Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę.

Wójt Gminy K., decyzją z dnia 13 maja 2022 roku (nr [...], znak: [...]), po rozpoznaniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że inwestor zwrócił się wnioskiem z dnia 11 stycznia 2022 roku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją techniczną dla światłowodu) na działce o numerze ewidencyjnym gruntów [...] w obrębie K., gmina K., powiat l. , województwo wielkopolskie.

Organ uznał, że planowana inwestycja, zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019, poz. 1839), należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wyposażenie stacji stanowić będą: stalowa wieża antenowa o wysokości całkowitej maksymalnie 64m n.p.t., zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych dziewięć anten sektorowych pracujących w paśmie o częstotliwościach 800M MHz, 900 MHz, 1800 MHz oraz 2100 MHz, zespół anten parabolicznych (radioliniowych) oraz elementy torów antenowych.

Anteny sektorowe skierowane będą na azymut: 0°, 130ş oraz 270°. Wysokość ich zawieszenia wyniesie 59m n.p.t, a anten radioliniowych od 55,8m do 56,5mn.p.t. Maksymalna wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny (ERIP) będzie kształtować się w przedziale od 479 W do 1011 W.

W dokumentacji załączonej do wniosku (załączniki graficzne) oznaczono miejsca dostępne dla ludności w odległości 70m od środka elektrycznego anten sektorowych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania (w pionie), uwzględniając azymut: 0°, 130ş oraz 270°, a także pochylenie tych osi (tilt 12ş i tilt 0ş). Zasięg promieniowania wynosić będzie maksymalnie 4,2m od wieży oraz będzie sięgać wysokości minimum 57,6m n.p.t. przy największym pochyleniu wiązki. W zasięgu promieniowania nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Najbliższy budynek mieszkalny zlokalizowany jest około 25m od planowanej inwestycji i nie znajduje się w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny.

Organ stwierdził, że realizacja inwestycja nie zakłada przekroczenia dopuszczalnych poziomów pola elektrycznego i pola elektromagnetycznego określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019, poz. 2448), a w przypadku powstania nowych zabudowań, podmiot korzystający ze środowiska będzie zobowiązany, zgodnie z art. 121 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2021, poz. 1973 ze zm.) do zachowania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

Przedsięwzięcie będzie realizowane w odległości około 20m od terenów podlegających ochronie akustycznej o charakterze zabudowy zagrodowej. Źródłem hałasu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą wentylatory zainstalowane wewnątrz urządzeń nadawczych. Jednak uwzględniając, że wentylatory zostaną umieszczone w zamkniętych szafach organ uznał, że dotrzymane zostaną akustyczne standardy jakości środowiska określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. 2014, poz. 112 ze zm.). Zwiększona emisja hałasu na etapie prac budowlanych ma ograniczony zasięg i nasilenie oraz jest krótkotrwałe i odwracalna. Prace będą prowadzone wyłącznie w porze dnia, tj. od godziny 6:00 do godziny 22:00. Emisja substancji do powietrza powstanie w związku z pracami ziemnymi oraz procesu spalania paliw w silnikach maszyn i urządzeń pracujących na budowie. Te emisje także będą miały charakter miejscowy i okresowy, ustaną po zakończeniu prac budowlanych.

Przedsięwzięcie nie jest zagrożone ryzykiem katastrofy naturalnej, jak osuwiska i trzęsienia ziemi, a ponadto dostosowane będzie do zmieniających się warunków klimatycznych i możliwych zdarzeń ekstremalnych. Eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych oraz znaczącym wpływem na bioróżnorodność. Nie będzie powodować powstawania ścieków przemysłowych.

Ryzyko zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego substancjami ropopochodnymi związane jest z używaniem maszyn na placu budowy. W celu zminimalizowania tego ryzyka nałożono warunek wyposażenia miejsc używania sprzętu budowlanego oraz zaplecza budowy w sorbenty do neutralizacji ewentualnych wycieków substancji niebezpiecznych.

Teren przeznaczony pod planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. 2021, poz. 1098 ze zm.). Najbliższy obszar chroniony mający znaczenie dla Wspólnoty Zachodnie Pojezierze Krzywińskie [...] oddalony jest o około [...] km od lokalizacji planowanego przedsięwzięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia 2 września 2022 roku (nr [...]), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzyło postępowanie I instancji w całości.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z dniem 4 czerwca 2022 roku zostały uchylone przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019, poz. 1839).

Postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte przed nowelizacją przepisów i nie zostało ostatecznie zakończone, postępowanie administracyjne jest bowiem dwuinstancyjne - art. 15 K.p.a.

Zmiana stanu prawnego spowodowała, iż procedowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, którego dotyczy niniejsza sprawa stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 K.p.a. Aktualnie przedsięwzięcia tego rodzaju nie znajdują się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ uznał, że dalsze procedowanie o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia rażąco naruszałoby art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis wyraźnie stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a planowane przedsięwzięcie do takich już nie należy.

A. K. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Strona zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła "naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 2, art. 4 ust. 1, art. 7 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także w związku z art. 60 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie wymogów ustawowych, o których mowa powyżej, a ponadto z uwagi na to, że katalogiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zajmuje się inny organ, wymagane jest posiadanie specjalistycznej, wszechstronnej wiedzy z różnych dziedzin z uwagi, iż dokonuje się oceny wpływu na środowisko, a nie tylko na jego część".

W uzasadnieniu skargi jej autorka wskazuje, że WSA w Poznaniu ma uprawienie, aby dokonać oceny czy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ma jakiekolwiek znaczenie prawne z uwagi na jego wydanie z pominięciem art. 60 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Skarżąca podniosła, że przy wydawaniu kwestionowanego rozporządzenia nie były analizowane ustawowe wymogi kwalifikacji danego przedsięwzięcia, do których należy możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Natomiast sądy administracyjne dokonują kontroli konstytucyjności przepisów zawartych w rozporządzeniach. Podstawą prawną dla takich działań stanowi art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, z którego wynika, że sędziowie podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. WSA w Poznaniu może dokonać oceny, jakie znaczenie ma w niniejszej sprawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które w ocenie skarżącej zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 60 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z przepisami art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powołanej ustawy.

Rolą ustawodawcy, w zakresie w jakim obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika z mocy prawa, jest określenie, jakiego rodzaju przedsięwzięć to dotyczy. W praktyce może to zostać wskazane dwojako: albo przez wprowadzenie ich listy bezpośrednio do ustawy, albo przez upoważnienie do tego organu wykonawczego. Polski prawodawca wybrał drugi wariant i w art. 60 powołanej powyżej ustawy zamieścił delegację dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: rodzajów przedsięwzięć, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzajów przedsięwzięć, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko, przypadków, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako jedno z wyżej wymienionych przedsięwzięć (K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 60.).

Okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy pozostają pomiędzy stronami bezsporne.

Spółka P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą i kanalizacją techniczną dla światłowodu) na działce o numerze ewidencyjnym gruntów [...] w obrębie K., gmina K., powiat l., województwo wielkopolskie.

Zgodnie z opisem zawartym w karcie informacyjnej organ zakwalifikował planowane przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019, poz. 1839), tj. instalację radiokomunikacyjną, inną niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, emitującą pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Wójt Gminy K., po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a decyzja ta została wydawana po uzyskaniu stosownych opinii.

Na etapie rozstrzygania kontrolowanej sprawy w administracyjnym postępowaniu odwoławczym weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071).

Zgodnie z § 5 wskazanego rozporządzenia weszło ono w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 4 czerwca 2022 roku.

Na mocy powołanego powyżej aktu prawnego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) wprowadzono, między innymi, następującą zmianę: w § 3 w ust. 1 uchylono pkt 8. Na skutek powyższej zmiany, od dnia 4 czerwca 2022 roku, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się już instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

W tak zmienionym stanie prawnym inwestycja objęta kontrolowanym postępowaniem administracyjnym przestała być przedsięwzięciem, co do którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

W świetle treści art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 735 ze zm. – dalej w skrócie "K.p.a."), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Natomiast zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

W orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się, że okoliczności stanowiące podstawę do umorzenia postępowania mogą pojawić się zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w jego trakcie. Zmiana przepisów prawa materialnego w toku postępowania administracyjnego, między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, zobowiązuje organ odwoławczy do uwzględnienia nowego stanu prawnego. Jeżeli zatem nowe przepisy nie dopuszczają możliwości wydania decyzji w sprawach określonego rodzaju, to organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 105 oraz powołane tam orzecznictwo oraz stanowisko doktryny prawniczej).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uznało, że w sprawie zaktualizowała się konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenia postępowania w sprawie. Po zamianie przepisów prawa w sprawach takich jak objęta wnioskiem inwestora brak jest podstaw prawnych do określa środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w formie decyzji administracyjnej.

Niezależnie od powyższego wskazać również należy, że zgodnie z § 3 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071), postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia umarza się.

Sąd nie ujawnił podstaw do odmowy zastosowania w kontrolowanej sprawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071).

Całkowicie niezrozumiały, bo sprzeczny z literalnym brzmieniem przepisów ustawy, jest zarzut skargi wskazujący, że "katalogiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zajmuje się inny organ (...)".

Zgodnie z przepisem art. 60 pkt 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to właśnie Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określa, w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2.

Ponad wszelką wątpliwość wykluczenie spornej inwestycji z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nastąpiło z poszanowaniem regulacji ustawowej w zakresie formy prawnej oraz organu upoważnionego do wydania aktu prawnego.

Z treści skargi nie wynika, jakie to "ustawowe wymogi" zostały pominięte przy podejmowaniu kwestionowanego w skardze rozporządzenia.

Na błędnym rozumieniu regulacji prawnej zbudowany został zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Należy rozróżniać konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako ustawowego warunku realizacji określonego zamierzenia inwestycyjnego (art. 71 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pozostaje aktualne zarówno wówczas, gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas, gdy ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie została przeprowadzona (art. 85 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko).

Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może mieć, w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia, charakter obligatoryjny bądź fakultatywny. W pierwszym przypadku nie ma wątpliwości, że ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zawsze. W drugim przypadku ktoś musi określić, że taki obowiązek występuje. Polski ustawodawca przyjął w art. 63 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, że powinno to nastąpić w formie postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 63).

Odnosząc powyższe do okoliczności kontrolowanej sprawy wskazać należy, że o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla spornej inwestycji winien rozstrzygać, w formie postanowienia, Wójt Gminy K.. Z kolei o tym, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, o parametrach właściwych dla spornej inwestycji, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w formie rozporządzenia, rozstrzyga Rada Ministrów.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2022 roku o sygn. akt II SA/Gd 124/22 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 października 2022 roku o sygn. akt II SA/Gl 287/22), że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uchyliło § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, unicestwiając tym samym podstawę prawną kwalifikacji przedsięwzięć elektroenergetycznych z punktu widzenia potrzeby oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji środowiskowej.

Na gruncie treści uzasadnienia do projektu spornego rozporządzenia Sądy przyjmowały, że nowelizacja zmierza do korekty obecnego katalogu przedsięwzięć oraz harmonizacji przepisów z załącznikami I i II dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 roku w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.01.2012, str. 1, z późn. zm.). Dotychczas obowiązująca regulacja prawna dotycząca instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz - w przypadkach wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia - były nadregulacją względem wymogów ustanowionych dyrektywą 2011/92/UE. Mając na względzie cel tej dyrektywy, który zakłada przede wszystkim objęcie nadzorem prawnym ściśle skonkretyzowanych (pod względem stopnia negatywnego wpływu na środowisko) przedsięwzięć z różnych sektorów gospodarki, brak jest uzasadnienia do prowadzenia ww. oceny względem działań, których wpływ nie jest znaczący lub nie występuje wcale (uzasadnienie projektu dostępne na stronie BIP Rządowego Centrum Legislacji pod adresem https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12355351/katalog/12847222#12847222).

Analiza treści uzasadnienia do projektu spornego rozporządzenia, wbrew sugestiom zawarty w skardze, jednoznacznie dowodzi, że na etapie wydawania kwestionowanego aktu prawnego szeroko rozważane były aspekty związane z poprawą dostępu do internetu i usług telekomunikacyjnych, redukcji nieuzasadnionych obciążeń administracyjnych, gwarancje poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym, w tym zapewnienie skutecznej kontroli inwestycji, a także brak wpływu na zdrowie inwestycji telekomunikacyjnych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy naukowej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.