III SAB/Gd 571/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-19	
Data wpływu	2025-12-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Adam Osik
Alina Dominiak
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Stwierdzono bezczynność postępowania	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 119 pkt 4, art. 149 § 1a, art. 200, art. 205 § 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku na rzecz F. S. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 listopada 2025 r. F. S. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku o udzielenie informacji publicznej poprzez podanie, jakie czynności podjęli funkcjonariusze na miejscu zdarzenia na skutek zgłoszenia z dnia 21 listopada 2025 r. z godziny 12:08 dotyczącego nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów. Zgłoszenie dotyczyło ul. [...] w G. i zawierało następujący opis: "Przejście dla pieszych obok paczkomatów droga dzieci do szkoły parkowanie około 2 m od przejścia dla pieszych pojazd zasłania widoczny codziennie w tym miejscu to i zaparkowany jakoś pojazd i nikt nie chce zrobić z tym porządku w służbie chyba czekają aż w końcu jakieś dziecko w łazience na przejście zostanie potrącona z powodu braku widoczności [...]".

Wobec powyższego skarżący wniósł o podanie:

- liczby ujawnionych nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów,

- liczby nieprawidłowo zaparkowanych pojazdów, wobec których sporządzono notatkę pod nieobecność kierującego pojazdem,

- liczby wezwań do stawiennictwa pozostawionych pod nieobecność kierujących pojazdami,

- liczby środków oddziaływania wychowawczego udzielonych na miejscu,

- liczby mandatów wystawionych na miejscu,

- liczby podjętych decyzji na miejscu o skierowaniu wniosków o ukaranie do sądu,

- liczby holowań dokonanych na miejscu,

- liczby założonych na miejscu urządzeń do blokowania kół pojazdów.

W przypadku, jeśli zgłoszenie nie zostało potwierdzone, skarżący wniósł o taką informację w odpowiedzi a także podanie, od której godziny do której godziny, którego konkretnie dnia, trwała interwencja na skutek ww. zgłoszenia.

Skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi za pośrednictwem usługi e-doręczenia.

Pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. Komendant Miejski Policji w Gdańsku wyjaśnił wnioskodawcy, iż po uprzednim odnotowaniu wpływu informacji we wskazanym zakresie o godzinie 12:26, Dyżurny Stanowiska Kierowania KMP przydzielił do obsługi przedmiotowego zdarzenia patrol, który czynności na miejscu interwencji rozpoczął a następnie zakończył o godzinie 16:54. W toku realizowanych czynności policjanci podjęli działania kontrolne w wyniku których nie ujawnili nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu wskazanego w treści zgłoszenia tj. [...].

Dalej organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż na miejscu interwencji nie potwierdzono przedmiotowego wykroczenia, nie były realizowane również czynności wskazane w treści wniosku skarżącego, związane z działaniami podejmowanymi w przypadku jego potwierdzenia lub ujawnienia sprawcy wykroczenia.

Ponadto organ wskazał, że całość zgromadzonych w tym zakresie materiałów przekazano zgodnie z właściwością do komisariatu Policji I w Gdańsku, celem zainicjowania czynności wyjaśniających w trybie art. 54 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j.: Dz.U. z 2025 r. poz. 860 ze zm.).

F. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie:

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego, skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 21 listopada 2025 r. wystąpił do organu, za pośrednictwem usługi e-doręczenia, z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o działaniach Policji podjętych w związku ze wskazanym przez niego zgłoszeniem nieprawidłowego parkowania pojazdów. Pomimo upływu terminu, do dnia wniesienia skargi do sądu nie otrzymał jakiejkolwiek odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uznanie skargi za zasadną w zakresie niedotrzymania terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Gdańsku przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu 21 listopada 2025 r. Organ w piśmie z dnia 5 grudnia 2025 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi. Informacja ta została wysłana skarżącemu za pośrednictwem usługi e-doręczenia w dniu 8 grudnia 2025 r., co oznacza, że nastąpiło przekroczenie terminu na udzielenie odpowiedzi na informację publiczną o 3 dni. Organ zaznaczył, że powyższa odpowiedź została udzielona po wniesieniu skargi do sądu. W związku z tym, nie można zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. Zatem rozpoznanie zawartego w skardze żądania zobowiązania organu do załatwienia wniosku stało się bezprzedmiotowe. Powyższe, w ocenie organu, czyni zasadnym wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.".

Komendant Miejski Policji w Gdańsku podkreślił, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie było znaczące, a w okolicznościach sprawy nie ma przesłanek do przyjęcia, aby celem organu było zlekceważenie złożonego wniosku, a tym samym obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej. Nie sposób też uznać, że działanie organu nacechowane było złą wolą, brakiem wystarczającej staranności działania bądź przypisać organowi lekceważący stosunek do norm prawa. Organ wskazał, że nie było to też działanie o charakterze intencjonalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a., orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasady i tryb udostępnienia informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej w skrócie "u.d.i.p.".

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji, a jej wydanie wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do którego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zatem wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art.149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a żądana we wniosku F. S. z dnia 21 listopada 2025 r. informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Wskazać zatem należy, że skierowany do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku wniosek skarżącego, który wpłynął w dniu 21 listopada 2025 r., za pośrednictwem usługi e-doręczenia, nie został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie.

Organ nie kwestionował powyższych okoliczności, uznając skargę za zasadną. Uzasadniając powstałe opóźnienie organ wskazał, że nie było ono znaczące, gdyż udzielenie odpowiedzi na informację publiczną nastąpiło z przekroczeniem terminu o 3 dni.

Z akt sprawy wynika, że organ otrzymał wniosek skarżącego w dniu 21 listopada 2025 r. powinien go zatem rozpoznać do dnia 5 grudnia 2025 r. Organ w dniu wniesienia skargi tj. 7 grudnia 2025 r. pozostawał zatem bezczynny. Organ udzielił bowiem skarżącemu odpowiedzi na wniosek po wniesieniu skargi w dniu 8 grudnia 2025 r.

Wobec powyższego wskazać należy, że prawo do informacji publicznej stanowi konsekwencję niesformułowanej wprost w przepisach Konstytucji RP, lecz wywiedzionej z nich zasady jawności (przejrzystości, transparentności) działania organów władzy publicznej (zob. M. Mucha, Obowiązki administracji publicznej w sferze dostępu do informacji, Wrocław 2002, s. 57). Regulacją gwarantującą poszanowanie dostępu do informacji publicznej stanowi art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do otrzymywania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są usprawiedliwione i bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że Komendant Miejski Policji w Gdańsku dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, przy czym bezczynność ta niewątpliwie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest więc naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, to naruszenie niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 652/15, wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Bk 38/17, WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Łd 13/17, WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

Biorąc pod uwagę czasową skalę przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy, w granicach kilku dni, Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.

O kosztach postępowania - kosztach uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł - Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Sąd na marginesie pragnie wskazać, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Zatem, jeżeli na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadził postępowanie, sąd obowiązany jest uwzględnić skargę i stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wobec udostępnienia informacji Sąd nie zobowiązuje organu do dokonania tej czynności. Sąd nie umarza natomiast postępowania w związku z udostępnieniem informacji, bowiem w sprawie konieczna jest ocena czy do bezczynności doszło i jaki był jej charakter.

Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).