Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 kwietnia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 771/24 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 stycznia 2025 r. IV SA/Po 771/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. S. (Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu (Kolegium) z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

Skarżący zaskarżył wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 39 ust. 1 i 2 (Dz. U. z 2023 r. poz. 901 ze zm., dalej: u.p.s.) poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i brak przyjęcia, że Organ powinien przyznać wnioskowany przez Skarżącego zasiłek celowy, przekroczenia przez Organ granic uznania administracyjnego, w sytuacji, w której wstanie faktycznym niniejszej sprawy, świadczenie to powinno zostać przyznane,

2) art. 41 u.p.s. w zw. z art. 102 ust. 2 u.p.s. poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i brak przyjęcia, że Organ powinien przyznać świadczenie w trybie specjalnego zasiłku celowego w sytuacji odmowy przyznania zasiłku w trybie art. 39 ww. ustawy,

3) art. 4 u.p.s. w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.s. w zw. z art. 107 ust. 4a u.p.s. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie za Organem, że Skarżący uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, podczas gdy z akt sprawy wynika, że Skarżący miał oczywistą wolę aby przeprowadzić wywiad środowiskowy, zapraszając pracowników socjalnych do domu, a także brak następczego podjęcia chociażby jakiejkolwiek kolejnej próby aktualizacji danych wywiadu środowiskowego zgodnie z art. 107 ust. 4 u.p.s.,

4) art. 2 ust. 1 u.p.s. w zw. z art. 7 pkt 5 u.p.s, w zw. z art. 107 ust. 5 u.p.s. poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i brak przyjęcia, że Organ, nie uwzględniając szczególnej sytuacji Skarżącego jako osoby niepełnosprawnej, nie wykazał aby domagał się od Skarżącego złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym, a w konsekwencji brak podstaw do wydania decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego,

5) art. 2 ust. 1 u.p.s. w zw. z art. 7 pkt 5 u.p.s. w zw. z art. 107 ust. 5b i 5d u.p.s. poprzez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i brak przyjęcia, że Organ, nie uwzględniając szczególnej sytuacji Skarżącego jako osoby niepełnosprawnej, nie wykazał aby zgromadził w aktach sprawy dokumenty, potrzebne do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej, do czego Organ jest zobowiązany,

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a, w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 §3 k.p.a, polegające na oddaleniu zamiast na uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym:

a. nie wyjaśniono niezbędnej potrzeby bytowej Skarżącego, w szczególności co do potrzeb Skarżącego wymienionych we wniosku z 1 marca 2024 r. o przyznanie zasiłku celowego tj. w zakresie pokrycia kosztów zakupu gazu do butli, energii elektrycznej za okres dwóch miesięcy, faktury VAT za wodę i ścieki, doładowania telefonu komórkowego, drobnego remontu i napraw w domu, w zakresie kwot szczegółowo oznaczonych we wniosku z [...] marca 2024 r.,

b. nie podjęto jakiejkolwiek kolejnej próby aktualizacji danych wywiadu środowiskowego zgodnie z art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej,

c. przyjęto, że Skarżący uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, podczas gdy już z akt sprawy wynika, że Skarżący miał wolę aby przeprowadzić wywiad środowiskowy, zapraszając pracowników socjalnych do domu,

d. nie wykazano aby Organ domagał się od Skarżącego złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym (vide art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej), a w konsekwencji brak podstaw do wydania decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego,

e. nie zgromadzono w aktach sprawy dokumentów, potrzebnych do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej, do czego Organ jest zobowiązany na tle art. 107 ust 5b i 5d ustawy o pomocy społecznej,

f. nie ustalono, że sytuacja Skarżącego zasługuje na uznanie jako szczególna i wyjątkowa, a w konsekwencji brak zbadania podstaw do przyznania specjalnego zasiłku celowego w trybie art. 41 ustawy o pomocy społecznej w sytuacji przyjęcia, że Skarżącemu nie przysługuje zasiłek celowy w trybie art. 39 ustawy o pomocy społecznej, tym bardziej w sytuacji wydawania uprzednio odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie:

a. decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w sprawie [...],

b. decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w sprawie [...],

c. decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w sprawie [...],

g. nie zebrano i rozpatrzono wyczerpująco całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie lI instancji na mocy art. 77 § 1 KPA obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

h. nienależyto uzasadniono zaskarżoną decyzję z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności Organ nie wskazał i nie wyjaśnił dowodów, na których się oparł, przyjmując że postawa Skarżącego ma charakter "wyłącznie bierny i roszczeniowy", Skarżący "od długiego czasu nie czyni żadnych kroków, by poprawić swoją sytuację materialno-bytową", a instytucje pomocy społecznej Skarżący ma traktować jako "stałe i regularne źródło dochodów", a nadto że to postawa Skarżącego uniemożliwiła przeprowadzenie wywiadu środowiskowego,

i. brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie przez Organ odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie:

a. decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w sprawie [...],

b. decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w sprawie [...],

c. decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego w sprawie [...],

j. niedostatecznie wyjaśniono podstawy i przesłanki otrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Kalisza z [...] marca 2024 r.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o:

1) na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi,

ewentualnie,

2) na podstawie art. 176 p.p.s.a, w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

Ponadto:

1) zrzekając się rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym,

2) na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych,

3) o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w związku ze złożeniem niniejszej skargi kasacyjnej, udzielonej Skarżącemu z urzędu, oświadczając że koszty te nie zostały zwrócone w żadnej części.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.

Na wstępie przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Prezydent Miasta Kalisza (Prezydent) decyzją z [...] marca 2024 r. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 4, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.) odmówił Skarżącemu przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. W uzasadnieniu wskazał, że utrudniał on przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania wskazując, iż nie podpisze żadnych dokumentów przygotowanych przez pracowników socjalnych.

Decyzją z [...] sierpnia 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. Organ ocenił postawę Skarżącego jako wyłącznie bierną i roszczeniową oraz podkreślił, że od długiego czasu nie czyni on żadnych kroków, by poprawić swoją sytuację materialno-bytową, a instytucję pomocy społecznej traktuje jako stałe i regularne źródło dochodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań a w konsekwencji oddalił skargę uznając, że Skarżący odmówił przeprowadzenia wywiadu, co w świetle art. 11 us.t 2 u.p.s. w związku z art. 107 ust. 4a i ust. 5 mogło stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego.

Stawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a, w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 §3 k.p.a, Skarżący dąży do wykazania, że organy poczyniły niewłaściwe ustalenia faktyczne m.in. na skutek uznania, że odmówił przeprowadzenia wywiadu. Oznacza to, że w ocenie Skarżącego Sądu Wojewódzki przyjął za podstawę rozstrzygnięcia wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy.

Odnosząc się do tego zarzutu Sąd kasacyjny wskazuje, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Skarżący rzeczywiście zaprosił pracowników socjalnych do swojego mieszkania, jednak na wstępie poinformował, że nie podpisze żadnych dokumentów.

Słusznie Sąd Wojewódzki wskazał, że "nie zasługują na aprobatę twierdzenia Skarżącego i jego pełnomocnika w tym zakresie, że samo wpuszczenie do mieszkania pracowników socjalnych było wystarczającą formą współpracy, aby uzyskać wnioskowane świadczenie. To, że Skarżący wyraża obecnie wolę współpracy w efekcie negatywnego rozpoznania jego wniosku nie sprawia, że uznać można, iż na etapie przeprowadzania wywiadu środowiskowego postępował prawidłowo. Stoi to w sprzeczności z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy. Nie sposób uznać, że przyczyny nieprzeprowadzenia wywiadu w niniejszej sprawie leżą po stronie organu. Wnioskodawca konsekwentnie podtrzymywał, że skoro pracownicy organu poinformowali go, że nie otrzyma świadczenia to za bezzasadne uznał podpisywanie protokołu wywiadu. W ocenie Sądu, taka postawa wnioskodawcy była nieuzasadniona, gdyż to organ w świetle zebranego materiału dowodowego podejmuje decyzję o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia z pomocy społecznej, a skoro wnioskodawca uniemożliwił zebranie tego materiału dowodowego, to jest to równoznaczne z odmową współdziałania z organem pomocy społecznej (art. 4 i art. 11 ust. 2 u.p.s.)."

W ocenie Sądu kasacyjnego, oświadczenie złożone przez Skarżącego pracownikom socjalnym musi być ocenione jako odmowa przeprowadzenia wywiadu. Podjęta w skardze kasacyjnej próba wykazania, że ustalenia organu co do przebiegu wywiadu środowiskowego odbiegają od faktów, bowiem zaproszenie pracowników do domu potwierdza wolę przeprowadzenia wywiadu musi być uznana za niezasadną.

Skarżący nie neguje, że korzysta z pomocy społecznej, znane mu są więc zasady jej przyznawania. Co istotne, sam w skardze kasacyjnej wskazuje, że pracownicy socjalni przeprowadzali z nim wywiady, co potwierdzają decyzje o przyznaniu mu świadczeń. W świetle tych okoliczności, za sprzeczne z zasadami logicznego myślenia uznać należy pogląd, że akurat w tej konkretnej sprawie pracownicy socjalni - jak twierdzi Skarżący – odstąpili od przeprowadzenia wywiadu. Co również istotne w rozpoznawanej sprawie, na żadnym etapie postępowania administracyjnego, w tym na etapie postępowania odwoławczego, Skarżący nie stawił się w siedzibie organu wnosząc o przeprowadzenie z nim wywiadu celem umożliwienia przyznania świadczenia.

Uznanie, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest niezasadny w zakresie dotyczącym odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego skutkuje koniecznością uznania za niezasadne pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze.

Sąd kasacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którym nie jest możliwe zastąpienie wywiadu środowiskowego innymi środkami dowodowymi. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wywiad środowiskowy jest szczególnie doniosłym i obligatoryjnym rodzajem dowodu. Stanowi on postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Wywiad ten jest specyficznym sposobem zbierania informacji o sytuacji strony, stanowiącym dla organu pomocy społecznej konieczne i podstawowe źródło informacji o sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej osoby ubiegającej się o świadczenia, będąc podstawą ustaleń faktycznych dokonywanych w decyzji administracyjnej i poddawanych prawnej ocenie. Rodzinny wywiad środowiskowy ma ukazać w sposób wszechstronny sytuację osoby i rodziny starającej się o przyznanie świadczenia lub korzystającej z pomocy. Na jego podstawie pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji określonego podmiotu i formułuje wnioski dotyczące planowania pomocy, które są podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Na stronie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych w takiej formie. Co do zasady ta forma postępowania wyjaśniającego nie może zostać zastąpiona innymi środkami dowodowymi (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3598/18).

Skoro Skarżący odmówił przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego, to brak było podstaw do prowadzenia przez organ dalszego postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia potrzeb bytowych Skarżącego w tym w zakresie potrzeb Skarżącego wymienionych we wniosku z [...] marca 2024 r. Nie było również podstaw do podejmowania przez organ kolejnej próby aktualizacji wywiadu, czy też domagania się złożenia przez Skarżącego oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej ciążącego na organie obowiązku zgromadzenie w aktach sprawy dokumentów potrzebnych do ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowe, Sąd kasacyjny ponownie podkreśla, że podstawowym obowiązkiem Skarżącego było wzięcie udziału w wywiadzie środowiskowym i podpisanie złożonych w jego trakcie oświadczeń. Skoro Skarżący czynności tej nie wykonał, to nie mógł oczekiwać prowadzenia przez organ dalszego postępowania dowodowego.

Zarzuty dotyczące wadliwego uzasadnienia decyzji, w tym niewyjaśnienia przez organ dowodów "na których się oparł" są w realiach sprawy niezasadne. Skoro Skarżący uniemożliwił przeprowadzenia wywiadu, nie było możliwe przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego, zaś jedyną przyczyną odmowy przyznania świadczenia była właśnie odmowa przeprowadzenia wywiadu. Czyni to w konsekwencji niezasadnym zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. art. 107 ust. 5 i 5b, oraz 5d u.p.s.

Podsumowując wskazać należy, że Sąd Wojewódzki nie naruszył przywołanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa, to jest art. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a, w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a, podzielając poczynione przez organy ustalenia faktyczne. Sąd kasacyjny zwraca dodatkowo uwagę, że stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie wyjaśnił, jakie to dokumenty znajdujące się w aktach sprawy zostały przez Sąd pominięte lub niewłaściwe ocenione

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a zwrócić należy uwagę, że przywołany przez Skarżącego przepis nie dzieli się na paragrafy. Zgodnie z art. 1 p.p.s.a. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Skarżący nie wyjaśnił, na czym polegać miało naruszenie tego przepisu przez Sąd Wojewódzki.

Wobec uznania, że Sąd Wojewódzki przyjął za podstawę orzekania prawidłowo ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, zarzuty naruszenia prawa materialnego, objęte punktem I petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne.

Skoro – jak już wskazano - Skarżący uniemożliwił organowi przeprowadzenie wywiadu, organ na podstawie art. 107 ust. 4a u.p.s. uprawniony był do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia. Sąd kasacyjny wyjaśnia, że dostrzega argumentację Skarżącego zmierzającą do wykazania, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku z [...] marca 2024 r. organ przyznał mu zasiłek stały, co oznacza, że przeprowadzony został wywiad środowiskowy. Zwrócić należy jednak uwagę, że zgodnie z art. 107 ust. 4 zdanie 1 u.p.s. w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. Złożenie przez Skarżącego wniosku z [...] marca 2024 r. oznacza, że ubiegał się on o pomoc po raz kolejny, co skutkowało koniecznością przeprowadzenia przez organ kolejnego wywiadu.

Sąd kasacyjny wyjaśnia, że skoro podstawą odmowy przyznania Skarżącemu świadczenia był brak jego współdziałania z organami, nie można zarzucać Sądowi Wojewódzkiemu, że nie dostrzegł naruszenia przez organy art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. Przepisy te w stanie faktycznym sprawy, który nie został skutecznie podważony przez Skarżącego, nie mogły znaleźć zastosowania.

W stanie faktycznym sprawy nie było również podstaw do rozważania możliwości przyznania Skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 u.p.s. Nadmienić w tym miejscu należy, że również przyznanie tego świadczenia wymaga współdziałania wnioskodawcy – czyli zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Nie można również czynić organowi zarzutu nieudzielenia Skarżącemu pomocy z urzędu, to jest naruszenia art. 102 ust. 2 u.p.s. Jedynie w sytuacji, w której podmiot wnoszący o przyznanie pomocy społecznej współdziałałby z organem, a następnie organ odmówiłby przyznania zasiłku celowego z uwagi na niespełnienie kryteriów jego przyznania i nie rozważyłby możliwości przyznania zasiłku celowego, możliwe byłoby postawienie zarzutu naruszenia art. .102 ust. 2 u.p.s. Sytuacja taka jednak w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.

Zarzuty objęte punktami I. 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej to jest zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 w związku z art. 7 pkt 5 u.p.s. są oczywiście niezasadne w stanie faktycznym sprawy. Zrealizowanie celów pomocy społecznej, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.s. przy uwzględnieniu wskazanej w art. 7 pkt 5 u.p.s. niekwestionowanej niepełnosprawności Skarżącego byłoby możliwe jedynie w razie podjęcia przez niego współpracy z organami pomocy społecznej.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi Skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.