Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 535/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 8 lipca 2024 r., nr 0601.IEE.7192.96.2024.2 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 19 września 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 535/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę R. D. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 8 lipca 2024 r., w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych

Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika, iż w wykonaniu zarządzenia z 22 sierpnia 2024 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie numeru PESEL i złożenie 4 odpisów skargi. Wezwanie doręczono w sposób prawem przewidziany na adres skarżącego wskazany w skardze do rąk dorosłego domownika Z. D. w dniu 3 września 2024 r. Skarżący uzupełnił braki formalne skargi, jednakże po upływie wyznaczonego terminu (tj. w dniu 11 września 2024 r.).

Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący pismem z 7 października 2024 r. złożył zażalenie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie, że skarga została wniesiona w terminie. Uzasadniając powyższe wskazał, iż w toczącym się postępowaniu już przed organem I instancji ustanowił pełnomocnika. Mając na uwadze powyższe wskazał, iż wszelka korespondencja winna być kierowana na adres pełnomocnika, a nie na adres Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Jeżeli strona decyduje się uczestniczyć w postępowaniu sądowoadministracyjnym za pośrednictwem pełnomocnika, pełnomocnik ten jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 36 p.p.s.a., pełnomocnictwo w postępowaniu przed sądami administracyjnymi może mieć charakter pełnomocnictwa ogólnego (do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi), pełnomocnictwa do prowadzenia poszczególnych spraw lub tylko do niektórych czynności w postępowaniu.

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje instytucji pełnomocnictwa domniemanego. W każdym przypadku, bez względu na okoliczności, wymagane jest, aby udzielenie pełnomocnictwa miało charakter wyraźny (Z.R. Kmiecik, Zakres pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, PS 2007/4) co oznacza, że musi z jego treści wynikać zakres umocowania. Sąd rozpoznający sprawę winien każdorazowo badać zakres udzielonego pełnomocnictwa, który musi wynikać wprost z tego pełnomocnictwa i w żadnym zakresie nie może być on dorozumiany (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2070/11).

Zgodnie z art. 29 p.p.s.a przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Stosownie do art. 48 § 3 zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 2401/11, w którym stwierdzono, iż "składana przez stronę skarżącą kompletna dokumentacja ma mieć formę wiarygodną. O ile sąd poweźmie wątpliwości co do wiarygodności dokumentów i uzna, że uniemożliwia to nadanie sprawie prawidłowego biegu, to można zastosować art. 48 p.p.s.a."

Mając na uwadze powyższe należy oddalić przedmiotowe zażalenie. Skarżący w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedłożył pełnomocnictwa, o którym mowa w rozpoznawanym zażaleniu. Ponadto w postępowaniu przed sądem I instancji sporządzał wszelkie pisma samodzielnie, bez pomocy pełnomocnika. Mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny wskazać należy, iż podniesiony w zażaleniu Skarżącego argument jakoby wszelka korespodencja winna być kierowana do pełnomocnika ustanowionego na etapie postępowania przed organem i instancji jest całkowicie chybiona.

Ponadto zgodzić się należy z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia, w którym WSA wskazuje, iż Skarżący uzupełnił braki formalne skargi w dniu 11 września 2024 r. tj. po upływie wyznaczonego terminu, bowiem wezwanie doręczono mu w sposób prawem przewidziany w dniu 3 września 2024 r. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 10 września 2024 r., a co za tym idzie Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie odrzucił skargę.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.