Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na akt Prezydenta Miasta [...] - projekt organizacji ruchu drogowego na drodze gminnej przy ul. K. w [...] - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu A. P. kwotę 300 (słownie: trzysta) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę zatytułowaną: "Skarga na akt Prezydenta Miasta [...] – projekt organizacji ruchu drogowego na drodze gminnej przy ul. K. w [....]". Wniósł o stwierdzenie nieważności tego aktu w całości lub w części, względnie o stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem prawa.

Skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 8 stycznia 2020 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o rozważenie zmiany organizacji ruchu drogowego przy ul. K. w [...], którą wprowadzono na początku 2020r. W piśmie tym powołał się na szkody, jakie ponosi w związku z tą organizacją.

W odpowiedzi na powyższe – pismo z 10 lutego 2020 r. nr [...] – Prezydent Miasta [...] wskazał, że zwrócił się o opinię do zarządzającego ruchem na drogach gminnych – Starosty [...]. Działający przy tym ostatnim organie Zespół ds. bezpieczeństwa i warunków ruchu na drogach powiatowych i gminnych wyjaśnił, że istniejąca organizacja ruchu na ul. K. w [...] jest dostosowana do aktualnego natężenia ruchu i odpowiada właściwym, obowiązującym w tym zakresie przepisom prawnym. Mając to stanowisko na uwadze Prezydent stwierdził, że organizację ruchu na ul. K. w [...] pozostawia bez zmian.

W drugiej części skargi wnoszący ją wskazał na orzecznictwo sądowe, z którego wynika, w jego ocenie, dopuszczalność zaskarżenia organizacji ruchu. Wskazał też na występujący po jego stronie interes prawny uprawniający go do wystąpienia z niniejszą skargą.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że podziela ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", a zatem podlega zaskarżeniu. Zdaniem organu, uszło jednak uwadze skarżącego, że akt taki wydał inny organ tj. [...] w dniu 7 lutego 2020r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga składana do sądu administracyjnego może zostać merytorycznie rozpoznana tylko wówczas, gdy będzie spełniać szereg warunków, wskazanych w ustawie procesowej – P.p.s.a. Jednym z nich jest to, by przedmiot zaskarżenia mieścił się w katalogu aktów i czynności mogących stanowić taki przedmiot skargi, a wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jak słusznie zwrócili uwagę, tak skarżący, jak i organ, sąd administracyjny orzeka m. in. w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. tzn. nie będące aktami prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stanowi o tym art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Zasadnie także powołały się obydwie strony na orzecznictwo sądowe, z którego wynika, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.; dalej "P.r.d."), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 774; dalej "rozporządzenie z 23 września 2003 r.), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Istniejące w orzecznictwie rozbieżności co do charakteru powyższego aktu tj. zatwierdzenia organizacji ruchu przesądziła uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 26 czerwca 2014 r. (I OPS 14/13). Podniesiono w niej, że zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego należy do materii publicznoprawnej, nie następuje w drodze decyzji, postanowienia ani aktu prawa miejscowego; ma ponadto charakter władczy. Zatwierdzenie organizacji ruchu oddziałuje generalnie, a więc nie odnosi się do konkretnej sytuacji określonego podmiotu. Ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację prawną podmiotów korzystających z dróg.

Mając zatem na uwadze zarówno obowiązujące regulacje prawne, jak i ich wiążącą interpretację dokonaną przez NSA oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy należało stwierdzić, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jak wynika ze znajdujących się w sprawie dokumentów, P. D. - prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: [...] P. D. – sporządził, na zlecenie inwestora tj. Gminy [...], projekt stałej organizacji ruchu dotyczący ulic: K., K. i P. w [...]. W oparciu o powyższe Starosta [...], w akcie datowanym na 7 lutego 2020 r. nr [...] - działając na podstawie art. 10 ust. 5 P.r.d. (a zatem jako organ zarządzający ruchem na drogach powiatowych i gminnych) oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 23 września 2003 r. zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu w pasie dróg gminnych ul. K., ul. K. i ul. P. w [...].

Wymieniony akt Starosty [...] mógłby stanowić przedmiot skargi do tut. Sądu, o czym przesądziła wskazana uchwała NSA. A. P. jako przedmiot swojej skargi wskazał jednak projekt stałej organizacji ruchu. Jak wynika z akt sprawy, sporządził go P. D. na działający na zlecenie inwestora – Gminy [...]. Trudno jednak przyjąć, że projekt ten mieści się w zakresie przedmiotowym kontroli sądowej, skoro dopiero jego zatwierdzenie skutkuje tym, że może on wpływać na sytuację określonych podmiotów.

Trudno również za dopuszczalny przedmiot zaskarżenia uznać pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 10 lutego 2020 r., w którym organ ten, w związku z uzyskaną opinią odpowiedniego Zespołu działającego przy Staroście [...], stwierdził, że organizację ruchu na ul. K. w [...] pozostawia bez zmian. Pismo to miało bowiem tylko i wyłącznie walor informacyjny, a jako takie nie mogło w żaden sposób wpływać na sytuację jakichś podmiotów. Nie jest to więc oświadczenie woli organu, które wywoływałoby pewne skutki w sferze prawnej skarżącego czy innych osób. Innymi słowy, wskazane pismo nie ma charakteru władczego, rozstrzygającego o sytuacji prawnej strony skarżącej.

Sprawowanie władztwa nad organizacją ruchu drogowego związane jest z zatwierdzeniem takiej organizacji, bowiem takie właśnie zatwierdzenie skutkuje uregulowaniem sposobu poruszania się po określonych drogach. To akt zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego powoduje zatem powstanie nowej sytuacji prawnej adresatów tego aktu.

W takiej zaś sytuacji należało odrzucić skargę A. P. jako niedopuszczalną, bowiem nie kwestionującą aktu mieszczącego się w zakresie przedmiotowym sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowił art. 58 § 1 pkt 1, § 3 P.p.s.a.