Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...]z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 813/18 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału na prawach strony I. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 1157 (jeden tysiąc sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 813/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. (zwanego dalej Stowarzyszeniem) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r. odmawiające dopuszczenia do udziału na prawach strony Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni mas bitumicznych/asfaltowych na terenie działki o nr [...] obręb [...], Gmina [...].

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy w niniejszej sprawie słusznie uznały, iż art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) zwanej dalej w skrócie u.u.i.o.ś. nie może stanowić podstawy do dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w ww. postępowaniu, albowiem – w związku z wydaniem w toku tego postępowania postanowienia Wójta Gminy [...] o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia – postępowanie to nie wymagało udziału społeczeństwa, a tym samym art. 44 ust. 1 u.u.i.o.ś. nie znajdował zastopowania.

Zdaniem Sądu wniosek skarżącego Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w sprawie został przez organy oceniony prawidłowo także w kontekście art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) zwanej dalej w skrócie K.p.a. Podkreślono, że wykładnia gramatyczna art. 31 § 1 K.p.a. wskazuje, że w przypadku wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu, muszą być kumulatywnie spełnione te same przesłanki: wniosek musi być uzasadniony celami statutowymi i przemawiać za tym musi interes społeczny. W okolicznościach niniejszej sprawy Stowarzyszenie zasadność dopuszczenia do udziału w niniejszej sprawie wywodzi jedynie z treści regulaminu, w którym zawarto cele Stowarzyszenia odnoszące się do ochrony środowiska naturalnego, w szczególności ochrony przed oddziaływaniami prowadzącymi do zanieczyszczenia ziemi, wody, powietrza lub stanowiącymi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego zgodnie z interesem mieszkańców, a w dalszej kolejności do podejmowania działań na rzecz szerokorozumianego rozwoju wsi (§ 2 Regulaminu). Tak opisane cele są sformułowane ogólnie do tego stopnia, że w zasadzie dotyczą każdej aktywności podejmowanej przez Stowarzyszenie.

W ocenie Sądu Stowarzyszenie winno wykazać w sposób konkretny, iż wskazane w Regulaminie cele działalności są związane i dotyczą danego postępowania administracyjnego, w którym chce ono uczestniczyć i to na rzecz nie swoją, ale interesu społecznego. Co więcej winno wykazać konkretnymi działaniami, jakiego rodzaju aktywnością te regulaminowe cele realizuje. W niniejszej sprawie Stowarzyszenie wykazując powyższą okoliczność powoływało się jedynie na teść § 3 Regulaminu. Zabrakło natomiast podania realnych i konkretnych czynności, aktywności, działań jakie Stowarzyszenie rzeczywiście podejmuje, by regulaminowe cele realizować.

Zwrócono przy tym uwagę, że zasadnicze znaczenie dla dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań ma wykazanie, że podejmowane działania przyczynią się w istotny sposób do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy co do jej istoty. Z zebranych akt sprawy nie wynika, jakie to działania Stowarzyszenie konkretnie podjęło, by wyjaśnić sprawę. Stowarzyszenie w samym wniosku, mimo jego obszernej treści, a także w zażaleniu i skardze wskazuje jedynie na liczne błędy, uchybienia, nieścisłości, ale nie podaje na czym one polegają. Poprzestało jedynie na powołaniu się na dostrzeżone przez Wójta Gminy i to na zlecenie organu, wyrażone w opinii biegłych z firmy E., nieścisłości w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Przy czym inwestor nieścisłości te wyjaśnił opinią uzupełniającą Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia z grudnia 2017 r.

Stowarzyszenie nie wykazało interesu społecznego w takim znaczeniu, jakie wynika z dyspozycji art. 31 §1 pkt 2 K.p.a. Wskazywanie, że interes społeczny wynika z samej istoty sprawy dotyczącej planowania wytwórni mas bitumicznych, która oddziałuje na środowisko oraz odnoszenie się do okoliczności, iż mieszkańcy się na tą inwestycję nie zgadzają jest niepełne i niewystarczające.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego, to jest art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że:

- cele podane w regulaminie Stowarzyszenia są mało skonkretyzowane i mogą dotyczyć każdej aktywności podejmowanej przez Stowarzyszenie i z tego względu nie jest możliwe dopuszczenie jej do udziału w toczącym się postępowaniu, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. nie wyklucza sytuacji, w której organizacja może realizować wiele celów statutowych, co nie oznacza automatycznie, że cele statutowe są zbyt ogólnie sformułowane, a wystarczające jest aby cele statutowe były sformułowane syntetycznie;

- nie przemawia za dopuszczeniem Stowarzyszenia do udziału w toczącym się postępowaniu interes społeczny, gdyż udział Stowarzyszenia nie przyczyni się do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podczas gdy art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. nie wymaga, aby istniało powiązanie między przedmiotem sprawy a osiągnięciami i specjalizacją działania danego Stowarzyszenia;

2) prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 151 w związku z art 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na zastosowaniu w sprawie art. 151 P.p.s.a. i oddaleniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, podczas gdy w przypadku prawidłowego przeprowadzenia procesu dowodowego i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności statusu Stowarzyszenia, składanych przez Stowarzyszenie wniosków i pism w ramach toczącego się postępowania oraz ich treści (zarzutów merytorycznych oraz wiedzy historycznej o prowadzonej inwestycji i rzeczywistych użytkownikach instalacji) a nadto podejmowanej przez Stowarzyszenie aktywności związanej z ochroną środowiska naturalnego i informowania o jego stanie za pośrednictwem mediów społecznościowych, co w konsekwencji powinno spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a nie oddalenie skargi;

b) art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niezastosowaniu w niniejszej sprawie wskazanych przepisów P.p.s.a., kiedy należało skargę uwzględnić w całości, wobec naruszenia przepisów postępowania zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, to jest art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego świadczącego o zasadności dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowania (art. 77 § 1 K.p.a.), brak wnikliwego działania i rozważenie realizowanych przez Stowarzyszenie celów statutowych, które Stowarzyszenie faktycznie podejmuje przykładowo poprzez publikowanie informacji o stanie środowiska i jego wpływie na zdrowie mieszkańców w mediach społecznościowych, a w konsekwencji niezasadne uznanie, że za udziałem Stowarzyszenia w postępowaniu nie przemawiają jego cele statutowe oraz interes społeczny, co spowodowało, że ani organy administracji publicznej, ani Sąd pierwszej instancji nie stały na straży praworządności i nie prowadziły postępowania na podstawie przepisów (art. 6, art. 7 K.p.a.) oraz, że równocześnie postępowanie zarówno przed organami administracji publicznej, jak i Sądem pierwszej instancji było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), był brany pod uwagę jedynie interes inwestora, nie był brany pod uwagę interes innych stron postępowania (art. 7 K.p.a.) w tym również i mieszkańców gminy, wobec których bezpośredni wpływ będzie miała realizowana inwestycja mogąca potencjalnie oddziaływać na środowisko.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania.

Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy za dopuszczeniem do udziału w postępowaniu strony skarżącej kasacyjnie przemawiały cele statutowe Stowarzyszenia oraz interes społeczny, czy też żadna z tych przesłanek nie zaistniała, a tym samym nie było podstaw jej dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym mającym za przedmiot ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie wytwórni mas bitumicznych/asfaltowych na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], Gmina [...].

Jak wynika z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby domagać się dopuszczenia do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i w związku z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że niespełnione zostały przesłanki wymagane art. 31 K.p.a. dla dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w tej sprawie. Zgodnie z § 2 pkt 1 Regulaminu Stowarzyszenia jego celem jest podejmowanie działań na rzecz ochrony środowiska naturalnego, w szczególności ochrony przed oddziaływaniami prowadzącymi do zanieczyszczenia ziemi, wody, powietrza lub stanowiącymi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego. Jak przy tym wynika z § 1 pkt 4 Regulaminu, w szczególności terenem działania Stowarzyszenia jest miejscowość B. i okalające ją wsie, a w tym także [...].

Z powyższych zapisów Regulaminu Stowarzyszenia wynika, że w przypadku, gdy wniosek Stowarzyszenia dotyczy dopuszczenia do udziału w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji mogącej oddziaływać na zanieczyszczenie ziemi, wody lub powietrza na terenie B. lub okalających wsi, to wykazany został warunek uzasadnienia celami statutowymi wskazujący na dopuszczalność udziału w takim postępowaniu. Nie budzi wątpliwości, że projektowana lokalizacja wytwórni mas bitumicznych/asfaltowych ma mieć miejsce w miejscowości [...] sąsiadującej z miejscowością B. Jak przy tym wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 r., instalacja wytwórni mas bitumicznych będzie emitowała m.in. pyły, w tym pyły węglowe i gazy do atmosfery.

Tym samym wbrew stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został spełniony warunek zasadności celu statutowego Stowarzyszenia wskazującego na potrzebę ochrony środowiska naturalnego, w szczególności ochrony przed oddziaływaniami prowadzącymi do zanieczyszczenia ziemi, wody, powietrza lub stanowiącymi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego mieszkańców m.in. miejscowości [...] i B.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zaprezentowano pogląd, zgodnie z którym dopuszczenie do postępowania administracyjnego organizacji społecznej, której statutowe cele są zbieżne z celem (przedmiotem) konkretnego postępowania administracyjnego można postrzegać jako zwiększenie prawdopodobieństwa lepszego wyjaśnienia okoliczności faktycznych kluczowych dla sprawy (wyrok NSA z 29 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 314/17). Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w tej sprawie podziela to stanowisko.

Nietrafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazywał, że opis celów Stowarzyszenia wskazuje na ich zbyt ogólny charakter. Właśnie poprzez wyraźne zasygnalizowanie w Regulaminie, że wprawdzie Stowarzyszenie działa na terenie całego kraju, ale przede wszystkim skupia swoją działalność w zakresie miejscowości B. i okalających ją wsi, to tym samym postępowania dotyczące inwestycji na tym terenie, których realizacja i funkcjonowanie będzie realnie ingerować w środowisko naturalne na tym obszarze oraz w zachowanie zdrowia i życia mieszkańców tego obszaru pozwala na wyraźne doprecyzowanie tych celów do określonej społeczności lokalnej i ochrony jej interesów.

Należy także wskazać, że również w orzecznictwie sądowym zajmowane jest stanowisko, zgodnie z którym nawet ogólnie wyrażona w statucie danej organizacji społecznej ochrona przyrody uzasadnia udział takiej organizacji do udziału w postepowaniu poprzez domaganie się jego wszczęcia, jeżeli jest ono skoncentrowane na danym środowisku lokalnym (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3104/19).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego została spełniona także i druga przesłanka wynikająca z art. 31 § 1 K.p.a., zgodnie z którą organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby domagać się dopuszczenia do udziału w postępowaniu, jeżeli przemawia za tym interes społeczny.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że pojęcie interesu społecznego, o którym mowa w art. 31 § 1 K.p.a. nie zostało ustawowo zdefiniowane, a zatem przyjęcie tego kryterium nie musi bezpośrednio wynikać z konkretnego przepisu, lecz powinno wynikać z okoliczności konkretnej sprawy (wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2016/16). Z kolei NSA w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1515/16 stwierdził, że kryterium interesu społecznego stanowi wyrażenie niedookreślone, którego treść zmienia się w czasie w zależności od wartości uznawanych w społeczeństwie. Z tego względu przesłanka ta wymaga każdorazowo indywidualnej oceny. Przytoczone poglądy orzecznictwa wyraźnie wskazują, że przesłanka interesu społecznego wymaga każdorazowej oceny w okolicznościach konkretnej sprawy.

W tej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowy pogląd organów administracyjnych, jakoby skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie uzasadniło swojego udziału potrzebą reprezentacji interesu społecznego. Sąd podniósł, iż nawet okoliczność reprezentowania mieszkańców, którzy licznie protestują przeciwko budowie wytwórni mas bitumicznych/asfaltowych nie mogą uzasadniać spełnienia przesłanki występowania po stronie tego Stowarzyszenia interesu społecznego. Ponadto sam fakt licznych protestów i sprzeciwiania się mieszkańców budowie wytwórni mas bitumicznych, która oddziałuje na środowisko także nie może być uzasadnione wystąpieniem przesłanki "interes społeczny". W ocenie Sądu pierwszej instancji celem samego Stowarzyszenia jest zasadniczo jedynie chęć zaskarżania wydawanych w toku postępowania decyzji. To stanowisko nie jest trafne.

Zasadnie podnosi w skardze kasacyjnej skarżące Stowarzyszenie, że interes społeczny na etapie dopuszczenia tej organizacji do udziału w postępowaniu nie może być oceniany przez samą możliwość zaskarżania aktów administracyjnych. Interes społeczny, który ma przemawiać za udziałem danej organizacji społecznej do udziału w konkretnym postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 K.p.a. ma dotyczyć ochrony interesów faktycznych członków społeczności lokalnej, które to interesy nie uzasadniają przyznania im statusu stron w danym postępowaniu. Tym samym za zaistnieniem interesu społecznego uzasadniającego dopuszczenie danej organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym ma przemawiać nie tyle sam fakt reprezentacji społeczności lokalnej czy określonej grupy osób (tak NSA w wyroku z 15 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 358/17), ale istnienie okoliczności wyraźnie wskazujących na szerokie zaangażowanie określonej społeczności w zakresie obejmującym przedmiot danego postępowania. Najczęściej sprowadza się to do tego, że zamiast protestów społecznych, nieraz całkowicie niekontrolowanych które mogą faktycznie doprowadzić co najmniej do spowolnienia samego postępowania lub wywierać negatywny wpływ czy to na zachowanie strony-inwestora czy też organu, takie społeczne "emocje" wyraża właśnie organizacja społeczna jako podmiot na prawach strony. Jak wynika z akt sprawy, zaangażowanie lokalnej społeczności zostało wykazane w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości, co potwierdza chociażby kilkaset pism zawartych w aktach sprawy od osób domagających się dopuszczenia ich do udziału w postępowaniu bądź wskazujących na daleko idące zainteresowanie tą sprawą.

Ponadto za spełnieniem przesłanki "interesu społecznego" może przemawiać potrzeba sprawowania społecznej kontroli nad przebiegiem takiego postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie mimo braku udziału w toku postępowania wskazywało na liczne okoliczności które, w jego ocenie, miały stanowić o wadliwości podejmowanych przez organy czynności. Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku polemika, jakoby te wątpliwości były niezasadne, ponieważ Stowarzyszenie wyrażało je mało precyzyjnie, wskazuje na ocenę przez Sąd pierwszej instancji merytorycznej trafności samych zarzutów. Interes społeczny nie może być identyfikowany z trafnością zarzutów lub wniosków podnoszonych przez podmiot starający się o status podmiotu na prawach strony, ale z potrzebą zapewnienia prawidłowości toku postępowania z udziałem takiego podmiotu. Niewątpliwie w interesie społecznym jest zapewnienie, aby wszystkie kompetencje organów administracyjnych były wykonywane zgodnie z prawem.

Mając powyższe należy stwierdzić, że trafnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 134 § 1 w związku z art. 145 § 1 lit c P.p.s.a. i w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak prawidłowej oceny naruszenia wskazanych przepisów K.p.a., a w tym braku rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego świadczącego o zasadności dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowania (art. 77 § 1 K.p.a.) i brak wnikliwego działania oraz rozważenia realizowanych przez Stowarzyszenie celów statutowych, czym został naruszony zarówno art. 7 K.p.a. jak i art. 6 K.p.a. Prowadzone w tej sprawie postępowanie administracyjne nie zmierzało do budowania zaufania do organów administracji (art. 8 K.p.a.), ponieważ tak organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji wybiórczo oceniły spełnianie przez Stowarzyszenie przesłanek uzasadniających jego udział w postępowaniu administracyjnym.

Także zasadnym jest zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafnie strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że prawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. powinna doprowadzić Sąd pierwszej instancji do uchylenia wydanych w sprawie postanowień, a nie oddalenia skargi.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty uzasadniają uznanie skargi kasacyjnej za zasadną i na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdzając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] odmawiające dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenia [...].

Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrot kosztów postępowania. Koszty te obejmują zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zwrot opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji w wysokości 100 zł, zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, zwrot opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).