2018 r. Nr [...], znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestorowi: M. D. dla inwestycji pn. "Rozbudowa kanalizacji sanitarnej w M. D. w rejonie ulicy [...], obejmująca rozbudowę sieci kanalizacji sanitarnej z rur PVC, PE w zakresie średnic od Ř160 do Ř200 o długości równej 253,5 m, na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie G. w miejscowości M. D.".

Poza sporem pozostaje, że skarżąca nie brała udziału w tym postępowaniu oraz, że planowana inwestycja nie przebiega przez jej nieruchomość.

W istocie ten właśnie fakt stanowi – zdaniem skarżącej – przyczynę wznowienia postępowania, a jej zamiarem jest doprowadzenie do poszerzenia planowanej inwestycji również o należącą do niej nieruchomość. Na poparcie swojego żądania skarżąca powołuje się na zapisy obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. D.. Uchwałą Rady M. D. Nr [...] z dnia 13 grudnia 2013 r. dokonano zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. D., przyjętego Uchwałą Nr [...] z dnia 28 grudnia 2004 roku ze zmianami. Zmiana ta polegała między innymi na dodaniu § 8a w następującym brzmieniu: "Z uwagi na położenie części obszaru objętego niniejszą zmianą planu w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP 443) ustala się obowiązek wyposażenia terenów przeznaczonych pod zabudowę w sieć kanalizacyjną z nakazem docelowego odprowadzania ścieków (z wyłączeniem wód opadowych i roztopowych) do miejskiej oczyszczalni ścieków - z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w § 55 ust. 5". Z kolei § 55 ust. 5 otrzymał następujące brzmienie: "Do czasu realizacji systemu kanalizacji sanitarnej w jednostkach strukturalnych A, B, C, D, E i F dopuszcza się możliwość gromadzenia ścieków w szczelnych zbiornikach i ich okresowe usuwanie w sposób wskazany przez gminę".

W ocenie skarżącej w związku z przedmiotową inwestycją jej działka zostanie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objęta obowiązkiem wyposażenia terenu w sieć kanalizacyjną, co spowoduje określone ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) terenu wynikające z przeprowadzenia ww. inwestycji. Skarżąca nie wskazała jednak, jakie konkretnie ograniczenia ma na myśli.

Powyższe argumenty nie zasługują na uwzględnienie.

Trzeba zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nieruchomość skarżącej nie leży w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, który zamyka się w terenie nieruchomości, przez które projektowana kanalizacja ma przybiegać.

To inwestor decyduje o kształcie inwestycji, a organ prowadzący postępowanie w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie ma możliwości skłonienia go do zmiany tego zakresu, za wyjątkiem sytuacji niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa, zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Mieszkaniec gminy nie ma roszczenia do tej gminy o przeprowadzenie inwestycji liniowej na jego nieruchomości. W szczególności zaś nie może takiego żądania realizować w postępowaniu przed organami administracji architektoniczno – budowlanej. Również powołane w skardze zapisy planu miejscowego nie stanowią podstawy do formułowania takiego żądania. W odniesieniu do działki A. O. zastosowanie znajdzie § 55 ust. 5 miejscowego planu. Oznacza to, że skoro gmina, jako inwestor nie doprowadzi kanalizacji do jej działki, to w dalszym ciągu dopuszczalne będzie gromadzenie ścieków w szczelnych zbiornikach i ich okresowe usuwanie w sposób wskazany przez gminę.

Sąd nie podziela poglądu, że źródłem interesu prawnego skarżącej są przytoczone wyżej zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należąca do niej nieruchomość nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie doszło do naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, których naruszenie również zarzucono w skardze. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały rozważone i wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.