Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Protokolant Asyst. sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej przyznania uprawnień kombatanckich I - uchyla zaskarżoną decyzję; II – zasądza od Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów postępowania.

II SA/Lu 859/04

U z a s a d n i e n i e

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku M.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji własnej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Kierownik Urzędu działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 19 września 2003 r. w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu służby w Armii Krajowej.

Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podtrzymała swoje dotychczasowe twierdzenia o służbie w AK i odniosła się do oceny przedstawionych oświadczeń świadków.

Ponownie rozpatrując sprawę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wskazał, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Kierownik Urzędu wznowi postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] września 2003 r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich, albowiem z treści wniosku strony wynikało, iż przedstawia ona nowe dowody i okoliczności dotyczące jej służby w AK. Jak podniesiono, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jak podniesiono, przepis ten ustanawia trzy przesłanki, a mianowicie: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy (muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające, więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych) są nowe; istniały one w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W tym kontekście wskazano, iż dowody w postaci oświadczeń świadków: J.G. (z 10 lutego 2004 r.), W.B. ( z10 lutego 2004 r.), J.G. (z 12 marca 2004 r.), A.P. (z13 marca 2004 r.), P.W. (z 12 marca 2004 r.), jak również oświadczenia S.M., H.C. i S.U. (z 18 marca 2004 r.), pismo Zarządu Głównego (z 14 kwietnia 2004 r.), opinia Zarządu Okręgu ŚZŻAK (z 23 marca 2004 r.) – nie istniały w dniu wydania decyzji z dnia [...] września 2003 r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Ponadto, jak wskazano, dowody te nie zawierają nowych dla sprawy okoliczności, ponieważ wszystkie informacje dotyczące opisywanej przez stronę działalności w AK były znane organowi orzekającemu w chwili wydania decyzji z dnia [...] września 2003 r. Wobec tego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Na decyzję tę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę wniósł M.K. Wnosił on o ponowne rozpatrzenie jego sprawy i o przyznanie mu uprawnień kombatanckich. Jak należy sądzić z treści skargi i jej uzasadnienia wyrażał on niezadowolenie i rozgoryczenie z wydanej, niekorzystnej dla nie niego decyzji. Skarżyscy ponownie podnosił, iż uczestniczył w działalności konspiracyjnej w szeregach AK w okresie od stycznia 1944 r. do lipca 1944 r. odwołując się do dowodów z oświadczeń wskazanych z imienia i nazwiska świadków, którzy, jak podkreślał byli członkami tej samej organizacji i służyli wraz z nim w tej samej placówce AK (A.P., P.W., J.G., W.B., J.G).

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska odwoływał się do argumentacji, która legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, podkreślając przy tym, iż okoliczności podnoszone przez stronę dotyczące potwierdzenia przez świadków służby skarżącego w szeregach Armii Krajowej nie powinny mieć wpływu na wynik sprawy, albowiem wszystkie informacje dotyczące działalności opisywanej przez skarżącego były znane organowi orzekającemu w sprawie w chwili wydania decyzji z dnia [...] września 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W przekonaniu Sądu, skarga M.K., o ile wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jest zasada i zasługuje na uwzględnienie.

W przekonaniu Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to nie pozostawało bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Ocena zaskarżonej decyzji, formułowanych w stosunku do niej zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi – jednocześnie podkreślić należy, iż wskazany wyżej zakres kognicji Sądu nie daje podstaw ku temu, iżby uczynić zadość żądaniu skarżącego zabiegającego, jak należałoby sądzić z uzasadnienia skargi, o przyznanie mu uprawnień kombatanckich.

W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja wydana przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych narusza przepisy o postępowaniu, a charakter tych naruszeń nie pozostawał bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja ta, więc, jako wadliwa podlegała uchyleniu i to niezależnie od zarzutów i argumentów formułowanych w skardze i w jej uzasadnieniu.

W przekonaniu Sądu, istotną dla sprawy okolicznością jest to, iż zaskarżona decyzja jest konsekwencją postanowienia z dnia [...] sierpnia 2004 r. o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2003 r. Postanowienie to wydane zostało na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego, a z jego uzasadnienia wynika, iż wydane ono zostało na wniosek strony, która w piśmie adresowanym do organu administracji publicznej załączyła nowe dowody (oświadczenia świadków, rekomendacje Zarządu Okręgowego i Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej), co jak wynika z argumentacji zawartej w uzasadnieniu tegoż postanowienia skutkowało uznaniem, iż w sprawie wystąpiły okoliczności wskazane w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jak podkreślono w uzasadnieniu tegoż postanowienia, przedmiotem wznowionego postępowania miała być ocena, czy w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wzruszenie decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2003 r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W tym kontekście zasadnie, więc należało oczekiwać, iż ocena ta zostanie przeprowadzona z należytą refleksją.

Według Sądu, nie dość, że jednak tak się nie stało, to ponadto zwraca uwagę pewnego rodzaju sprzeczność wyraźnie widoczna, zwłaszcza, gdy skonfrontować ze sobą rozstrzygnięcie i uzasadnienie zawarte w postanowieni u z dnia [...] sierpnia 2004 r. oraz w decyzjach Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2004 r. i [...] listopada 2004 r. W tym względzie zwraca, bowiem uwagę eksponowanie z jednej strony potrzeby i nakazu dokonania oceny dowodów i okoliczności podnoszonych przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, z drugiej zaś, gdy odwołać się do lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ja poprzedzającej zasadnie należy skonstatować, iż postawiony cel, nie dość, że nie został w ogóle zrealizowany, to zwłaszcza, że nie podjęto żadnych ustaleń w zakresie anonsowanej oceny nowych dowodów i okoliczności. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 149 § 1 i 2 kpa zobowiązany był do tego, iżby uczynić zadość dyspozycji § 2 tegoż przepisu, tj. przeprowadzić postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przepis ten zobowiązuje, więc do konkretnej wskazanej w nim aktywności organu administracji publicznej, stanowiącej realizację kompetencji wynikającej z tegoż przepisu. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania i dopóki nie zostanie dokonana taka ocena, dopóty nie jest dopuszczalne ponowne rozpoznawanie sprawy i dokonywanie merytorycznej oceny prawidłowości prawomocnej decyzji (wyrok NSA z 10 marca 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2179/97. W kontekście tego stanowiska, zwraca, więc uwagę fakt, uznając zasadność wniosku o wznowienie postępowania, czemu organ administracji dał wyraz w sentencji postanowienia i w jego uzasadnieniu, Kierownik Urzędu jednocześnie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołując się do dowodów i okoliczności wskazywanych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania, w istocie rzeczy zakwestionował dowody wnioskowane przez stronę, nie podejmując w tym zakresie żadnej oceny i refleksji, ograniczając się li tylko do apriorycznego założenia, o charakterze tychże dowodów i wynikających z nich okoliczności, czemu dał wyraz również w odpowiedzi na skargę stwierdzając, że "[...] okoliczności podniesione przez stronę [...] nie powinny mieć, zdaniem Kierownika Urzędu, wpływu na wynik sprawy." O braku konsekwencji i wewnętrznej sprzeczności podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć świadczy również i to, że wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na to, że dowody wnioskowane przez skarżącego, nie dość, że nie zawierają nowych dla sprawy okoliczności, ponieważ wszystkie informacje dotyczące działalności konspiracyjnej M.K. były znane organowi orzekającemu w dacie wydawania decyzji z dnia [...] września 2003 r., pozostaje w jaskrawej opozycji do stanowiska, w świetle, którego wznowienie postępowania na podstawie okoliczności faktycznych znanych organowi w dniu wydania decyzji jest rażącym naruszeniem prawa (wyrok NSA z 9 kwietnia 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 737/97), jak również do stanowiska, z którego wynika, iż okoliczność faktyczna wynikająca z akt sprawy, jak też dowód w nich zawarty nie mają waloru "nowej okoliczności faktycznej" i "nowego dowodu" w sprawie (por. K. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s.298).

Według Sądu, stanowisko prezentowane we wskazanym wyżej zakresie w rozstrzygnięciach podejmowanych w przedmiocie wznowienia postępowania oraz merytorycznego rozpoznania sprawy, jest, więc wewnętrznie sprzeczne, a spowodowane jest to brakiem przeprowadzenia, również wyżej wskazywanej, oceny i refleksji. W przekonaniu Sądu, "sposób jej przeprowadzenia" nie czynił zadość obowiązującym w tym względzie standardom wynikającym chociażby z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wskazanych w przepisach art. 7, 8, 9 kodeksu postępowania administracyjnego. Tryb procedowania w sprawie nie uwzględniający realizacji nakazu wynikającego z przepisu art. 149 § 2 kpa, uchybiający również przywołanym zasadom ogólnym postępowania był, więc wadliwy. O zasadności tegoż stanowiska, w kontekście wyżej formułowanych zarzutów, przekonuje zwłaszcza treść uzasadnień decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] sierpnia 2004 r. i [...]listopada 2004 r. W świetle wskazanych w nich motywów obydwu rozstrzygnięć nie może budzić żadnych wątpliwości, iż organ administracji publicznej, wznawiając postępowanie w sprawie i ponownie orzekając, co do jej istoty, w ogóle poza zakresem swoich rozważań, refleksji i analiz postawił wnioski strony postępowania, tj. skarżącego M.K., w zakresie prezentowanych przez stronę nowych dowodów. Próżno by, bowiem w nich, we wskazanym zakresie, poszukiwać jakiejkolwiek refleksji czyniącej zadość przepisowi art. 80 kpa – nie ustosunkowanie się przez organ do niektórych dowodów budzi wątpliwości, co do prawidłowości oceny innych dowodów (wyrok NSA z 16 lutego 2000 r. w sprawie, sygn. akt i SA/Wr 28/98; o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów można mówić wtedy, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 20 sierpnia 1997 r. w sprawie sygn. akt III SA 150/96). W tym kontekście zaskarżona decyzja nie czyni zadość warunkom wynikającym z przepisu art. 107 § 3 kpa. Stanowi on, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie może przy tym budzić żadnych wątpliwości, iż uzasadnienie decyzji administracyjnej realizuje szereg istotnych funkcji, jak chociażby funkcję: wykonania prawnego obowiązku wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta; podstawy kontroli trafności decyzji; perswazyjna w stosunku do jej adresata i innych podmiotów (por. szerzej K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel Postępowanie administracyjne, egzekucyjne, sądowoadministracyjne, Zakamycze 2004, 91-92), co skutkuje uznaniem, iż stanowi ono rzeczywiście istotny, ważny i obligatoryjny element prawidłowej decyzji administracyjnej, w zakresie, w jakim realizuje ono również funkcję transparencji działań organów administracji publicznej, zobowiązanych do prawidłowego i rzetelnego motywowania wydawanych przez nie w toku postępowania rozstrzygnięć. W przekonaniu Sądu, zaskarżona decyzja, gdy skonfrontować jej uzasadnienie faktyczne i prawne z normatywnym wzorcem wynikającym z przepisu art. 107 § 3 kpa musi być uznana za wadliwą również i z tego powodu. Nie sposób, bowiem, zasadnie bronić tezy, iżby treść i forma uzasadnienia zaskarżonej decyzji realizowały którąkolwiek ze wskazanych wyżej funkcji uzasadnienia.

W przekonaniu Sądu, zasadnie ponownie podkreślić, więc należy fakt naruszenia przez organ dyspozycji przepisu art. 9 kpa stanowiącego, iż "Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Orany czuwają nad tym, aby strony [...] nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek." W świetle stanowiska Sądu Najwyższego z 23 lipca 1992 r., sygn. Akt III ARN 40/92 poza sporem jest, iż obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności, tak faktycznych, jak i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany, tak szeroko, jak to jest tylko możliwe. Zasada wyrażona na gruncie art. 9 kpa, obliguje organy administracji do zachowania określonego tym przepisem standardu postępowania w relacjach z obywatelem, zwłaszcza zaś lojalności wobec obywatela. W tym kontekście, jak słusznie podkreśla się w literaturze przedmiotu, "[...] jakkolwiek organ administracji państwowej jest jedną ze stron stosunku administracyjno prawnego, nie wolno mu ograniczać się do ochrony interesów państwa. Jest on, bowiem zarazem piastunem administracji państwowej, podmiotem działalności zmierzającej do dobra powszechnego, jako do ostatecznego celu, a więc i dobra jednostki, której sprawę załatwia. Dlatego też organ powinien być obrońcą interesów prawnych jednostki, tj. interesów uznanych przez prawo, a więc nie kolidujących z interesem powszechności." (cyt. za B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2004, s.80).

W analizowanym zakresie odnoszącym się do wyżej wskazanych wadliwości postępowania wyrażających się w szczególności w naruszeniu przepisu art. 7 i 80 kpa, nie sposób nie ustrzec się kolejnej refleksji, potwierdzającej w przekonaniu Sądu, zasadność wyżej formułowanych wniosków. "Służba" w rozumieniu przepisów ustawy o kombatantach, to służba w ruchu oporu tożsama z prowadzeniem w sposób zorganizowany i systematyczny działalności przeciwko okupantowi, w zasadniczej postaci zaś zorganizowana forma walki w ramach oddziałów partyzanckich utworzonych na wzór wojskowy i stosujących dyscyplinę wojskową, jakkolwiek mogąca wyrażać się również w wykonywaniu wyłącznie funkcji usługowych, ale zawsze jednak uzależniona od przynależności do określonej formacji, wyrażającej się w podporządkowaniu służbowym, wyznaczeniu wojskowego stanowiska i wykonywaniu określonych czynności. Uznać, więc należy, w świetle powyższych twierdzeń, iż Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, zwłaszcza, gdy właśnie zważyć na wiek wnioskodawcy, dopuszcza tym samym możliwość, iż z racji tegoż wieku mógł on nie brać udziału w akcjach zbrojnych, a jego służba wyrażać się mogła w wykonywaniu funkcji usługowych. W analizowanym zakresie, nie sposób w przekonaniu Sądu, bronić stanowiska, iżby kryterium wieku, jako podstawowe i decydujące według organu dla odmowy przyznania wnioskodawcy statusu kombatanta, abstrahując od wyżej wskazanych niekonsekwencji w tym względzie, miało jakiekolwiek normatywne uzasadnienie. Ograniczenia, czy też warunku tego rodzaju nie formułuje przecież obowiązująca ustawa o kombatantach, a odwoływanie się do argumentu w postaci instrukcji z dnia 4 grudnia 1939 r. powołującej do życia ZWZ, jako podstawy kreowania statusu prawnego jednostki w państwie – w tym przypadku strony postępowania ubiegającej się o przyznanie jej uprawnień kombatanckich - stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady wyłączności i zupełności regulacji ustawą, jako źródła prawa powszechnie obowiązującego. W kontekście konstytucyjnie determinowanego systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, miejsca i znaczenia w nim ustawy i zasady jej prymatu, Sąd w pełni afirmuje stanowisko wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 listopada 1999 r., w sprawie sygn. akt K 28/98, w świetle, którego "[...] sytuacja prawna obywatela [...] może być regulowana tylko w drodze aktów prawa powszechnie obowiązującego. [...]." Wobec powyższego nie sposób zasadnie uznać, iżby przywołana instrukcja – tj. wskazane w niej kryterium wieku, jako warunku członkostwa w Armii Krajowej - mogła stanowić normatywną podstawę determinującą rozstrzygnięcie w spawie. Ponadto w kontekście obowiązywania wskazanej instrukcji w okupowanym kraju, adresowania jej zwłaszcza do osób organizujących walkę z okupantem, dowodzących tą walką i werbujących obywateli polskich do udziału w niej, nie sposób wykluczyć, iż od instrukcji tej w określonych sytuacjach uzasadnionych realiami walki konspiracyjnej prowadzonej przez ruch oporu odstępowali, a odstępstwa tego rodzaju, jeżeli miały miejsce, a należy zasadnie zakładać, iż tak było, nie mogą skutkować negatywnymi konsekwencjami w postaci odmowy przyznania uprawnień kombatanckich, dla osób, które będąc w wieku poniżej 17 lat, rzeczywiście pełniły służbę w polskich podziemnych formacjach i organizacjach. Również i ten argument, w przekonaniu Sądu, potwierdza posiłkowo zasadność wyżej formułowanych ocen i wniosków.

Ponownie orzekając w sprawie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, podda okoliczności i dowody wnioskowane przez skarżącego prawidłowej i rzetelnej ocenie, uwzględniającej przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 kpa i odpowiednio do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni czynią zadość dyspozycji przepisu art. 107 kpa.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.