Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Wójt Gminy B., decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], na podstawie art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), art. 1 ust 2, art. 2 pkt 2, art.17 ust. 1b, art. 17c § 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiący podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz.U. z 2018 r. poz.1497), po rozpatrzeniu wniosku T. K., z dnia [...] grudnia 2019 r., odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad H. N..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że T. K. złożyła

w Ośrodku Pomocy Społecznej w B. wniosek o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem opieki nad wujkiem H. N., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Na podstawie złożonych dokumentów do wniosku o świadczenie pielęgnacyjne ustalono, iż niepełnosprawność H. N. powstała po ukończeniu 18 roku życia, a zatem zgodnie z art. 17 ust. 1b ww. ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Ponadto stwierdzono, że wnioskodawczyni jest wnuczką brata H. N. i tym samym nie spełnia kryteriów z art. 17c § 1 ww. ustawy.

T. K. wniosła odwołanie od decyzji Wójta Gminy B., zarzucając jej:

- naruszenie prawa materialnego, poprzez zastosowanie art. 17 ust. 1b ustawy

o świadczeniach rodzinnych, bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki,

- naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Skarżąca wskazała w odwołaniu, że opiekuje się H. N., który orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] listopada 2019 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i do samodzielnej egzystencji. Ustalona niepełnosprawność datuje się od [...] września 2019 r. W dniu [...] lutego 2014 r., w porozumieniu z rodziną, podpisali z wujkiem umowę dożywocia, zobowiązując się zapewnić mu dożywotnie utrzymanie, odpowiednią pomoc

i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb i wystawić nagrobek. Od roku 2017 stan zdrowia wujka bardzo się pogorszył, od tego czasu nie wstaje z łóżka, potrzebuje stałej opieki, którą skarżąca mu zapewnia.

Przez to musiała zrezygnować z pracy w C. , po 14 latach pracy i nie może podjąć pracy zawodowej i zarobkowej z tego tytułu, że wujek potrzebuje ciągłej opieki. Syn K. N. i córka K. nie opiekują się i nie interesują się swoim ojcem. Syn odwiedził ojca półtora roku temu, a wizyta trwała 10 minut. Córki w życiu nie poznała, nie odwiedza ojca i nie dzwoni. Adresów ich pobytu nie ma możliwości ustalić. Dokumenty potwierdzające ten fakt znajdują się w organie I instancji.

Zdaniem odwołującej się organ winien był rozpatrzyć jej wniosek na podstawie art. 17 ust 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, co stanowi naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie powołał jako podstawę prawną m.in. art. 17 c § 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który odnosi się do świadczeń rodzicielskich, tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest świadczenie pielęgnacyjne, uregulowane w art. 17 ust. 1 ustawy. Błąd ten został sanowany poprzez zastosowanie właściwego przepisu.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka oraz innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 682.), ciąży obowiązek alimentacyjny,

z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Jedną z grup osób wymienionych w art. 17 ust. 1 tej ustawy są osoby, na których, zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 128-133), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1 pkt 4). Zgodnie z art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo, w tym wypadku dzieci osoby wymagającej opieki.

H. N., który jest bratem dziadka T. K., nie należy do grupy osób, wobec których ciąży na wnioskodawczyni obowiązek alimentacyjny, nie jest bowiem krewnym w linii prostej, lecz w linii bocznej.

Zdaniem organu II instancji, z uwagi na powyższe odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną, będącą krewnym w linii bocznej, jest uzasadniona. W tych okolicznościach niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma wpływu na wynik sprawy, nie została bowiem spełniona przesłanka, o której mowa

w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, dotycząca osób, którym przysługuje świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym krewnym, wynikające

z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego wobec osoby wymagającej opieki.

Na powyższą decyzję T. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, w której zarzuciła organowi:

- naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej

w przepisie art.17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby sprawującej opiekę nad osobą.

- naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.

Jednocześnie skarżąca wniosła o rozpatrzenie sprawy z zastosowaniem art. 5 k.c. jako instrumentu przywracającego zasady sprawiedliwości społecznej w myśl konstytucyjnej zasady dobra rodziny, określonej w art. 71 Konstytucji RP oraz

o uchylenie decyzji i przyznanie jej bezpośrednio prawa do świadczenia.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją z uwagi na zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 oraz odmowę przyznania świadczenia z powodu faktu, że H. N. nie jest jej krewnym w linii prostej

(jest bratem dziadka). Skarżąca powołała się w tym miejscu na wyrok NSA

w Warszawie z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1407/2012, w którym stwierdzono, iż "uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego jest jeszcze inna - niż wymienione expressis verbis w ustawie - kategoria członków szeroko rozumianej rodziny [...] ".

Zdaniem strony, w świetle przywołanego orzeczenia, jako bratanica (siostrzenica), która rezygnuje z zatrudnienia w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym wujem również może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne. Nadto, podniosła, że nie sprawdzono, czy żyjące osoby, należące do grupy objętej obowiązkiem alimentacyjnym wobec H. N., są w stanie sprawować nad nim opiekę.

Skarżąca wyjaśniła, że wujkiem opiekuje się od sześciu lat. Od [...] grudnia 2017 r. potrzebuje on stałej opieki, praktycznie 24 godziny na dobę, ponieważ stan jego zdrowia znacznie się pogorszył. W sierpniu 2018 r. zrezygnowała z pracy, aby zająć się niezdolnym do samodzielnej egzystencji krewnym. Teraz nawet nie ma możliwości podjęcia pracy, ponieważ wujek potrzebuje całodobowej opieki z jej strony. Dofinansowuje też opiekę. Jego syn K. f i córka K. nie zajmują i nie interesują się ojcem. Nie znane jej jest ich miejsce pobytu (adres). Mając na uwadze dobro wujka, poczucie obowiązku i więź rodzinną nie może odmówić mu pomocy.

Skarżąca uważa, że moralność nie jest systemem reguł ujętych w sztywne ramy. Jej istotę stanowi indywidualizacja ocen, które zależą od okoliczności danej sprawy. Zasady współżycia społecznego, na które się powołuje, wprowadzają do porządku prawnego normy moralne, obyczajowe, zwyczajowe, przez co zapewniają elastyczność w stosowaniu prawa i indywidualną ocenę każdej sprawy.

Brak stosowania takich klauzul może prowadzić do rozstrzygnięć formalnie zgodnych z prawem, ale w konkretnych sytuacjach niesłusznych, ponieważ nieuwzględniających w rozstrzyganych przypadkach uniwersalnych wartości składających się na pojęcie sprawiedliwości, nie tylko formalnej lecz i materialnej.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało

w całości swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 – j.t. ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi - w dacie jego podjęcia - przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Analizując sprawę w oparciu o powyższe kryteria sąd stwierdził,

że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawa materialnego.

Sąd ocenił, że zarzut skarżącej dotyczącego błędnego zastosowania

art. 17 ust 1b ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm. - "ustawa"), bez odniesienia się do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, nie mógł odnieść skutku względem zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona wydana w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Organ II instancji, na nowo rozpatrując sprawę - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), jako podstawę odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przyjął wyłącznie okoliczność, że skarżąca nie jest obciążona względem H. N. ustawowym obowiązkiem alimentacyjnym, a zatem nie należy do kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Sądu stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie jest prawidłowe. Koniecznym bowiem warunkiem ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, jest przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 – j.t.), dalej jako "k.r.o." (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2018 r. III SA/Kr 472/18, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).).

Stosownie do art. 128 k.r.o., obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ustala również kolejność zobowiązanych (vide: art. 129 i art. 132). Obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Przy czym, nie można pomijać, że w świetle tych przepisów, obowiązek alimentacyjny dzieci (w stosunku do rodziców) jest pierwszoplanowy i wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych, co wynika z treści art. 87, art. 128, art. 129 § 1 i art. 132 przywołanej ustawy.

Z unormowaniami tymi korespondują regulacje dotyczące przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia

9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób

o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie zaś do art. 17 ust. 1a ustawy, osobom, o których mowa

w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem

o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wymienione przepisy, w konfrontacji z przepisami ustawy - Kodeks rodzinny

i opiekuńczy, jednoznacznie określają katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji, według kolejności tego zobowiązania.

Tymczasem skarżąca jest spokrewniona z podopiecznym H. N. w linii bocznej w trzecim stopniu, jest wnuczką brata, a zatem nie jest osobą, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Nie ma tu znaczenia,

że faktyczną, pełną opiekę nad wymienionym sprawuje skarżąca, a jego dzieci, zobowiązane w pierwszej kolejności do alimentacji, obowiązku tego nie wykonują i, jak podnosi skarżąca, córka i syn nie interesują się ojcem, nie kontaktują się i nie udzielają się w żadnej formie w opiece nad nim. Przedstawione okoliczności nie znoszą ich ustawowego obowiązku alimentacyjnego wobec ojca, z którym to obowiązkiem prawnym, jak już wskazano, powiązane jest uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego.

Sąd nie kwestionuje okoliczności faktycznego sprawowania przez skarżącą opieki nad wujkiem, jej poświęcenia i zaangażowania, jednakże art. 17 ust. 1 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych jednoznacznie wskazuje, że do kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego nie wchodzą osoby, na których nie ciąży ustawowy obowiązek alimentacyjny.

Należy jednocześnie przyznać rację skarżącej, że wszelkie unormowania prawne winny być odczytywane w zgodzie z zasadami i wartościami wypływającymi z Konstytucji RP. Jednakże nie może to prowadzić do tworzenia norm prawnych przez sąd. Sąd nie może więc, powołując się na prokonstytucyjną wykładnię przepisów, zastępować ustawodawcy i uzupełniać istniejącą, czytelną regulację prawną, nową treścią, wbrew woli prawodawcy. To prawodawca ustanowił określone przesłanki przyznania przedmiotowego świadczenia, a jedną z nich jest bez wątpienia istnienie obowiązku alimentacyjnego wobec osoby wymagającej opieki. Fakt, czy tego rodzaju regulacja jest dla skarżącej sprawiedliwa czy nie, zwłaszcza w kontekście okoliczności niniejszej sprawy, nie może mieć znaczenia dla sposobu jej rozstrzygnięcia. Rzeczą oczywistą jest, że adresaci określonych świadczeń oferowanych przez Państwo muszą spełniać pewne przesłanki, a ich wskazania dokonuje ustawodawca, w akcie dotyczącym danego świadczenia.

Na powyższą kwestię zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r. (I OPS 5/13), którą uznano, że: "osobie, którą nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2013 r., nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych".

Sąd ten wskazał, że niedopuszczalne jest sądowe uzupełnianie ustawowego katalogu uprawnień socjalnych, gdyż przepisy art. 32 ust. 1 i art. 67 Konstytucji RP nie mogą być samoistnym źródłem roszczeń. Przepisy te bowiem zawierają treść normatywną nienadającą się do zbudowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia sporu o prawo podmiotowe i nie umożliwiają oparcia na nich orzeczenia zasądzającego roszczenie. Są one raczej źródłem gwarancji, a nie praw, tym samym więc spełniają rolę wzorca konstytucyjnego, określającego w sposób ogólny zakres i formy zabezpieczenia społecznego. Wzorzec ten znajduje materializację w uchwalonych ustawach, w których ustawodawca zwykły konkretyzuje deklarację konstytucyjną, tworząc poszczególne prawa podmiotowe. Uzupełniając lub pomijając niektóre

z przesłanek ustawowych z powołaniem się na zasady konstytucyjne, sąd administracyjny faktycznie wchodzi w rolę Trybunału Konstytucyjnego.

Powołana wyżej uchwała została wprawdzie podjęta na tle omawianej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., jednakże zmianie nie uległ zapis zamieszczony wcześniej w art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy, a obecnie w ust. 1 pkt 4 tego przepisu. Z tego też względu wyrażony w uchwale pogląd prawny wraz z argumentacją na jego poparcie, zachowuje aktualność również w obecnym stanie prawnym i jest powoływany w licznych orzeczeniach sądow administracyjnych, a sąd orzekający w niniejszej sprawie pełni się z nim zgadza (por. wyrok NSA z

15 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 786/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2018 r. IV SA/Gl 809/17, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast powoływane przez skarżącą wyroki sądów administracyjnych wyrażających pogląd odmienny zapadły przed wspomnianą uchwałą, której podjęcie miało na celu usunięcie rozbieżności w orzecznictwie, w zakresie kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego.

Konkludując, brak obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne na podstawie powołanych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, stanowi bezwzględnie negatywną przesłankę do przyznania takiego świadczenia. Stąd też organy orzekające w sprawie z wniosku skarżącej zasadnie odmówiły jej tego prawa.

Z wymienionych wyżej przyczyn sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.