Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę

Decyzją z [...] stycznia 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO"), w wyniku rozpatrzenia odwołania J. K. (dalej: "skarżący") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. (dalej: "organ I instancji" lub "Prezydent") z [...] sierpnia 2016r.

w przedmiocie określenia skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W., począwszy od kwietnia 2016r.

w wysokości 45 zł miesięcznie. Jako podstawę prawną decyzji Kolegium wskazało przepisy art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "kpa"), art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2015 r., poz. 1515, ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r.

o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.).

Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Prezydent [...] W. określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w W., przy ul. A., począwszy od kwietnia 2016 r.,

w wysokości 45 złotych miesięcznie. Wskazał, iż w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącej ww. nieruchomości, złożonej

w dniu 5 kwietnia 2016 r. skarżący wskazał, iż zamieszkuje pod ww. adresem i jest właścicielem powyższej nieruchomości. Wskazał przy tym na selektywny sposób zbiórki odpadów komunalnych i dwuosobowe gospodarstwo domowe oraz zaznaczył, że nieruchomość jest budynkiem jednorodzinnym z wyodrębnionymi lokalami mieszkalnymi. Przy tak wypełnionej deklaracji wysokość opłaty za każdy miesiąc gospodarowania odpadami komunalnymi określił na 23 zł. Organ I instancji wskazał przy tym, iż skarżący nie przedstawił dokumentu, który potwierdzałby fakt wyodrębnienia dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku jednorodzinnym położonym pod ww. adresem. W przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym ustalono, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 0,310 ha oraz budynku mieszkalnego posadowionego na tej działce o powierzchni zabudowy 104 m2 położonej w Warszawie, przy ul. A. (obręb [...] działka ewidencyjna nr [...]). Organ I instancji ustalił również, że do nieruchomości przy ul. A.

W. jest przypisany pojemnik o numerach RFID [...]o pojemności 120 l., a odpady komunalne (frakcja zmieszane) są odbierane zgodnie

z harmonogramem. Wysokość opłaty ustalił zatem na podstawie przepisów ustawy

z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminie (Dz. U. z 2016 r., poz. 250; dalej: "ustawa o utrzymaniu porządku i czystości w gminach"), tj. art. 2 ust.

1 pkt 4, art. 6o ust. 1, art. 6i ust. 1 pkt 1. Stawka opłaty została zaś przyjęta

w wysokości ustalonej uchwałą Rady m. st. Warszawy Nr V/85/2015 z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik

o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 1277; dalej: "uchwała

z 2015 r.") w wysokości przewidzianej w § 4 ust. 1 pkt 1b – za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi w sposób selektywny dla nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym bez wydzielonych lokali mieszkalnych, dla gospodarstwa domowego jednorodzinnego, wynosząca 45 zł miesięcznie.

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, skarżący wyjaśnił, że złożył stosowne deklaracje w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ I instancji pominął zaś podnoszoną przez skarżącego kluczową dla sprawy okoliczność, że przedmiotowy budynek posiada wydzielone lokale mieszkalne, co ma istotny wpływ na wysokość opłaty, którą zadeklarował ostatecznie w prawidłowej wysokości.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną

w niniejszej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało

w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium przedstawiło na wstępie przebieg postępowania w sprawie. Powołując się następnie na treść przepisów ustawy

o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (art. 6h, art. 6k – m) oraz uchwały

z 2015r., w szczególności § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz § 4 ust. 2 pkt 1 lit. b), uznało w ich świetle, że zadeklarowana przez skarżącego kwota opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie została prawidłowo ustalona. Brak było bowiem podstaw

w sprawie do przyjęcia, że skarżący zamieszkuje w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w którym wyodrębniono dwa lokale, w którym to przypadku, zgodnie

z treścią powołanej wyżej uchwały wysokość opłaty wynosi 23 zł. Skarżący, od momentu zaistnienia obowiązku złożenia stosownej deklaracji nie wykazał bowiem, mimo inicjatywy dowodowej ze strony organów, że w budynku wyodrębniono lokale. Wskazał przy tym między innymi, iż księgi wieczystej Nr [...] bezsprzecznie wynika, iż przeniesienie własności domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej dotyczy nieruchomości zabudowanej o powierzchni 319 m2, będącej działką ew. nr [...]

z obrębu [...]. Także z pism Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Dzielnicy [...] W. nr [...] z dnia

10 czerwca 2016 r. i z zaświadczenia Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla [...] W. z dnia [...] stycznia 2016 r. wynika, że skarżący jest właścicielem domu jednorodzinnego jednolokalowego w zabudowie bliźniaczej posadowionego na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], który postał wybudowany na podstawie zatwierdzonego, decyzją Burmistrza Gminy W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., projektu budowlanego. Dlatego, zdaniem Kolegium opłata została określona przez organ w prawidłowej wysokości. Zarzuty odwołania nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej jako "Sąd"), wnosząc o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący postawił zarzut naruszenia art. 7 kpa, poprzez brak wyjaśnienia rozbieżności co do rodzaju posadowionego na działce budynku mieszkalnego (jednorodzinny mieszkalny czy też jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej, w którym wydzielono segmenty), co ma istotny wpływ na wysokość ustalonej opłaty. Dodał, że wielokrotnie w toku postępowania przedstawiał dowody i dokumenty potwierdzające prawidłowo zadeklarowaną przez niego opłatę za wywóz odpadów. Podniósł, iż zaświadczenie z dnia 8 stycznia 2016 r.

o zakończeniu budowy budynku jednorodzinnego (1/2 bliźniaka) na działce nr [...]

z obrębu [...] i o przystąpieniu do użytkowania wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz pismo Urzędu Dzielnicy W.

z dnia 27 listopada 2002 r. znak [...] o potwierdzeniu przyjęcia obiektu budowlanego do użytkowania - czyli segmentu zachodniego jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. A. zlokalizowanego na działce nr [...] dla pani W. B. są rozbieżne w swojej treści.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "ppsa"). Zarzuty skargi, Sąd uznał za chybione. Dodać należy, że działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie dostrzegł wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Sporem w niniejszej sprawie objęta jest wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która została przez orzekające w sprawie organy określona

w oparciu o § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały Nr V/85/2015 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 13 lutego 2015 r., poz. 1277; określana także jako: "uchwała

z 2015 r.") na 45 zł miesięcznie. W ocenie organów bowiem skarżący pozostaje

w dwuosobowym gospodarstwie domowym i zamieszkuje budynek mieszkalny jednorodzinny. Zdaniem skarżącego zaś opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zostać ustalona na podstawie § 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ww. uchwały w kwocie 23 zł. Według skarżącego bowiem prowadzi on dwuosobowe gospodarstwo domowe i zamieszkuje na nieruchomości, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w którym wyodrębniono dwa lokale mieszkalne. Z powyższego wynika, iż spór sprowadza się do ustalenia według którego w ustępów § 4 (1 czy 2) ww. uchwały należy zakwalifikować nieruchomość zamieszkiwaną przez skarżącego. Powyższe implikuje wysokość opłaty, pozostałe okoliczności nie są sporne.

Zgodnie z art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W myśl art. 6k ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach rada gminy ustala w drodze uchwały stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W oparciu o powyższą podstawę prawną (tj. art. 6k ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 3 ww. ustawy) Rada Miasta Stołecznego Warszawy podjęła w dniu 12 lutego 2015 r. uchwałę Nr V/85/2015 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, ustala się miesięczne stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku, gdy odpady komunalne są zbierane i odbierane selektywnie, w wysokości 45 zł od gospodarstwa domowego dwuosobowego. Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 pkt 1 lit. b dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w którym wyodrębniono dwa lokale mieszkalne, ustala się miesięczne stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla każdego z lokali mieszkalnych w przypadku, gdy odpady komunalne są zbierane i odbierane selektywnie, w wysokości 23 zł od gospodarstwa domowego dwuosobowego. Z art. 6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, iż właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust. 1a ww. ustawy). Z art. 6o ust. 1 ustawy, o której mowa,

w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Jak zaś wynika z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.

o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 j.t. ze zm., dalej: "ustawa

o własności lokali") samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ww. ustawy). Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy o własności lokali odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej (art. 7 ust. 2 ww. ustawy).

Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja dotyczy zabudowy zlokalizowanej na działce o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni o pow. 319 m2, położonej w W. przy ulicy A..

Z kartoteki budynków (karta 29 akt administracyjnych) wynika, iż działka ta jest zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. 104 m2, w którym brak jest wyodrębnionych lokali, której właścicielem jest skarżący. Dla nieruchomości, o której mowa prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla W. księga wieczysta nr [...], w której w Dziale Pierwszym: Oznaczenie nieruchomości wskazano, iż jest ona prowadzona dla nieruchomości zabudowanej o pow. 319 m2, oznaczonej nr działki [...]. Jako podstawę nabycia nieruchomości wskazano tam umowę przeniesienia własności domu jednorodzinnego i działki gruntu z dnia

31 października 2001 r. (karta 34 akt administracyjnych). W toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania, organ ten uzyskał informację z Urzędu Miasta [...] W. Urzędu Dzielnicy W. Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. z dnia 25 sierpnia 2016 r., z której wynika, iż w budynku mieszkalnym przy ul. A. w W. nie zostały wyodrębnione lokale mieszkalne, jest to budynek mieszkalny jednorodzinny, jednolokalowy segment

w zabudowie bliźniaczej. Z powyższych wywodów wynika zatem, iż skarżący jest właścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, jako taki budynek ten został nabyty, a skarżący nie przedstawił dokumentów, które wskazywałyby na to, że jest on lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o własności lokali. Powyższe sprawia, że orzekające w sprawie organy prawidłowo określiły skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały z 2015 r. na kwotę 45 zł.

Skarżący argumentację, która miałaby wskazywać na to, iż nieruchomość, od której jest zobowiązany uiszczać opłatę za odpady komunalne stanowi lokal mieszkalny opiera na tym, iż w jego ocenie na działce nr [...] nie znajduje się odrębny budynek mieszkalny, ale jeden z dwóch lokali mieszkalnych w budynku jednorodzinnym położonym na działkach nr [...] i nr [...], albowiem budynek położony na tych działkach nie posiada konstrukcyjnego podziału na dwa niezależne budynki bliźniacze (por. pismo skarżącego karta 25 akt sądowych). Podnosząc powyższe okoliczności skarżący pomija informacje przytoczone powyżej, z których niewątpliwie wynika, iż zamieszkiwany przez skarżącego budynek stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny, a nie lokal mieszkalny. Pomija także informację wynikającą z pisma Urzędu Miasta [...] W. Urzędu Dzielnicy W. Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. z dnia 10 czerwca 2016 r., którego kopię skarżący dołączył do skargi, a z której wynika, iż zgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym decyzją Burmistrza Gminy W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1997 r., na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. A. w W. znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, jednolokalowy segment w zabudowie bliźniaczej. W informacjach tych, jak i zestawieniu ich z potwierdzeniem przyjęcia obiektu budowalnego do użytkowania wydanego W. B. z dnia 27 listopada 2002 r., a dotyczącego segmentu zachodniego jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej nie ma sprzeczności. W piśmie tym wskazano bowiem, iż budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 1997 r. (decyzja nr [...]). Powyższe informacje, w zestawieniu z zapisem zawartym w księdze wieczystej

o umowie przeniesienia własności domu jednorodzinnego i działki gruntu z dnia 31 października 2001 r. wskazują, na to, iż twierdzenia skarżącego nie znajdują potwierdzenia w tych dokumentach. Zauważyć jednocześnie należy, iż nawet gdyby, tak jak twierdzi skarżący budynkiem jednorodzinnym był budynek posadowiony na działkach nr [...] i [...], dla uznania, że nieruchomości położone na każdej z tych działek stanowią wyodrębnione z tego budynku lokale mieszkalne konieczne byłoby przedstawienie umowy o wyodrębnieniu własności lokali, jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości lub orzeczenia sądu znoszącego współwłasność, zgodnych z treścią art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o własności lokali. Takiej dokumentacji skarżący nie przedstawił i na jej istnienie nie wskazał. Zastrzeżenia skarżącego co do prawidłowości oceny orzekających w sprawie organów w kwestii ustalenia stanu faktycznego, opierane o kwestie związane z konstrukcją budynku, w okolicznościach niniejszej sprawy nie mają znaczenia. Nie stanowią one podstawy do ustalenia dla potrzeb opłaty statusu zamieszkiwanej przez skarżącego nieruchomości. Wskazać jednocześnie wypada, iż skarżący zawarł w skardze wniosek o powołanie w razie potrzeby biegłego rzeczoznawcy prawa budowlanego celem określenia rodzaju spornego budynku. Zgodnie z art. 106 § 3 ppsa Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym wniosek o przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego nie mógłby zostać przez Sąd przeprowadzony, nawet gdyby Sąd uznał, że taka potrzeba zachodzi. W ocenie Sądu okoliczności sprawy w zakresie potrzebnym dla rozstrzygnięcia zostały przez orzekające w sprawie organy ustalone i wyjaśnione prawidłowo, a dowód z opinii biegłego, o którym mowa wyżej nie był potrzebny.

Z tych względów uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.