I SA/Gl 690/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-06-19	
Data wpływu	2023-05-09	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Agata Ćwik-Bury
Eugeniusz Christ /przewodniczący/
Piotr Pyszny /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	I GSK 114/24	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 479;  art. 33; Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 1689;  art. 7 ust. 1 i 3; Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr COF.OUR.6375.45452.2020 ŁD.BK.ZZ 08883389 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.	
Uzasadnienie
Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z 27 kwietnia 2021 r. nr COF.OUR.6375.45452.2020 ŁD.BK.ZZ 08883389, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z póżn. zm., dalej jako kpa) i art. 144 kpa w zw. z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., dalej jako upea, ustawa egzekucyjna) w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689, dalej jako ustawa abonamentowa) po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika B. K. (dalej jako zobowiązana, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie z 27 listopada 2020 r., wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym zarzuty skarżącej uznano za nieuzasadnione.

Powyższe postanowienie Dyrektora COF zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor COF w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązaną, przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy. Przedmiotowy tytuł obejmował na dzień 17 lipca 2020 r. zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r. w kwocie 1.302.20 zł, odsetki za zwłokę w wysokości 45,80 zł oraz koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł.

Pismem z 9 sierpnia 2020 r. pełnomocnik zobowiązanej złożył do organu egzekucyjnego zarzuty, w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które mieściły się w katalogu zawartym w art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 10 upea.

Wierzyciel postanowieniem z 27 listopada 2020 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty: nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej.

Rozpoznając ponowienie sprawę w wyniku wniesionego przez stronę zażalenia, Dyrektor COF w pierwszej kolejności wyjaśnił, że sprawa podlega rozpatrzeniu z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego przed dniem wejścia w życie zmian do ustawy egzekucyjnej tj. przed dniem 30 lipca 2020 r. Następnie stwierdził, że zobowiązana w dniu 4 lutego 2002 r. dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego używanego w P.. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została jej książeczka radiofoniczna.

Dyrektor COF podkreślił, że jeżeli, jak twierdzi zobowiązana, z powodu sprzedaży mieszkania w P. zgłosiła w 2006 r. wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego pracownik placówki pocztowej obowiązany był zgłaszaną zmianę przyjąć. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w 2006 r. dowodem zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych była imienna książeczka opłaty abonamentowej. W przypadku zgłoszenia w placówce pocztowej faktu zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych użytkownik odbiorników był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia odcinka "W" znajdującego się w książeczce radiofonicznej. Pracownik placówki pocztowej, w momencie zgłoszenia przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej na odcinku "W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem placówki pocztowej. Jedną część odcinka "W" oraz okładki książeczki pracownik placówki pocztowej odsyłał celem archiwizacji, natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem placówki pocztowej) pozostawiał w posiadaniu abonenta. Zatem w sytuacji dopełnienia tych formalności przez zobowiązaną powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta (wcześniej książeczce radiofonicznej), a dokument zarchiwizowany. Takim dokumentem wierzyciel nie dysponował.

Ponadto Dyrektor COF podkreślił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem, ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem wysłania oraz doręczenia przedmiotowych zawiadomień, gdyż prawodawca nakazał operatorowi przesłanie zawiadomień, nadto nie wskazał, że zawiadomienia należało wysłać przesyłką rejestrowaną.

Wypełniając obowiązek nałożony rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w zakresie nadania abonentom indywidualnych numerów identyfikacyjnych (w okresie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie. rozporządzenia) Poczta Polska posłużyła się zautomatyzowanym procesem technologicznym. Przyjęty w okresie od maja 2008 r. do listopada 2008 r. przez Pocztę Polską w pełni zautomatyzowany proces technologiczny, w świetle obowiązku wygenerowania zawiadomień o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych dla wszystkich zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, odbywał się z wykorzystaniem systemu informatycznego. Nadzór operacyjny nad prawidłowością realizacji zadań, we wskazanym wyżej okresie, w zakresie abonamentu sprawowała wyznaczona, w ramach operatora publicznego, jednostka Poczty Polskiej Centrum Obsługi Finansowej. Wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający przesłanie 17 lipca 2008 r. do zobowiązanej pakietu startowego (znacznik P) zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat, stanowi swoisty rejestr wysłania przedmiotowego zawiadomienia, a zatem spełnienia obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Reasumując Dyrektor COF stwierdził, że zawiadomienie zobowiązanej o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta zostało właściwie wysłane listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru. Natomiast kwestia wyrejestrowania odbiornika została zbadana w toku postępowania egzekucyjnego, gdzie Poczta Polska S.A. potwierdziła, iż nie posiada dokumentu z 2006 r. świadczącego o rzekomym wyrejestrowaniu odbiornika i jednocześnie przedstawiła w sprawie zarchiwizowane dokumenty, tj. kserokopię wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego z 4 lutego 2002 r. oraz duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z 17 lipca 2008 r.

Za prawidłowe Dyrektor COF uznał stanowisko, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w zakresie uznania zarzutu braku wymagalności obowiązku za nieuzasadniony, gdyż o braku wymagalności obowiązku decyduje inna kategoria zdarzeń, niż wskazana w uzasadnieniu do wniesionego zarzutu i należą do nich takie okoliczności jak: odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Innym powodem braku wymagalności może być wstrzymanie wykonania podlegającej wykonaniu decyzji przez organ, który ją wydał, organ nadzoru lub przez sąd.

Wierzyciel podkreślił, że braku wymagalności egzekwowanego obowiązku nie pociągają za sobą również wady tytułu wykonawczego lub brak upomnienia.

Odnosząc się do zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea, Dyrektor COF wskazał, że zasadnie w zaskarżonym postanowieniu uznano ten zarzut za niezasadny. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie wierzyciel podniósł, że Poczta Polska S.A. przekazała do organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy z 17 lipca 2020 r. podpisany bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego certyfikatu kwalifikowanego pracownika Poczty Polskiej S.A. upoważnionego przez Dyrektora COF. Zdaniem wierzyciela bezpodstawnym jest zatem zarzucanie, iż podpis na tytule wykonawczym złożyła osoba nieupoważniona.

W ocenie wierzyciela tytuł wykonawczy spełniał wymogi zawarte w art. 27 § 1 upea. Tytuł w części A zawiera dane zobowiązanego, tj. imię, nazwisko, numer PESEL i adres, w części E określa szczegółowo wszelkie niezbędne dane dotyczące (dochodzonych) należności pieniężnych, tj. akt normatywny, podstawę prawną egzekucji administracyjnej, datę doręczenia upomnienia, kwotę kosztów upomnienia, stawkę odsetek, kwotę należności pieniężnej oraz kwotę odsetek naliczanych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Cześć F tytułu wykonawczego zawiera oznaczenie wierzyciela i wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej, natomiast w pozycji 7 wierzyciel umieścił bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy ważnego certyfikatu kwalifikowanego pracownika Poczty Polskiej S.A. upoważnionego przez Dyrektora COF.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej, iż w tytule wykonawczym zostały błędnie wypełnione pola A.1.9 do A.1.11 wierzyciel wskazał, że adres zameldowania zobowiązanej został podany prawidłowo zgodnie z danymi uzyskanymi z Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL). Ponadto na dzień wydania postanowienia nie potwierdzono innego adresu zameldowania.

W odniesieniu do podniesionej kwestii dotyczącej podania błędnej nazwy wierzyciela i jego siedziby Dyrektor COF wskazał, że podana w tytule wykonawczym w polu F w pkt 1. Nazwa wierzyciela - Poczta Polska S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej a w pkt. 2. Adres siedziby wierzyciela - ul. [...], [...] B. oraz w pkt. 5 Nazwa i adres podmiotu, któremu należy przekazać wyegzekwowaną należność pieniężną - Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej Wydział Abonamentu RTV, ul. [...], [...] B., została podana prawidłowo, ponieważ wierzycielem należności z tytułu abonamentu jest Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w której imieniu działa Wydział Abonamentu ul. [...], [...] B.. Wskazany NIP wierzyciela w pkt. 3. i REGON wierzyciela w pkt. 4. jest prawidłowy, ponieważ jest jeden dla całej Poczty Polskiej S.A.

Ponadto zdaniem wierzyciela kwestia naliczonych odsetek za zwłokę również została prawidłowo przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu i wskazano, że organem kompetentnym do zajęcia stanowiska w sprawie rozbieżności odsetek wymienionych w tytule wykonawczym i w zawiadomieniu o zajęciu jest organ egzekucyjny.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się skarżąca. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:

1. art. 124 § 1 kpa zw. z art. 78 § 1 kc poprzez doręczenie skarżącej decyzji w formie papierowej, która to decyzja nie zawiera własnoręcznego podpisu Dyrektora COF, ani innej osoby upoważnionej do jej wydania w imieniu Poczty Polskiej S.A., lecz zawiera jedynie odbicie graficzne logotypu podpisu elektronicznego, gdzie odbicie graficzne logotypu podpisu elektronicznego na doręczonym dokumencie papierowym w przypadku doręczenia tylko elektronicznego nie jest własnoręcznym podpisem w rozumieniu art. 78 § 1, § 2 Kodeksu cywilnego, a zatem doręczona decyzja zawiera istotne wady formalne;

2. art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, pkt 3 upea w zw. z art. 2 ust. 1, ust. 3 ustawy abonamentowej poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do obowiązku, który nie istnieje, ewentualnie w stosunku do obowiązku, który nie jest wymagalny, czyli w obydwu przypadkach prowadzenie egzekucji wskutek określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku, wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa;

3. art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 w zw. z art. 80 § 1, art. 59 § 1 pkt 2, pkt 3 upea w zw. z art. 54 § 1 pkt 5, art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej poprzez prowadzenie egzekucji administracyjnej w stosunku do obowiązku z tytułu odsetek za zwłokę, który nie istnieje, ewentualnie w stosunku do obowiązku z tytułu odsetek za zwłokę, który nie jest wymagalny, czyli w obydwu przypadkach prowadzenie egzekucji wskutek określenia egzekwowanego obowiązku z tytułu odsetek za zwłokę niezgodnie z treścią obowiązku, wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, a nawet wbrew żądaniom wierzyciela w tytule wykonawczym; przedmiotowe naruszenie objawia się w szczególności w ten sposób, że organ wyszedł bezprawnie poza zakres żądania wierzyciela w tytule wykonawczym i bez podstawy prawnej i faktycznej zajął kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 322,87 zł, chociaż sam wierzyciel w tytule wykonawczym w polach od E.1.3 do E.58.3 żądał w oparciu o art. 54 § 1 pkt 5 OP egzekucji mniejszych odsetek za zwłokę w wysokości łącznej zaledwie 45,80 zł;

4. art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 7, pkt 10 upea poprzez dopuszczenie do egzekucji w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wszystkich wymogów formalnych, w szczególności nie był opatrzony w polu F.7 wymaganym prawem podpisem wierzyciela, a zatem tytuł wykonawczy podlegał obligatoryjnemu zwrotowi na rzecz wierzyciela na mocy art. 29 § 2 pkt 3 upea; nadto rzekomy pełnomocnik wierzyciela, który rzekomo podpisał tytuł wykonawczy, nie przedstawiła ważnego pełnomocnictwa wydanego przez Dyrektora COF, przez co tytuł wykonawczy nie został podpisany prawnie skutecznie w imieniu wierzyciela, co również obligowało organ do zwrotu tytułu wykonawczego do wierzyciela na mocy art. 29 § 2 pkt 3 upea; dodatkowo, rzekomy pełnomocnik organu egzekucyjnego według wpisu w polu 1.2, nie przedstawiła ważnego pełnomocnictwa w rozumieniu kpa, wydanego przez organ egzekucyjny, przez co tytuł wykonawczy nie został podpisany prawnie skutecznie w imieniu organu i w sposób ważny skierowany do egzekucji, co również obligowało organ do zwrotu tytułu wykonawczego na mocy art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 pkt 10 upea;

5. art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1, pkt 2 upea, poprzez dopuszczenie do egzekucji w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wszystkich wymogów formalnych, w szczególności nie określał prawidłowej siedziby wierzyciela, gdyż z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] oraz z adresu siedziby przyporządkowanego do NIP wierzyciela nr [...], a także z systemu REGON pod numerem [...] wynika, że siedziba wierzyciela mieści się w W., przy ul. [...], a nie jak wskazuje autor tytułu wykonawczego w polu F.2 w B. przy ul. [...], co również obligowało organ do zwrotu tytułu wykonawczego do wierzyciela na mocy art. 29 § 2 pkt 3 upea; nadto tytuł wykonawczy w polach A.1.9 do A.1.11 zawiera błędne dane adresowe skarżącej niezgodne z systemem PESEL i stanem faktycznym.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia wierzyciela z 27 listopada 2020 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po raz pierwszy rozpoznając skargę stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii intertemporalnych Sąd stwierdził, że ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) dokonano zmiany ustawy egzekucyjnej w zakresie m.in. przepisów art. 33, 34 i 35 tejże ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.1438 z późn. zm.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do treści art. 29 ustawy zmieniającej z dnia 11 września 2019 r. ustawa ta wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia. Zatem zmieniona ustawa egzekucyjna weszła w życie w dniu 30 lipca 2020 r. W konsekwencji na podstawie przepisów intertemporalnych w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., gdyż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i niezakończone przed ta datą.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego podpisu złożonego pod postanowieniem Dyrektora COF Sąd wskazał, że zgodnie z art. 393 § 1 kpa, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie złożyła podania w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, nie wystąpiła do organu administracji publicznej o takie doręczenie lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób.

Zatem dokonane doręczenie poprzez wydruk pisma było możliwe i zgodne z prawem. Podpis, którego użyto w prowadzonym postępowaniu jest kwalifikowanym certyfikatem podpisu elektronicznego, który został wydany przez kwalifikowanego dostawcę usług zaufania i spełnia wymogi określone w załączniku do rozporządzenia nr 910/2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE zwanego elDAS.

Zgodnie z art. 25 rozporządzenia kwalifikowany podpis elektroniczny ma skutek prawny równoważny podpisowi własnoręcznemu. Zastosowany podpis elektroniczny spełnia określone rozporządzeniem wymogi, a więc został unikalnie przyporządkowany podpisującemu, umożliwia ustalenie tożsamości podpisującego, został złożony przy użyciu danych służących do składania podpisu elektronicznego pod wyłączną kontrolą podpisującego oraz jest powiązany z danymi podpisanymi w taki sposób, że każda późniejsza zmiana danych jest rozpoznawalna.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazał, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Sąd opisał szczegóły procesu rejestracji odbiorników normowane przez rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Sąd wskazał, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324).

Zdaniem Sądu stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.

Sąd podał dalej, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekł o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych. Obowiązek uiszczania abonamentu z mocy art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej ciąży ex lege na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika i powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika.

Sąd wskazał dalej, że w aktach sprawy znajduje się dokument, z którego wynika, że na imię i nazwisko skarżącej 4 lutego 2002 r. zgłoszona została rejestracja odbiornika telewizyjnego. Skarżącej został nadany 17 lipca 2008 r. indywidualny numer identyfikacyjny, który zastąpił wcześniejszy dowód zarejestrowania (wniosek o rejestrację i wydanie imiennej książeczki radiofonicznej), który został wysłany na adres zawarty we wniosku o rejestrację.

Natomiast brak było dowodu wyrejestrowania przez skarżącą odbiornika telewizyjnego w 2006 r. Kwestię tę wierzyciel zbadał, stwierdzając, że przeszukano zasoby archiwalne jak i zapisy systemowe. W wyniku przeszukania zasobów nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej zgłoszenie wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego przez skarżącą w 2006 r., jak również adnotacje w bazie abonentów nie potwierdzają wyrejestrowania odbiornika. Wierzyciel odnotował fakt zaprzestania regulowania opłat abonamentowych przez skarżącą (ostatnia opłata została uregulowana w dniu 21 lutego 2005 r.). Natomiast skarżąca dopełniła wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego za pomocą strony internetowej Poczty Polskiej S.A. dopiero w dniu 22 grudnia 2019 r.

Dodatkowo Sąd wskazał, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta. Trzeba także podkreślić, że nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego w sytuacji, kiedy abonent nie powiadomił Poczty Polskiej o zmianie swojego adresu nie upoważnia go do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych.

Nieistnienie egzekwowanego obowiązku zdaniem Sądu, musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu, że skarżąca w 2006 r. dokonała wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, zresztą sama skarżąca również takiego dowodu nie posiada. Natomiast osoby o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności nie zostały ujęte w katalogu osób uprawnionych do zwolnienia z opłat abonamentowych, wymienionych w art. 4 ust. 1ustawy abonamentowej.

Sąd stwierdził dalej, że o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Przepis używa także sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu". Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 1 pkt 2 upea wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Niezasadny więc okazał się zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 upea).

Odnośnie kolejnego zarzutu Sąd wskazał, że tytuł wykonawczy z 17 lipca 2020 r. spełniał wymogi określone w art. 27 § 1 upea. Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy według ustalonego wzoru, obowiązującego w dacie jego wystawienia, zawartego w rozporządzeniu Ministra Finansów z 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 850), który to zawiera wszystkie - obligatoryjne - elementy szczegółowo dookreślone w art. 27 upea.

Tytuł wykonawczy został podpisany bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego certyfikatu kwalifikowanego pracownika Poczty Polskiej S.A., upoważnionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., który to podpis został zweryfikowany przez organ egzekucyjny i nie został zakwestionowany. Wierzyciel ustalił bowiem dane adresowe skarżącej na podstawie rejestru PESEL. Takim samym adresem jak w tytule wykonawczym posługiwała się także skarżąca w swoich wcześniejszych pismach.

Odnosząc się do zarzutu różnego naliczania odsetek od zadłużenia wskazanego w tytule wykonawczym oraz wyegzekwowanych przez organ egzekucyjny Sąd wskazał, że w przypadku opóźnienia w uiszczeniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej. W związku z tym, że opłata abonamentowa jest zobowiązaniem miesięcznym, którego termin zapłaty upływa z dniem 25 każdego miesiąca, naliczane odsetki najczęściej są niższe od kwoty 8,70 zł, w związku z tym wierzyciel ich nie naliczył (jeżeli były niższe). Niemniej wierzyciel wskazał w tytule wykonawczym daty, od których nalicza się odsetki. Natomiast należy podkreślić, że wierzyciel wskazał w tytule wykonawczym odsetki wyliczone na dzień 17 lipca 2020 r. tj. wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast dalsze odsetki zostały naliczone przez organ egzekucyjny, gdyż w dacie wystawienia tytułu wykonawczego nie można określić, kiedy nastąpi zapłata zadłużenia powstałego z tytułu zaległych opłat abonamentowych.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

1.art. 13 § 2, art. 151 , art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa w zw. z art. 45 ust 1 Konstytucji RP w zw. z art. 8 Konstytucji RP - poprzez wydanie zaskarżonego wyroku przez niewłaściwy w sprawie WSA w Gliwicach zamiast właściwego miejscowo w sprawie (ze względu na siedzibę Poczty Polskiej SA) WSA w Warszawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 3 § 2 pkt 3, art.151, art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa w zw. z art. 124 § 1, art. 39 § 1, § 2 pkt 2, § 3 kpa w zw. z art. 78 § 1 kc poprzez wydanie przez WSA zaskarżonego wyroku oddalającego skargę mimo doręczenia skarżącej decyzji w formie papierowej, która to decyzja nie zawiera własnoręcznego podpisu Dyrektora Centrum obsługi Finansowej ani innej osoby upoważnionej do jej wydania w imieniu Poczty Polskiej SA, lecz zawiera jedynie kserokopię logotypu podpisu elektronicznego, gdzie kserokopia logotypu podpisu elektronicznego na doręczonym dokumencie papierowym w przypadku doręczenia decyzji przez listonosza nie jest własnoręcznym podpisem w rozumieniu art.78 § 1, § 2 kc, a zatem doręczona decyzja zawiera istotne wady formalne (nie była podpisana), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 ppsa poprzez brak odniesienia się przez WSA w wystarczający sposób do zarzutów zawartych w skardze, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuciła nadto naruszenie prawa materialnego:

1.art. 151, art.145 § 1 pkt 1 lit a) ppsa w zw. z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, pkt 3 upea w brzmieniu z 23 lipca 2020r. w zw. z art. 2 ust. 1, ust. 3 ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych poprzez ich błędną wykładnię, albowiem WSA zaakceptował prowadzenie egzekucji administracyjnej przez wierzyciela (i) w stosunku do obowiązku, który nie istnieje, ewentualnie (ii) w stosunku do obowiązku, który nie jest wymagalny, czyli w obydwu przypadkach prowadzenia egzekucji wskutek określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa;

2. art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ppsa w zw. z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 w zw. z art. 80 § 1, art. 59 § 1 pkt 2, pkt 3 upea w zw. z art. 54 § 1 pkt 5, art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 ust. 4 ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych poprzez ich błędną wykładnię, albowiem WSA zaakceptował prowadzenie egzekucji administracyjnej (i) w stosunku do obowiązku z tytułu odsetek za zwłokę, który nie istnieje, ewentualnie (ii) w stosunku do obowiązku z tytułu odsetek za zwłokę, który nie jest wymagalny, czyli w obydwu przypadkach prowadzenia egzekucji wskutek określenia egzekwowanego obowiązku z tytułu odsetek za zwłokę niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, a nawet wbrew żądaniom wierzyciela w tytule wykonawczym i bez podstawy prawnej i faktycznej wyszedł bezprawnie poza zakres żądania wierzyciela w tytule wykonawczym i bez podstawy prawnej i faktycznej zajął kwotę odsetek za zwłokę w wys. 322,87 zł, chociaż sam wierzyciel w tytule wykonawczym w polach od E.1.3 do E.58.3 żądał w oparciu o art. 54 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej egzekucji mniejszych odsetek za zwłokę w wysokości łącznej zaledwie 45,80 zł;

3. art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ppsa w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 7, pkt 10 upea poprzez ich błędną wykładnię, albowiem WSA zaakceptował dopuszczenie do egzekucji w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wszystkich wymogów formalnych, w szczególności nie był opatrzony w polu F.7 wymaganym prawem podpisem wierzyciela, a zatem tytuł wykonawczy podlegał obligatoryjnemu zwrotowi na rzecz wierzyciela na mocy art. 29 § 2 pkt 3 upea. Nadto rzekomy pełnomocnik wierzyciela, który rzekomo podpisał tytuł wykonawczy, nie przedstawiła ważnego pełnomocnictwa wydanego przez Dyrektora Centrum obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA, przez co tytuł wykonawczy nie został podpisany prawnie skutecznie w imieniu wierzyciela, co również obligowało organ do zwrotu tytułu wykonawczego do wierzyciela na mocy wspomnianego art. 29 § 2 pkt 3 upea; dodatkowo drugi rzekomy pełnomocnik organu egzekucyjnego wg wpisu w polu l.2, nie przedstawiła ważnego pełnomocnictwa w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., przez co tytuł wykonawczy nie został podpisany prawnie skutecznie w imieniu organu i w sposób ważny skierowany do egzekucji, co również obligowało organ do zwrotu tytułu wykonawczego na mocy wspomnianego art. 29 § 2 pkt 3 w zw. z art. 27 § 1 pkt 10 upea;

7. Naruszenie art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ppsa w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1, pkt 2 upea, poprzez ich błędną wykładnię, albowiem WSA zaakceptował dopuszczenie do egzekucji w sytuacji, gdy tytuł wykonawczy nie spełniał wszystkich wymogów formalnych, w szczególności nie określał prawidłowej siedziby wierzyciela, gdyż z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] oraz z adresu siedziby przyporządkowanego do NlP wierzyciela nr [...], a także z systemu REGON pod nr. [...] wynika, że siedziba wierzyciela mieści się w W., przy ul. [...], a nie jak wskazuje autor tytułu wykonawczego W polu F.2 w B. przy ul. [...], co również obligowało organ do zwrotu tytułu wykonawczego do wierzyciela na mocy wspomnianego art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Nadto tytuł wykonawczy w polach A.1.9 do A.1.11 zawiera błędne dane adresowe zobowiązanej niezgodne z systemem PESEL i stanem faktycznym.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 644/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.

NSA za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Zdaniem składu orzekającego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawierało wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonego wyroku brak było rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów skarżącej a tym samym wyjaśnienia, dlaczego Sąd Wojewódzki uznał zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu. Sąd I instancji nie przedstawił własnego stanowiska w przedmiocie wykładni i zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, bezrefleksyjnie powołując w ślad za organem, że: brak jest dowodu, że skarżąca w 2006 r. dokonała wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 upea, oraz co do kwestii odsetek.

Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd uznał zaskarżone zachowanie organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest zaś uzasadniony wówczas, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśni adekwatnie do celu wynikającego z art. 141 § 4 ppsa, dlaczego stwierdził lub nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wynikający z art. 141 § 4 ppsa obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia oznacza, że Sąd I instancji, oddalając skargę, nie może poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 ppsa, bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia przy uwzględnieniu przyjmowanego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego kontroli prawidłowości ich subsumcji (zastosowania) przez organ. W uzasadnieniu wspomnianej uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09 podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez Sąd sposobu ich wykładni i zastosowania.

Zdaniem NSA, jakkolwiek brak odniesienia się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, to jednak pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia Sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie, stanowi uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku Sądu I instancji.

Realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy ograniczenie się do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prosta akceptacja. Zwłaszcza w sytuacji, gdy dowodząc swoich racji, strona skarżąca wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, co zobowiązywać powinno Sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosownej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, których brak należy w tej sytuacji ocenić jako wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

W ocenie NSA, trafnie zauważono w skardze kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się do zarzutów zawartych w skardze, w szczególności zarzutu braku prawidłowego obliczenia odsetek za zwłokę wskutek określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku, w ten sposób, że organ wyszedł poza zakres żądania wierzyciela w tytule wykonawczym i zajął kwotę odsetek za zwłokę w wysokości 322,87 zł, chociaż sam wierzyciel w tytule wykonawczym w polach od E.1.3 do E.58.3 żądał w oparciu o art. 54 § 1 pkt 5 OP egzekucji mniejszych odsetek za zwłokę w wysokości łącznej 45,80 zł.

W takiej zatem sytuacji ocena pozostałych zarzutów kasacyjnych okazała się co najmniej przedwczesna bo konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd Wojewódzki. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji winien zatem dokonać oceny legalności zaskarżonego postanowienia w sposób wszechstronny i rzetelny, w szczególności mając na uwadze charakter postępowania, w którym postanowienie to zostało wydane. Ponadto dokonując tej oceny, WSA winien odnieść się do stanowiska skarżącej przede wszystkim poprzez dokonanie wykładni przepisów na których treść skarżąca się powoływała i których treść interpretowała.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej jako ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W myśl z kolei art. 190 ppsa, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

NSA uchylając pierwszy chronologicznie wyrok tutejszego Sądu wskazał, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawierało wymaganych prawem elementów. Wykonując zatem wytyczne wynikające z tego wyroku, stanowisko Sądu I instancji jest następujące:

Odnosząc się w pierwszej kolejności do prawidłowości podpisania i doręczenia zaskarżonego postanowienia, należy wskazać, że zgodnie z art. 14 kpa w brzmieniu obowiązującym w kwietniu 2021 r. (data wydania postanowienia), sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848, 1590 i 2294), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej.

W myśl z kolei art. 393 § 1 kpa, w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie złożyła podania w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, nie wystąpiła do organu administracji publicznej o takie doręczenie lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób.

Z kolei § 2 stanowi, że wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera:

1) informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną;

2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane.

Zgodnie zaś z § 3 tego artykułu, wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby, która podpisała pismo.

Istotny pozostaje również § 4, zgodnie z którym, wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego.

Z tych względów niezasadny jest pierwszy zarzut skargi dotyczący prawidłowości doręczenia skarżącej wydruku postanowienia opatrzonego podpisem elektronicznym. Jeżeli bowiem postanowienie zostało podpisane zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem, to nie ma podstaw twierdzenie, że doręczony wydruk uniemożliwia weryfikację podpisu. Na taki sposób doręczenia wprost wskazuje cytowany art. 393 § 4 kpa. Sąd nie miał wątpliwości, że doręczony skarżącej został wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, który stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie dokumentu elektronicznego.

Drugi zarzut skargi zasadza się na twierdzeniu, że skarżąca co prawda zrejestrowała odbiornik w 2002 r., jednak został on wyrejestrowany i w spornym okresie skarżąca nie posiadała ani nie używała odbiornika.

Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22).

Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek.

Przedstawione przez skarżącą argumenty nie mogły odnieść oczekiwanego skutku w postaci uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku.

W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, skarżąca zobowiązana była powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązującego od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676).

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca zarejestrowała odbiornik telewizyjny używany pod adresem zamieszkania w P.. Skarżąca nie zaprzeczała, że dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego pod ww. adresem, a dokumenty przedstawione przez wierzyciela ten fakt potwierdzają. Od tego momentu skarżąca zobowiązana była do ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV.

Zatem jeśli organ – tak jak w niniejszej sprawie - wykazał dokonanie rejestracji odbiornika telewizyjnego, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 650/14, z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14; z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 376/13 oraz WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Po 57/14).

Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, czy zmianie danych adresowych. Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym powyżej wyroku z dnia 16 marca 2010 r.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt I GSK 637/21 konstrukcja powołanych wyżej uregulowań prawnych nakładających na abonenta obowiązek powiadamiania o zaprzestaniu używania odbiornika przesądza o obowiązku wykazania dokonania tego powiadamiania przez zobowiązanego, a obowiązek ten nie może być przerzucany na wierzyciela. Wyrejestrowanie odbiornika jest okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i to w interesie zobowiązanego jest zabezpieczenie i przedstawienie dowodu na podnoszone w tym zakresie twierdzenia. Na wierzycielu nie ciąży prawny obowiązek przypominania zobowiązanemu o braku bieżących wpływów z opłat abonamentowych, wobec czego nawet długotrwały brak reakcji wierzyciela na zaleganie z opłatami abonamentowymi nie zwalnia abonenta z ich uiszczania (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19).

Wierzyciel nie jest także zobowiązany do badania i wykazania, że w okresie, za który domaga się zaległych opłat abonamentowych strona faktycznie korzystała z odbiorników RTV.

Z tych względów nie mogą odnieść skutku twierdzenia skarżącej, jakoby nie korzystała z odbiornika RTV w sposób rodzący obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Zmiana miejsca zamieszkania, czy też zbycie nieruchomości nie powoduje automatycznego wyrejestrowania odbiorników, gdyż rejestracja odbiorników przypisana jest do abonenta, a nie do adresu. Opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi, iż osoba posiadająca odbiorniki nie będzie ich używała w nowym miejscu zamieszkania.

Sąd podziela stanowisko WSA w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 11 lutego 2021 r. (sygn. akt I SA/Gl 1465/20), że na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2019 r. sygn. I GSK 837/18).

Stosownie do art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej, na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika (ust. 3 powołanego artykułu). Ustawa abonamentowa nie precyzuje natomiast wprost momentu wygaśnięcia obowiązku uiszczania abonamentu. Jednakże niezaprzeczalnie jest (w świetle jej art. 5 ust. 1 i ust. 5-7), że w przypadku dokonania rejestracji odbiornika radiowego/telewizyjnego obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej immanentnie związany jest ze stanem/faktem zarejestrowania danego odbiornika lub odbiorników. Stąd też obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do czasu wyrejestrowania, choćby użytkownik odbiornika faktycznie go nie użytkował lub nawet go nie posiadał (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 1578/21). Zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z ustaw bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącej, o dokonanej z ostrożności wyrejestrowaniu odbiornika w maju 2019 r., Sąd wiarę daje w tym zakresie stanowisku organu. W przekazanych aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącej z 27 maja 2019 r., w którym strona kwestionuje zasadność wystawienia upomnienia. Zaprzecza, jakoby posiadała odbiornik RTV w okresie od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r., jednak z pisma nie wynika, że zamierza wyrejestrować odbiornik.

Nadto, w aktach znajduje się oświadczenie strony z 2 stycznia 2014 r. o spełnieniu warunków do korzystania ze zwolnień z opłat abonamentowych, lecz do tego pisma organ odniósł się w uzasadnieniu postanowienia. Wskazał, że umiarkowany stopień niepełnosprawności nie stanowi podstawy do zwolnienia z opłat abonamentowych.

W związku z tym nie ma w aktach sprawy pisma, z którego wynikałaby wola wyrejestrowania odbiornika RTV.

Odnosząc się do kwestii ważności książeczek RTV po 2008 r. i nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego wskazać należy, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2).

Do skarżącej nadano również zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, który zastąpił książeczkę radiofoniczną. Skarżąca wywodziła, że zawiadomienie to nie zostało jej doręczone. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej nie jest jednak zasadne. Odnosząc się do argumentu dotyczącego zmiany adresu zamieszkania skarżącej wskazać należy, że w sprawie nie zostały dopełnione formalności związane z aktualizacją danych adresowych. Zmiana miejsca zamieszkania nie powoduje wyrejestrowania odbiorników, gdyż te są przypisane do osoby, która ich rejestracji dokonała. Skarżąca nie dopełniła wymaganych przepisami formalności aktualizacji danych adresowych, w sytuacji zmiany miejsca zamieszkania bądź wyrejestrowania odbiorników, w momencie zaprzestania ich użytkowania, które miałyby wpływ na stanowisko wierzyciela.

Niedopełnienie tego obowiązku nie niweczy również skutków zawiadomienia strony o nadaniu indywidualnego numeru. Organ słusznie nadał stosowne pismo na adres podany przez stronę przy rejestracji odbiornika. W związku z tym, że to na skarżącej ciążył obowiązek powiadomienia organu o zmianie danych adresowych, organ nie był zobligowany, by ustalać aktualny adres zamieszkania strony. Jak już wyżej wskazano, to na stronie ciążył obowiązek poinformowania o zmianie danych adresowych, a nie na organie poszukiwania abonenta.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w świetle rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342) operator nie musi dysponować potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. § 5 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia stanowi, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Zgodnie z § 5 ust. 2 tego rozporządzenia operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Z treści przywołanych przepisów nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (podobnie NSA w wyrokach z dnia: 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15; z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15, z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3328/15, z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3012/17, z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1343/16, 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2271/18).

W konsekwencji nie znajdują uzasadnienia twierdzenia skargi oparte na złożeniu, że to organ winien poszukiwać aktualnego adresu zamieszkania skarżącej, ani też te dotyczące konieczności nadania numeru identyfikacyjnego przesyłką poleconą. Sąd podziela to stanowisko wyrażane w powołanych wyżej orzeczeniach, które za wystarczające uznaje wysłanie przesyłki zawierającej zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego listem zwykłym. Powoływane przez skarżącą orzeczenia sądów przedstawiające odmienną koncepcję nie wpłynęły na stanowisko Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.

W konsekwencji nie jest zasady drugi zarzut skargi.

Odnosząc się do zarzutu trzeciego, to zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy abonamentowej, w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej. W myśl z kolei art. 53 §1 Ordynacji podatkowej, od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę.

Z przepisów tych wynika obowiązek naliczania odsetek w przypadku powstania zaległości podatkowej, w niniejszej spawie zaległości w uiszczaniu opłat abonamentowych.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 upea, tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Oznacza to, że tytuł wykonawczy określa termin, od którego nalicza się odsetki, rodzaj i ich stawkę, a nie ich ostateczną wysokość. Określając wysokość zobowiązania organ nie orzekał o wysokości odsetek. Wysokość kwoty należnej z tytułu odsetek za zwłokę jest zatem "otwarta" i podlega konkretyzacji dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego. Dopiero bowiem w tytule wykonawczym, zgodnie powołanym wyżej art. 27 § 1 pkt 3 upea następuje określenie terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Samą wysokość odsetek określają przepisy prawa, zaś podmiot wystawiający tytuł wykonawczy wskazuje m.in. przerwy w ich naliczaniu, jeżeli w sprawie wystąpiły.

Nie stanowi zatem wady zaskarżonego postanowienia stwierdzenie, że organ zajął na poczet odsetek kwotę wyższą niż wynikająca z tytułu wykonawczego. Rację ma organ twierdząc, że odsetki wynikające z tytułu wykonawczego zostały określone na 17 lipca 2020 r. Dalsze odsetki zostały naliczone przez organ egzekucyjny.

Powyższe niezasadnym czyni trzeci zarzut skargi.

Odnosząc się do kwestii prawidłowego podpisania tytułu wykonawczego Sąd stwierdza, że tytuł wykonawczy został opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym ważnym certyfikatem kwalifikowanym pracownika upoważnionego przez Dyrektora COF.

Sąd dostrzega, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. (taki znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, co już wskazano w części historycznej uzasadnienia), art. 27 § 1 pkt 7 upea stanowił, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Wystawiony tytuł wykonawczy w niniejszej sprawie tym wymaganiom odpowiada.

Przede wszystkim skarżąca stanęła na stanowisku, że nie został on podpisany w prawem przewidziany sposób, ponieważ ważny podpis elektroniczny wymaga, by adresat dokumentu mógł odczytać imię, nazwisko osoby podpisującej, a także dzień i godzinę złożenia podpisu. W polu F.7 tytułu wskazano imię i nazwisko osoby podpisującej tytuł, jej stanowisko służbowe, datę i godzinę złożenia podpisu oraz fakt, że podpis został złożony z upoważnienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. W aktach administracyjnych znajduje się upoważnienie dla osoby podpisującej. Podstawę prawną tego upoważnienia stanowił art. 268a kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej może upoważniać, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem.

Upoważnienie nie zostało doręczone skarżącej, jednak znajduje się ono w aktach sprawy, zatem Sąd miał możliwość jego weryfikacji.

Zarzut czwarty zatem jest również niezasadny.

Rozpatrując ostatnie zarzuty skargi dotyczące wskazania błędnego adresu zamieszkania skarżącej w tytule wykonawczym przypomnieć należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 1 upea przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Podstawą zarzutu może być tylko:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Skarżąca wywiodła, że błędnie oznaczono adres wierzyciela, co jednak nie jest prawdą. Jak wyjaśniono w zaskarżonym postanowieniu, wierzycielem jest Poczta Polska Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej, przy czym jego uprawnienia wykonuje Dział Abonamentu mieszczący się pod wskazanym adresem w B.. Nie doszło zatem do błędnego oznaczenia wierzyciela, a tylko takie uchybienie mogłoby prowadzić do uwzględnienia zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1 upea.

Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnego określenia adresu zamieszkania skarżącej w tytule wykonawczym, to zdaniem Sądu jest on niezasadny. Tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 2 upea nie wtedy, gdy podano w nim jakikolwiek adres zobowiązanego, ale jedynie wówczas, gdy miejsce zamieszkania osoby fizycznej, przeciwko której ma być prowadzone postępowanie egzekucyjne, jest aktualne w dacie wystawienia tytułu wykonawczego.

Zdaniem organu, tytuł wykonawczy został wystawiony z adresem skarżącej wynikającym z bazy PESEL. Twierdzenie to Sądu uznaje za wiarygodne, ponieważ adresem tym posługiwała się skarżąca w kierowanej do organu korespondencji jeszcze w grudniu 2019 r. Skarżąca zaś w skardze, poza twierdzeniem o tym, że adres był nieaktualny nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego wymeldowanie z mieszkania pod adresem wpisanym w tytule wykonawczym.

Co więcej, w postępowaniu egzekucyjnym dłużnik jest identyfikowany również poprzez numer PESEL, który umożliwia jednoznaczną weryfikację osoby, wobec której prowadzi się postępowanie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.