I SA/Ke 268/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-07-20	
Data wpływu	2023-06-27	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Anna Żak /przewodniczący/
Magdalena Chraniuk-Stępniak /sprawozdawca/
Magdalena Stępniak	
Symbol z opisem	6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono sprzeciw	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 2492; art. 1; Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 259; art. 64e, art. 151a, art. 153; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 2000; art. 138 par 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Asesor WSA Magdalena Stępniak, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2023 r. sprawy ze sprzeciwu P. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala sprzeciw.	
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej: "SKO", "kolegium", "organ") decyzją z 8 maja 2023 r. nr [...] uchyliło decyzję Starosty Powiatowego we Włoszczowie (dalej: "Starosta") z 22 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia P. K. (dalej: "strona", "skarżący") uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z 15 marca 2021 r. Starosta Włoszczowski cofnął P. K. uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. W podstawie prawnej powołał m.in. art. 83b ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. b oraz art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 z późn. zm., dalej jako: "P.r.d.").

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że 1 kwietnia 2019 r. został zarejestrowany czasowo pojazd marki [...] VIN: [...] Dodał, że badania techniczne ww. pojazdu zostało wykonane 30 marca 2019 r. na podstawowej stacji kontroli pojazdów [...] przez diagnostę P. K., który sklasyfikował pojazd jako ciągnik rolniczy.

Zaznaczył, że na podstawie informacji Instytutu Transportu Samochodowego ustalono, że pojazd nie może być sklasyfikowany jako ciągnik rolniczy, ponieważ nie spełnia warunków technicznych dotyczących prędkości maksymalnej. Dodał, że w pozycji "T" niemieckiego dowodu rejestracyjnego prędkość maksymalna została ustalona na 110 km/h. Nadmienił, że wskazany pojazd nie posiadał homologacji. Wskazał, że 19 czerwca 2019 r. dokonano kontroli podstawowej stacji kontroli pojazdów [...] wraz z przedstawicielem Transportowego Dozoru Technicznego, w trakcie której stwierdzono, że błędnie określono rodzaj pojazdu marki [...] VIN: [...] (ciągnik rolniczy), co jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, dalej jako: "rozporządzenie".

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia kolegium wyjaśniło, że rozpatrując sprawę organ nie ustalił w sposób bezsprzeczny, iż diagnosta P. K., przeprowadzając 30 marca 2019 r. badanie techniczne rejestracji pojazdu marki [...] VIN: [...], wykonał je niezgodnie z przepisami rozporządzenia, błędnie identyfikując rodzaj pojazdu. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ wskazał, iż w związku z różnicami w ocenie rodzaju badanego pojazdu, zawartymi w opiniach biegłych, zasadnym będzie przesłanie opinii biegłym celem ustosunkowania się i odniesienia do podniesionych przez stronę uwag i zastrzeżeń. Kolegium zaznaczyło, że dopiero po otrzymaniu stanowisk biegłych organ będzie mógł ustalić, czy stanowiska biegłych są zbieżne, czy nie.

Jeżeli będą podobne, sprawa jest prosta, natomiast jeżeli każdy będzie obstawał przy swojej ocenie należałoby rozważyć konieczność powołania trzeciego biegłego, który oceni dwie poprzednie.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Starosta wydał decyzję z 22 listopada 2021 r. cofającą P. K. uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż w toku postępowania uzyskano opinię techniczną z P. Z. M., której treść przesądza o niewłaściwym przeprowadzeniu badania technicznego przez stronę.

Od powyższej decyzji P. K. wniósł odwołanie.

Rozpoznając je kolegium decyzją z 30 czerwca 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] we W.. Organ odwoławczy podkreślił, że z opinii P. Z. M. wynika, że przedmiotowy pojazd nie spełnia warunków dla ciągnika rolniczego, zarówno na dzień oględzin przez rzeczoznawcę J. B., jak również w dniu badania technicznego wykonanego przez P. K.. Ponadto w pismach z 27 stycznia 2022 r. i 15 marca 2022 r. P. Z. M. poinformował, że obie opinie (J. B. i K. W.) zawierają uchybienia techniczne. W ocenie kolegium opinia sporządzona przez [...] Z. M. jest jasna i w swojej treści nie budzi wątpliwości co do wniosków w niej zawartych.

Na powyższą decyzję kolegium P. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 440/22 tut. sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Kielcach. Wyrok ten jest prawomocny.

W uzasadnieniu sąd wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrócił uwagę na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez nie odniesienie się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu. Zauważył, że orzekając uprzednio w sprawie organ ten nakazał Staroście rozważenie powołania trzeciego biegłego w sytuacji zalegania w aktach sprawy dwóch odmiennych co do wniosków opinii. Dalej przesądził, że opinia techniczna wydana przez P. Z. M. nie może być na gruncie obowiązujących przepisów potraktowana jako opinia biegłych, lecz powinna być uznana jako środek dowodowy nienazwany podlegający swobodnej ocenie. Opinia ta nie została bowiem poprzedzona wydaniem odpowiedniego postanowienia dowodowego organu (Starosty Włoszczowskiego), a była jedynie skutkiem wniesionej do P. Z. M. przez P. K. skargi z 29 czerwca 2021 r. na rzeczoznawcę samochodowego J. B..

W rezultacie sąd zalecił kolegium uwzględnienie stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku oraz wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego, z uwzględnieniem występujących w opiniach rozbieżności w ocenie identyfikacji pojazdu jako ciągnika rolniczego.

Po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia i zwrocie akt administracyjnych sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołaną na wstępie decyzją z 8 maja 2023 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję Starosty z 22 listopada 2021 r. w przedmiocie cofnięcia P. K. uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, albowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że działając w granicach związania prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 440/22, wobec zakwestionowania przez sąd jako opinii stanowiska P. Z. M. z dnia 20 października 2021 r. nadal do oceny pozostaje poprawność przeprowadzenia przez P. K. badania technicznego pojazdu marki [...] V1N: [...], która wymaga wiedzy fachowej w tym zakresie, której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach nie posiada. W aktach sprawy zalegają bowiem dwie opinie rzeczoznawców: jedna wykonana przez J. B. oraz druga sporządzona przez K. W.. W ocenie Kolegium, wobec sprzecznych wniosków płynących z powyższych opinii, koniecznym było uzyskanie przez Starostę Włoszczowskiego oceny tych opinii. Zaistniała w związku z tym konieczność skorzystania przez organ z opinii biegłego, posiadającego specjalistyczną wiedzę z dziedziny, której dotyczy rozpoznawana sprawa – tu: wiedza fachowa w zakresie czynności diagnosty. Dopiero uzyskanie stosownej oceny posiadanych opinii oraz działań diagnosty pozwoli organowi na przesądzenie, czy doszło do uchybień przy przeprowadzeniu badań pojazdu oraz czy zasadne jest – ewentualnie – umorzenie postępowania w sprawie.

Na powyższą decyzję P. K. złożył sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. poprzez:

a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia,

b) wadliwe uznanie, że przedmiotowy pojazd zgodnie z przepisami rozporządzenia i przepisami P.r.d. nie mógł być zaklasyfikowany przez diagnostę jako ciągnik rolniczy,

c) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 przywołanej ustawy "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna"), co skutkowało utrzymaniem w mocy po raz kolejny poprzednio zapadłej decyzji Starosty;

2. procedury administracyjnej, tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia faktycznego, prawnego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat, a w szczególności ponad powyższe naruszenie dyspozycji art. 81a k.p.a., zgodnie z którą "jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony" oraz art. 84 § 1 k.p.a. wobec nieprawidłowego określenia konieczności powołania nowego biegłego w sprawie, gdy zdaniem strony z nienegowanego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że badany pojazd był klasyfikowany jako ciągnik rolniczy.

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podał, że sąd administracyjny – wbrew twierdzeniom kolegium – nie zakwestionował ani treści ani prawdziwości oraz wniosków płynących z opinii P. Z. M., a zwrot sprawy do ponownego rozpoznania nie wypełnia dyspozycji sądu.

W odpowiedzi na sprzeciw, organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492).

Zakres tej kontroli, w sprawie jak niniejsza, wyznacza przepis art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję Starosty z 22 listopada 2021 r. w przedmiocie cofnięcia P. K. uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, albowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga nadto uwzględnienia, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Opisanym wyżej wyrokiem z 8 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 440/22 sąd ten uchylił decyzję kolegium z 30 czerwca 2022 r., stwierdzając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym kontrolując zaskarżoną decyzję zachodzi konieczność zastosowania art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna

i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związani.

W tak zakreślonych ramach prawnych sprawy sąd stwierdził, że organ odwoławczy wykonał w sposób prawidłowy zalecenia sądu co do dalszego postępowania w sprawie, w konsekwencji czego wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję należało ocenić jako prawidłową i zgodną z prawem.

Tytułem wstępu do rozważań prawnych należy podnieść, że instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Dodany tą ustawą art. 64a p.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zmianą tą wyłączono możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę jedynie w ramach nowego środka - sprzeciwu, na podstawie którego Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu - sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, to orzeczenie i dalsze dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania nie jest przesłanką wystarczającą, gdyż niezbędne jest przekonujące wykazanie w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w sposób istotny wpływa na jej rozstrzygnięcie.

Z użycia w art. 138 § 2 k.p.a. zwrotu "z naruszeniem norm prawa procesowego", jak wskazuje się w literaturze przedmiotu i orzecznictwie (wykładnia zorientowana na cel ww. przepisu), wynika, że wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2653/14. Nakazuje to przyjąć, że naruszenie norm prawa procesowego dotyczy wyłączenie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające a nie jakichkolwiek przepisów postępowania, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie tych innych przepisów miało wpływ na postępowanie wyjaśniające. Decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może natomiast kształtować stosunku materialnoprawnego. Jakiekolwiek formułowanie przez organ odwoławczy wytycznych w zakresie przepisów prawa materialnego, które zostały błędnie zinterpretowane należałoby uznać za przedwczesne wobec nieustalonego w sposób pełny stanu faktycznego sprawy, która na mocy decyzji kasacyjnej ma wrócić do organu pierwszej instancji (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, Warszawa 2020 r., art. 138.).

W konsekwencji, sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r. sygn. I OSK 2606/20).

Obowiązkiem Sądu rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zatem zajęcie stanowiska w kwestii, czy dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia przepisom k.p.a. o postępowaniu dowodowym, dawały podstawę do uznania, że nie doszło do wyjaśnienia sprawy w koniecznym do rozstrzygnięcia zakresie i brak ten rzeczywiście wpływał na jej rozstrzygnięcie. Konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych powinien być szeroki i istotny dla rozstrzygnięcia.

Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami oraz art. 153 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sprawy administracyjnej w ramach której doszło do wydania zaskarżonej decyzji organu jest kwestia cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów związana z przeprowadzeniem badania technicznego rejestracji pojazdu marki [...] VIN: [...], wykonanego niezgodnie z przepisami rozporządzenia, w zakresie błędnej identyfikacji rodzaju pojazdu.

Jak słusznie zauważyło kolegium, w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwie sprzeczne ze sobą opinie rzeczoznawców – J. B. i K. W.. Są one niezgodne w kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, a mianowicie, czy poddany badaniu przez skarżącego pojazd należało zidentyfikować jako ciągnik rolniczy.

Nadto – jak wynika z treści uzasadnienia prawomocnego wyroku tut. sądu – kolejna opinia – [...] Z. M. z dnia 20 października 2021 r., która miała dla organów na wcześniejszym etapie załatwienia sprawy znaczenie przesądzające dla oceny zaistnienia naruszenia przepisów przez diagnostę poprzez błędną identyfikację rodzaju pojazdu, nie została zaakceptowana przez sąd jako dowód zrównany mocą dowodową opinii biegłych. Sąd zauważył, że wydanie tej opinii nie poprzedzało stosowne postanowienie dowodowe organu administracji, a dokument ten był skutkiem wniesionej do [...] Z. M. przez P. K. skargi z 29 czerwca 2021 r. na rzeczoznawcę samochodowego J. B..

Sprzeczność dwóch opinii, co do kluczowej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy kwestii, powoduje, że materiał dowodowy jest niekompletny i wymaga uzupełnienia w znacznej części. Zaistniała niezgodność czyni koniecznym uzyskanie przez Starostę Włoszczowskiego oceny tychże opinii, której może dokonać tylko kolejny biegły. Organ I instancji musi więc dla pełnego wyjaśnienia sprawy skorzystać z opinii kolejnego biegłego, posiadającego specjalistyczną wiedzę z dziedziny, której dotyczy rozpoznawana sprawa, czyli posiadającego wiedzę fachową w zakresie czynności diagnosty.

Dopiero uzyskanie stosownej oceny posiadanych opinii oraz działań diagnosty pozwoli organowi na przesądzenie, czy doszło do uchybień przy przeprowadzeniu badań pojazdu, a tym samym czy zaistniała podstawa do ograniczania w drodze decyzji uprawnień skarżącego.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonej obecnie sprzeciwem decyzji, właściwie opisano zaistniałe w sprawie sprzeczności materiału dowodowego, zasadnie uznano, że rozstrzygnięcie kwestii prawidłowej bądź nie prawidłowej identyfikacji rodzaju pojazdu warunkuje wydanie decyzji w zainicjowanej względem P. K. sprawie, a w konsekwencji uznano, że doszło do uchybień przepisom postępowania dowodowego, albowiem sprawy nie wyjaśniono w zakresie znacznym i mającym podstawowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Zatem określony zakres koniecznego do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego (opinia biegłego weryfikująca prawidłowość dwóch – sprzecznych we wnioskach opinii rzeczoznawców) odpowiada wymogom zawartym w art. 138 § 2 k.p.a.

Wbrew argumentacji sprzeciwu, sąd w treści uprzednio wydanego prawomocnego orzeczenia wprost stwierdził, że opinii PZM nie można przyjąć jako dowodu równorzędnego opiniom rzeczoznawców zalegających w aktach sprawy. Zauważył też, że na wcześniejszym etapie rozpoznawania sprawy samo kolegium widziało zarówno potrzebę wzajemnego ustosunkowania się rzeczoznawców do ich wykluczających się nawzajem stanowisk oraz powołania kolejnego biegłego celem wyjaśnienia niedających się usunąć sprzeczności.

Zatem istniejąca różnica we wnioskach dwóch opinii rzeczoznawców w zakresie kwestii będącej istotą toczącego się sporu sprawia, że słusznie w celu jej wyeliminowania organ dostrzegł konieczność przeprowadzenia kolejnych ustaleń dowodowych ją wyjaśniających.

Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym jakoby przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji nie wypełniało dyspozycji wyroku tut. sądu.

Sąd uchylając poprzednio wydaną przez SKO decyzję, stwierdził naruszenie przepisów postępowania zarzucając m.in. brak pełnego odniesienia się do stanowiska strony oraz podważył, przyjęte przez organy jako rozstrzygające wątpliwości w randze opinii biegłych, stanowisko PZM. Sąd wskazując na uchybienia jakich dopuścił się organ nie narzucił natomiast w sposób wiążący formy ponownego załatwienia sprawy. Nie wykluczył więc możliwości podjęcia przez kolegium decyzji kasatoryjnej.

Ponieważ zaskarżona sprzeciwem decyzja jest decyzją procesową, opartą na wskazanej podstawie prawnej - art. 138 § 2 k.p.a., nie mogły zostać uwzględnione podniesione w sprzeciwie naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 1 lit. a-c).

Jak zostało już wyżej podniesione, zarzuty takie są przedwczesne, albowiem organ stwierdził uchybienia przepisom postępowania administracyjnego, których uprzednie wyeliminowanie jest konieczne do prawidłowego orzekania w sprawie.

Na tym etapie postępowania administracyjnego, wobec wydania przez kolegium decyzji o charakterze procesowym, właściwie uzasadnionej koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego sprawy o opinię biegłego dysponującego wiedzą specjalistyczną, dyskusja w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego jest bezprzedmiotowa. Wbrew treści skargi organ, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie uznał, że diagnosta swoim postępowaniem naruszył przepisy rozporządzenia przyjmując, że badany pojazd mógł być zakwalifikowany jako ciągnik rolniczy. Skoro nie doszło jeszcze do przyjęcia zaistnienia naruszenia po stronie diagnosty nie mogło być mowy również o rozważaniu ciężaru tego uchybienia, czego domaga się w sprzeciwie strona.

Nie mogą mieć też wpływu na wynik dokonanej przez sąd kontroli zaskarżonej decyzji: brak zaufania strony do działań organu I instancji i jej subiektywne przekonanie nieprawidłowym i nieobiektywnym wykonaniu przez ten organ zaleceń kolegium. Wynik działania organu strona będzie mogła natomiast (ewentualnie) oprotestować korzystając z możliwych środków zaskarżenia wydanej w sprawie decyzji.

W sprawie nie doszło zatem do wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania administracyjnego. W szczególności należy podnieść, że skoro w sprawie zaistniała konieczność przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych o kluczowym dla rozpoznania sprawy zakresie, to nie można zarzucać – przed przeprowadzeniem tych czynności – istnienia nie dających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Właśnie wyjaśnieniu tych wątpliwości służy bowiem podjęcie dalszych ustaleń w sprawie przez organ I instancji. Również i ten zarzut strony należało ocenić więc jako przedwczesny.

Zdaniem sądu decyzja kolegium została też właściwie uzasadniona – w kontekście spełnienia wymogów jakie przewiduje w swej treści przepis prawa umożliwiający wydanie decyzji kasatoryjnej.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.