II GSK 1672/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-25	
Data wpływu	2022-09-16	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6200 Choroby zawodowe	
Hasła tematyczne	Inspekcja sanitarna	
Sygn. powiązane	IV SA/Wr 727/21	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 maja 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 727/21 w sprawie ze skargi W. A. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2021 r. nr HP.906.31.2021.EL w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 17 maja 2022 r. , sygn. akt IV SA/Wr 727/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę W. A. (skarżący, strona skarżąca) na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (organ II instancji, organ) z dnia 23 sierpnia 2021 r., nr HP.906.31.2021.EL, w przedmiocie choroby zawodowej.

II. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

W piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2022 r. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego "przez błędną jego wykładnię tj. art. 235(1) i art. 235(2) Kodeksu pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320)" polegające na przyjęciu, że /TAK w ORYGINALE/ "skarżący nie ma choroby zawodowej przyjmując błędnie, ze warunki pracy oraz czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy oraz sposób wykonywania pracy tzw. narażenie zawodowe nie miały wpływu na stan zdrowia skarżącego tj. przewlekłe] choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych)"

2. naruszenie przepisów postępowania /TAK w ORYGINALE/ "tj. naruszenie § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 z pozn. zm. ) poprzez przyjęcie, ze materiał dowodowy będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest wystarczający do wydania decyzji w okolicznościach gdy skarżący od samego początku sygnalizował jego niekompletność i konieczność jego uzupełnienia co do przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych) w ten sposób, że biegli w swoich opiniach nie wskazali od kiedy zaistniała u skarżącego choroba; nie odpowiedzieli na pytanie czy choroba powstała w dacie dokonania pierwszego wpisu w historii choroby czy też choroba istniała wcześnie w dacie świadczenia pracy i rok po zakończeniu pracy a jedynie doszło do błędnego zdiagnozowania skarżącego; w ocenie skarżącego uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.".

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

III. Stanowisko skarżonego organu oraz uczestnika postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W piśmie procesowym z dnia 15 września 2022 r. uczestnik postępowania kasacyjnego (Przedsiębiorstwo B. S.A. w L.) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

IV. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

1. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.

2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że – w świetle podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. – są one pozbawione zdolności do skutecznego podważenia mocy wiążącej zaskarżonego wyroku.

4. Formalnemu oddaleniu podlegał zarzut naruszenia prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni art. 235(1) i art. 235(2) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (k.p.), która miała polegać na tym, że "skarżący nie ma choroby zawodowej" oraz "błędnym przyjęciu", że "warunki pracy oraz czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy oraz sposób wykonywania pracy tzw. narażenie zawodowe nie miały wpływu na stan zdrowia skarżącego tj. przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka (poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych)".

Zarzut powyższy jest dotknięty nieusuwalnym błędem konstrukcyjnym, albowiem autor skargi kasacyjnej – pomimo formalnej deklaracji – nie zakwestionował sposobu lub rezultatu interpretacji prawa materialnego, lecz podjął próbę podważenia negatywnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego w świetle przesłanek, o których mowa w art. 235(1) i art. 235(2) k.p., uchylając się tym samym od przedstawienia istoty spornego zagadnienia interpretacyjnego oraz zaprezentowania postulowanej wersji wykładniczej powyższych przepisów. W konsekwencji brak jest podstaw do weryfikacji merytorycznej tak sformułowanego zarzutu "błędnej wykładni".

5. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (rozporządzenie z 30.06.2009 r.) przez przyjęcie, że "materiał dowodowy będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest wystarczający do wydania decyzji", w sytuacji gdy "skarżący od samego początku sygnalizował jego niekompletność i konieczność jego uzupełnienia co do przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka", natomiast "biegli w swoich opiniach nie wskazali od kiedy zaistniała u skarżącego choroba; nie odpowiedzieli na pytanie czy choroba powstała w dacie dokonania pierwszego wpisu w historii choroby, czy też choroba istniała" wcześniej "w dacie świadczenia pracy i rok po zakończeniu pracy a jedynie doszło do błędnego zdiagnozowania skarżącego".

Niezależnie od faktu, że skarżący kasacyjnie nie wskazał w opisie samej podstawy kasacyjnej zakresu przedmiotowego braków dowodowych, które – w jego ocenie – mają uzasadniać konstatację, że zgromadzony przez kontrolowane organy materiał dowodowy jest niekompletny, oczywiście bezzasadna jest postawiona wyżej teza, że lekarze specjaliści działający w ramach jednostek orzeczniczych I i II stopnia, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 30.06.2009 r., nie wypowiedzieli się w przedmiocie momentu wystąpienia pierwszych udokumentowanych objawów odpowiadających schorzeniu neuropatycznemu zespołowi cieśni nadgarstka.

Jak wynika z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. oraz orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] września 2020 r., pierwsze udokumentowane objawy spornego schorzenia chorobowego zostały stwierdzone w badaniu EMG kończyny górnej lewej w 2018 r., natomiast w dniu 27 listopada 2018 r. wykonano zabieg operacyjny uwolnienia nerwu pośrodkowego lewego w obrębie cieśni nadgarstka. Wobec jednoznacznych ocen lekarskich oraz kategoryczności wniosków opinii jednostek orzeczniczych I i II stopnia nie było zatem podstaw do prowadzenia dalszego postępowania diagnostycznego lub występowania o dodatkowe uzasadnienia lub konsultacje, o których mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia z 30.06.2009 r.

Strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzegła ponadto, że w przedmiotowej sprawie – niezależnie od pozostałych diagnostyczno-ocennych przesłanek medycznych i pracowniczych – nie została spełniona zasadnicza przesłanka temporalna możliwości wydania orzeczenia o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Zgodnie z poz. 20 pkt 1) załącznika do rozporządzenia z 30.06.2009 r. – w odniesieniu do zespołu cieśni w obrębie nadgarstka jako przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, wynosi 1 rok, co oznacza, że po upływie tego okresu zamyka się możliwość rozpoznania choroby zawodowej.

Z treści pozytywnie zweryfikowanych orzeczeń lekarskich wynika, że po stronie skarżącego objawy schorzenia chorobowego, odpowiadającego poz. 20 pkt 1) załącznika do rozporządzenia z 30.06.2009 r., zostały po raz pierwszy udokumentowane w wyniku specjalistycznych badań medycznych w 2018 r., natomiast skarżący zakończył pracę w warunkach narażenia zawodowego 27 lutego 2013 r. W tym stanie rzeczy, już tylko z tej przyczyny wykluczone było rozpoznanie u skarżącego ww. choroby zawodowej.

6. Mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

-----------------------

2