Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1013/24 w sprawie ze skargi A.A. na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr PIIB/KRSO/0006/001/IN/2024 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1013/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.A. na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr PIIB/KRSO/0006/001/IN/2024 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr PIIB/KRSO/0005/002/IN/2024 (pkt I), a także zasądził od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz A.A. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z dnia 26 lutego 2024 r. A.A. (dalej: "skarżąca"), wystąpiła do Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "KR PIIB", "organ") o udostępnienie danych dotyczących rzeczoznawców w zakresie, o którym mowa w art. 8c ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 551; dalej: "u.s.z."). Do wniosku załączyła listę z imionami i nazwiskami rzeczoznawców z województwa opolskiego, których dane chce uzyskać. Ponadto skarżąca zażądała udostępnienia "kompletnych danych dotyczących uprawnień (lub stwierdzeń przygotowania zawodowego) dotyczących numeru uprawnień, specjalności, dziedziny, zakresu, a także uprawnień bonusowych, jeśli są określone, oraz wykształcenia" dziesięciu rzeczoznawców z województwa opolskiego wymienionych w treści wniosku. Skarżąca domagała się również we wniosku dostępowym udzielenia informacji w zakresie decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego nr 109/81/Op i 47/77/Op (specjalność uprawnień, dziedzina, zakres, a także uprawnienia bonusowe, jeśli są określone) wydanych w odniesieniu do X.Y.

Pismem z 11 marca 2024 r. organ zwrócił się do skarżącej o wskazanie trybu postępowania (podstawy prawnej), w jakim ma być rozpatrzony jej wniosek, a skarżąca w odpowiedzi z 21 marca 2024 r. na to wezwanie powołała się na odformalizowaną procedurę dostępu do informacji publicznej.

Uchwałą z 3 kwietnia 2024 r. nr PIIB/KRSO/0005/002/lN/2024, na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") KR PIIB odmówiła udostępnienia informacji publicznej w części obejmującej udostępnienie danych dotyczących rzeczoznawców budowlanych według załączonego do wniosku spisu imion i nazwisk osób z województwa opolskiego w zakresie, o którym mowa w art. 8c ust. 2 u.s.z., z wyjątkiem danych dotyczących skarżącej.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podkreślił, że udostępnienie danych z załączonej do wniosku listy rzeczoznawców prowadziłoby do naruszenia zasad ochrony danych osobowych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dz.U. L 119 z dnia 4 maja 2016 ze sprost.).

Od powyższej uchwały skarżąca wniosła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Uchwałą z 29 kwietnia 2024 r. nr PIIB/KRSO/0006/001/IN/2024, w oparciu o art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak również art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a.") organ utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Zdaniem organu udostępnienie bardzo szerokiego zakresu danych na wniosek z dnia 26 lutego 2024 r. skutkowałoby przekazaniem prywatnej osobie uporządkowanego zestawu danych osobowych dostępnych według określonych kryteriów. Osoba taka stawałaby się administratorem danych bez zgody osób, których te dane dotyczą (zgoda taka nie może być dorozumiana) i bez wyraźnej podstawy w przepisach prawa. Prowadziłoby to do rozproszenia baz danych, uniemożliwiało ich ochronę i kontrolę przestrzegania przepisów prawa.

Na powyższą uchwałę A.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazała, że powód odmowy udostępnienia jej żądanych informacji, podany przez KR PIIB w zaskarżonej uchwale (tj. ochrona danych osobowych rzeczoznawców), jest pozorny i nieprawdziwy. Skarżąca uważa bowiem, iż samorząd zawodowy niektórych danych nie chroni i najwyraźniej nad nimi nie panuje, bo sam rozsyła listy członków. Natomiast rzeczywistym powodem odmowy jest próba ukrycia niekompetencji niektórych osób, działań niezgodnych z prawem oraz ochrona interesów korporacyjnych prominentnych członków izby, nazywających siebie "piastunami".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji przytoczył szczegółowo art. 8c ust. 1 u.s.z., zgodnie z którym Krajowa Izba Inżynierów Budownictwa prowadzi listy rzeczoznawców budowlanych, na których zamieszcza się następujące dane: 1) imiona i nazwisko; 2) adres zamieszkania; 3) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL - numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość; 4) informację o wykształceniu i posiadanych stopniach naukowych lub tytule naukowym; 5) numer, datę i miejsce wydania decyzji; 6) podstawę prawną wydania decyzji; 7) numer, specjalność i zakres uprawnień budowlanych; 8) informację o przynależności do właściwej okręgowej izby samorządu zawodowego; 9) określenie zakresu rzeczoznawstwa; 10) numer kancelaryjny; 11) pozycję na liście; 12) datę wpisu na listę; 13) datę wykreślenia z listy; 14) przyczynę wykreślenia z listy. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w myśl art. 8c ust 2 u.s.z. udostępnieniu podlegają dane wymienione w ust. 1 pkt 1 i 5-13.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą materialnoprawną uchwały pierwszoinstancyjnej był art. 5 ust. 1 u.d.i.p., który przewiduje, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z kolei w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały organ przywołał art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W obu uchwałach jako faktyczne motywy odmowy udostępnienia wnioskowanych danych wskazano ochronę danych osobowych i ochronę prawa do prywatności.

W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dane, o które skarżąca wystąpiła, podlegają udostępnieniu w trybie art. 8c u.s.z. Nie można zatem mówić o kolizji informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych i prawem do prywatności, skoro żądane informacje podlegają udostępnieniu w ramach przepisów innej niż u.d.i.p. ustawy. Skarżąca wyraźnie wnosiła o udostępnienie danych dotyczących rzeczoznawców w zakresie, o którym mowa w art. 8c ust. 2 u.s.z. W niniejszej sprawie organ błędnie powołał się na ograniczenia wynikające z ochrony danych osobowych i prawo do prywatności, sugerując, iż skarżąca zamierza stworzyć "alternatywną" listę/bazę rzeczoznawców budownictwa województwa opolskiego. Nawet w przypadku uzasadnionych podejrzeń w tym zakresie, KR PIIB nie może wykorzystywać ww. ograniczeń, jeżeli wnioskowane dane podlegają udostępnieniu na mocy przepisów innej ustawy - tu: art. 8c u.s.z. Innymi słowy, organ powołał się na nieistniejące w niniejszej sprawie ograniczenie. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ ponownie rozpatrując wniosek powinien przeanalizować relację art. 8c u.s.z. oraz art. 1 ust. 2 u.d.i.p. W tym kontekście przywołano orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w którym wskazano, iż wyłączenie, przewidziane w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., ma miejsce tylko wówczas, gdy inny akt prawny w sposób całościowy reguluje problematykę dostępu do informacji publicznej. W sytuacji, gdy akt prawny, na podstawie którego działa podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, nie przewiduje żadnego odrębnego rodzaju tajemnicy lub trybu udostępniania informacji, wówczas nie można tak go interpretować, aby faktycznie tworzyć rodzaj tajemnicy, który uniemożliwi otrzymanie informacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w zw. z art. 8c i art. 8d u.s.z., prowadzącą do konkluzji, że procedura udostępnienia informacji publicznej określona w art. 8c u.s.z. wyłącza możliwość stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu ochrony tajemnic ustawowo chronionych, w szczególności prawa do ochrony danych osobowych, co stanowi jednocześnie naruszenie art. 31 ust. 3 oraz art. 47 Konstytucji RP;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej uchwały w sytuacji, gdy organ właściwie zastosował przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania regulujące dostęp do informacji publicznej, w szczególności art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.;

3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 134 § 1 w zw. z art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a., polegające na uchyleniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie od przedstawienia przez Sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu - w przypadku wątpliwości co do zgodności art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 8c i art. 8d u.s.z. z art. 31 ust. 3 oraz art. 47 Konstytucji RP w zakresie, w którym stosowanie przepisów regulujących dostęp do informacji publicznej uniemożliwia ochronę tajemnic ustawowo chronionych.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Pismem z dnia 17 lipca 2025 r. A.A. nadesłała uzupełnienie własnego stanowiska. Następnie pismem z 12 sierpnia 2025 r. organ udzielił odpowiedzi na pismo procesowe skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a skarżąca nie zażądała jej przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Przed przystąpieniem do dokonania merytorycznej oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów należy wskazać, że obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ich precyzyjne sformułowanie. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Ze względu na sposób skonstruowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej: "Konstytucja RP"), w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.

Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji, precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało.

Formułując zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 8c i 8d ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1785; dalej: "ustawa o samorządach zawodowych") pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie nie wziął pod uwagę tego, że przepisy art. 8c i 8d ustawy o samorządach zawodowych składają się z szeregu jednostek redakcyjnych, które regulują różnorodne zagadnienia, zawierają zatem zróżnicowane treści normatywne.

W art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. mowa jest o tym, że skarga kasacyjna powinna zawierać "przytoczenie podstaw kasacyjnych". Przepis ten stawia zatem przed profesjonalnym pełnomocnikiem obowiązek precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). W przypadku skargi kasacyjnej pozbawionej tego elementu Naczelny Sąd Administracyjny nie może zidentyfikować w pełni podstawy zaskarżenia, to zaś uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie (por. wyrok NSA z 3 marca 2026 r., II FSK 475/24). Z powyższych przyczyn zarzut oznaczony jako 1. nie poddaje się kontroli merytorycznej.

Na marginesie jedynie należy ponieść, że zgodnie z art. 8c ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych Krajowa Izba Inżynierów Budownictwa prowadzi listę rzeczoznawców budowlanych, na której zamieszcza się dane wymienione w tym przepisie w pkt od 1 do 14. Przepis art. 8c ust. 2 ustawy z kolei stanowi, że udostępnieniu podlegają dane wymienione w ust. 1 pkt 1 i 5-13, tj. imiona i nazwiska; numer, data i miejsce wydania decyzji; podstawa prawna wydania decyzji; numer, specjalność i zakres uprawnień budowlanych; informacja o przynależności do właściwej okręgowej izby samorządu zawodowego; określenie zakresu rzeczoznawstwa; numer kancelaryjny; pozycja na liście; data wpisu na listę; data wykreślenia z listy. Sąd w składzie tu orzekającym podziela pogląd NSA (wyrażony m.in. w wyrokach z 28 lutego 2012 r., I OSK 2784/12 i z 4 kwietnia 2018 r., I OSK 1852/16), że jeżeli osoba zainteresowana może wnioskować o dostęp do informacji publicznej w innym trybie, to wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżąca, powołując się na art. 8c ustawy o samorządach zawodowych, może wystąpić do Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w zakresie danych wskazanych w art. 8c ust. 1 pkt 1 i 5-13 ustawy o samorządach zawodowych. Przepisy art. 8c tejże ustawy stanowią lex specialis do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. należy podnieść, że zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Wymaga podkreślenia, że art. 134 § 1 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 kwietnia 2013 r., I GSK 1151/11 oraz z dnia 18 sierpnia 2020 r., I OSK 848/20), a także wtedy, gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 września 2024 r., III OSK 4/23 oraz z 28 czerwca 2022 r., II GSK 356/19). Żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w realiach rozpatrywanej sprawy. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tj. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i poglądów wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ani prawidłowości oceny materiału dowodowego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15). Powołany przy omawianym zarzucie jako naruszony art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stanowi, że sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Żadna ze wskazanych sytuacji nie miała miejsca, zatem brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika także, aby Sąd pierwszej instancji miał wątpliwości co do zgodności art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 8c i art. 8d ustawy o samorządach zawodowych z art. 31 ust. 3 i art. 47 Konstytucji RP, na co wskazuje skarżący kasacyjnie. Analizowany zarzut jest zatem bezzasadny.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wskazany przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Wskazuje on, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga została uwzględniona. Unormowanie powyższe stanowi przepis kompetencyjny – dający sądowi administracyjnemu podstawę do podejmowania przewidzianych prawem rozstrzygnięć oraz wynikowy - stanowiący o tym, jaki może być wynik sprawy. Jego naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem wymieniony w omawianym zarzucie przepis nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. Przepis ten można naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. Dopiero bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi. Ocena, czy uwzględnienie skargi jest wadliwe i stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. - przez jego zastosowanie - możliwa jest zatem wtedy, gdy zostanie wykazane naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tak sformułowany zarzut nie jest zasadny. Jak już bowiem wyżej wskazano, w sprawie należało rozważyć kwestię stosowania przepisów szczególnych – art. 8c ustawy o samorządach zawodowych, czego organy w podjętych uchwałach nie uczyniły. Podstawa prawna zaskarżonej uchwały została bowiem ograniczona do art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a uchwały z dnia 3 kwietnia 2024 r. do art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji, powołując się na ograniczenia wynikające z przepisów u.d.i.p., jeśli wnioskowane dane podlegają udostępnieniu na mocy przepisów innej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 8c ust. 2 ustawy o samorządach zawodowych udostępnieniu podlegają dane wymienione w art. 8c ust. 1 pkt 1 i 5-13.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.