Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności § [...] uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] r. w sprawie opłaty targowej na terenie Gminy [...] oddala skargę.

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 561) oraz art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm. – dalej: "u.s.g."), stwierdziło nieważność § 5 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie opłaty targowej na terenie G. Ś. z powodu istotnego naruszenia prawa. Kolegium uznało, że w/w uchwała w zakresie jej § 5 została podjęta bez podstawy prawnej.

W uzasadnieniu uchwały Kolegium RIO w P. wskazało na zmianę przepisów art. 15 ust. 1 i art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."), wprowadzoną przez ustawę z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045 ze zm. – dalej: "ustawa zmieniająca") oraz na treść przepisu art. 56 ustawy zmieniającej. W ocenie Kolegium w aktualnym stanie prawnym upoważnienie dla rady gminy do uchwalania aktu prawa miejscowego, którym jest uchwała w sprawie opłaty targowej, wynika z art. 15 i art. 19 u.p.o.l. Wskazało, że istota tych zmian sprowadza się do tego, że od dnia 1 stycznia 2016 r. rada gminy może wprowadzić opłatę targową na terenie gminy. Od 1 stycznia 2016 r. opłata targowa ma zatem charakter fakultatywny. Wskazało, że to czy w danej gminie będzie pobierana opłata targowa, zależy od woli organu stanowiącego tej gminy, a nie wynika z zapisów ustawowych i dlatego rada gminy zobowiązana jest do jednoznacznego wyrażenia swojej woli w tym zakresie poprzez wprowadzenie opłaty targowej na swoim terenie w drodze uchwały.

W związku ze zmianami przepisów u.p.o.l. w zakresie opłaty targowej Kolegium powołało się na przyjętą w polskim prawie zasadę legislacji i wykładni prawa, zgodnie z którą jeśli ustawodawca zmieni przepis ustawy będący dotychczas podstawą prawną do wydawania aktów wykonawczych do ustawy, to przy braku innych towarzyszących temu norm ustawowych, tracą moc akty wykonawcze oparte na dotychczasowym przepisie. Uznało, że w sprawie zastosowanie ma także § 32 ust. 2 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 – dalej: "rozporządzenie z dnia 20 czerwca 2002 r."). Kolegium Izby uzasadniło swoje rozstrzygnięcie nadzorcze także wywodami opartymi na przepisach art. 7, art. 94 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm. – dalej: Konstytucja RP").

Ostatecznie Kolegium zajęło stanowisko, że dotychczasowa, obowiązująca w 2015 r. uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie ustalenia opłaty targowej na obszarze G. Ś. wygasła wraz ze zmianą podstawy prawnej upoważniającej radę do wydania takiego aktu, czyli z dniem [...] grudnia 2015 r.

W dniu [...] lutego 2017 r. Rada Miejska Ś. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wniesienia skargi na powyższą uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej.

W skardze z dnia [...] lutego 2017 r. G. Ś., reprezentowana przez Burmistrza [...], wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucono rażące naruszenie:

1. art. 91 ust 1 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu, iż § 5 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ś. jest sprzeczny z prawem, a w konsekwencji wydanie uchwały Kolegium w stosunku do zgodnej z prawem uchwały Rady Miejskiej, a więc w sytuacji, w której nie było podstaw prawnych do takiego działania,

2. art. 2 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, iż uchwała Rady Miejskiej Ś. nr [...] utraciła moc wraz z wejściem w życie nowelizacji art. 15 ust. 1 u.p.o.l.,

3. art 7 oraz 94 Konstytucji RP - poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, iż w momencie wydania uchwały Kolegium nie istniało odpowiednie upoważnienie ustawowe do podjęcia § 5 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] grudnia 2016 r. w sprawie opłaty targowej na terenie G. Ś.,

4. § 32 ust. 2 w zw. z § 143 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. - poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, iż znajdują one zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą Nr [...]/2017 z dnia [...] marca 2017 r. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Akty prawa miejscowego, a uchwała w sprawie opłaty targowej bezsprzecznie jest takim aktem, winny być wydawane wyłącznie na podstawie upoważnienia ustawowego i nie mogą przekraczać jego zakresu. Każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie ustawowe jest naruszeniem normy upoważniającej i zarazem naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktów prawa miejscowego wydanego na podstawie tego upoważnienia. W świetle bowiem art. 94 Konstytucji RP, regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt: II SA/Go 778/12 – dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakazane jest również dokonywanie wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych, co zostało podkreślone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2000 r. (K 25/99, publ. OTK 2000/5/141, Dz.U. z 2000 r., Nr 53, poz. 648).

W związku z powyższym za nietrafne należy uznać zrzuty naruszenia przepisów art. 7 oraz art. 94 Konstytucji RP.

Stosownie do treści art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g., do wyłącznej kompetencji rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawie podatków i opłat lokalnych w granicach określonych w odrębnych ustawach. Przepisem rangi ustawowej zawierającym upoważnienie dla rady gminy do uchwalania aktu prawa miejscowego w sprawie opłaty targowej jest art. 15 i art. 19 u.p.o.l. w aktualnym ich brzmieniu.

Należy podkreślić, że zgodnie z przyjętą w polskim prawie zasadą legislacji i wykładni prawa, jeśli ustawodawca zmieni przepis ustawy będący dotychczas podstawą prawną do wydawania aktów wykonawczych do ustawy, to przy braku innych towarzyszących temu norm ustawowych, tracą moc akty wykonawcze oparte na dotychczasowym przepisie. Zgodnie z zasadami techniki prawodawczej wyrażonymi w § 82 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. zmiana (nowelizacja) ustawy polega na uchyleniu niektórych jej przepisów, zastąpieniu niektórych jej przepisów przepisami o innej treści lub brzmieniu albo dodaniu do niej nowych przepisów. W sprawie zastosowanie ma także przepis § 32 ust. 2 w związku z § 143 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r., stanowiący o tym, że przepis § 32 stosuje się do aktów prawa miejscowego. Stosownie do wymienionego § 32 ust. 2 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. "Jeżeli zmienia się treść przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego w ten sposób, że zmienia się rodzaj aktu wykonawczego albo zakres spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu, przyjmuje się, że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść przepisu upoważniającego".

W rozpatrywanej sprawie uchwałą Nr [...] w sprawie opłaty targowej na terenie G. Ś., Rada Miejska Ś. wprowadziła opłatę targową na terenie G. Ś., określiła stawki opłaty targowej, zarządziła pobór opłaty na terenie Gminy w drodze inkasa, wyznaczyła inkasentów, ustaliła wysokość wynagrodzenia za inkaso i termin przekazania opłat przez inkasentów na rachunek bankowy Gminy oraz postanowiła, że przedmiotowa "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego". Ponadto w § 5 postanowiono, że "Traci moc Uchwała nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2011 roku w sprawie ustalenia opłaty targowej na obszarze G. Ś., która została podjęta na podstawie delegacji wynikającej z art. 19 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 u.p.o.l.

Z kolei w ustawie zmieniającej ustawodawca wprowadził zmiany m.in. w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, które polegały m.in. na nadaniu nowego brzmienia:

- art. 15 ust. 1: "Rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b" (art. 9 pkt 10 ustawy zmieniającej);

- oraz art. 19 pkt 2: "może zarządzić pobór tych opłat w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso, a także może wprowadzić obowiązek prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób, o których mowa w art. 17 ust. 1, zobowiązanych do uiszczania opłaty miejscowej oraz określić szczegółowy zakres danych zawartych w tej ewidencji, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego poboru opłaty miejscowej" (art. 9 pkt 12 ustawy zmieniającej).

Natomiast z art. 56 ustawy zmieniającej wynika, że: "Akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 19 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie art. 19 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.".

W zaskarżonej uchwale Kolegium RIO prawidłowo stwierdziło, że stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.o.l. w związku z art. 9 pkt 10 ustawy zmieniającej, od dnia 1 stycznia 2016 r. rada gminy może wprowadzić opłatę targową na terenie gminy. Od 1 stycznia 2016 r. opłata targowa ma zatem charakter fakultatywny. To, czy w danej gminie będzie pobierana opłata targowa, zależy od woli organu stanowiącego tej gminy, a nie wynika z zapisów ustawowych. Rada gminy zobowiązana jest więc do jednoznacznego wyrażenia swojej woli w tym zakresie poprzez wprowadzenie opłaty targowej na swoim terenie w drodze uchwały.

Uwzględniając zmiany przepisu art. 15 ust. 1 u.p.o.l., dokonane w art. 9 pkt 10 ustawy zmieniającej, dotychczasowa, obowiązująca w 2015 r. uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie ustalenia opłaty targowej na obszarze G. Ś. wygasła wraz ze zmianą podstawy prawnej upoważniającej Radę do wydania takiego aktu, czyli z dniem 31 grudnia 2015 r. W tym zakresie znowelizowane z dniem 1 stycznia 2016 r. przepisy stanowią, że rada gminy może (a nie musi) wprowadzić opłatę targową. Zatem opłata targowa z dniem 1 stycznia 2016 r. jest opłatą fakultatywną, a nie jak do dnia 31 grudnia 2015 r. opłatą obligatoryjną. Ustawa zmieniająca nie zachowuje mocy obowiązującej dotychczasowych uchwał o stawkach opłaty targowej.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca Gmina zarzucając rozstrzygnięciu nadzorczemu określone naruszenia prawa, podniosła jednocześnie zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania, nie zauważając, że są to dwie odrębne postacie naruszenia prawa i że nie mogą one występować jednocześnie.

Odnosząc się do poszczególnych naruszeń prawa zarzuconych przez skarżącą Gminę należy uznać, że zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP jest niezasadny, gdyż Kolegium RIO w P. prawidłowo przyjęło, że uchwała Rady Miejskiej Ś. Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. utraciła moc obowiązującą z dniem [...] grudnia 2015 r.

Skarżąca Gmina twierdzi, że modyfikacje wprowadzone ustawą zmieniającą nie skutkują utratą mocy obowiązującej przez akt prawa miejscowego uchylany w § 5 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] grudnia 2016 r., gdyż nie każda zmiana przepisu upoważniającego skutkuje utratą mocy obowiązującej przez wydany na jego podstawie akt prawa miejscowego. Wskazała przy tym na różne poglądy doktryny i orzecznictwa, jednakże nie wykazała, że zmiany wprowadzone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie opłaty targowej są tego rodzaju, że świadczą o obowiązywaniu uchwały Nr [...] Rady G. Ś. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej na obszarze G. Ś.. Jednocześnie sama skarżąca Gmina podnosi, że z przepisów Konstytucji RP należy odczytać regułę walidacyjną, zgodnie z którą akt prawa miejscowego traci moc obowiązującą jedynie w przypadku takiej zmiany przepisu upoważniającego, wskutek której akt ten stałby się niezgodny z nowym brzmieniem przepisu upoważniającego. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Analizując treść przepisów art. 15 ust. 1 i art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym przed i po zmianach wprowadzonych przez art. 9 ustawy zmieniającej należy dojść do wniosku, że zmiana treść tych przepisów spowodowała rzeczywistą, a przy tym istotną zmianę zakresu spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym i w wyniku tej zmiany uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej na obszarze G. Ś. stała się niezgodna ze znowelizowanymi przepisami upoważniającymi.

Do dnia 31 grudnia 2015 r. przepis art. 15 ust. 1 u.p.o.l. stanowił, że opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Z przepisu tego wynikał obowiązek pobierania opłaty targowej niezależnie od woli rady gminy w tym zakresie (obowiązek wynikający z ustawy). Na podstawie art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. rada gminy upoważniona była do określenia, w drodze uchwały, zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokość stawek opłaty targowej.

Od dnia 1 stycznia 2016 r. przepis art. 15 ust. 1 u.p.o.l. obowiązuje w nowym brzmieniu i od tej daty stanowi, że rada gminy może wprowadzić opłatę targowej. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. W wyniku tej zmiany rada gminy upoważniona została do decydowania o tym, czy opłata targowa będzie pobierana, czy też nie (rada gminy może wprowadzić opłatę targową). W wyniku nowelizacji art. 15 ust. 1 u.p.o.l., od dnia 1 stycznia 2016 r., rada gminy uzyskała upoważnienie nie tylko do ustalania zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokość stawek opłaty targowej na podstawie art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., ale przede wszystkich upoważniona została do decydowania o jej poborze na podstawie art. 15 ust. 1 tej ustawy.

Stwierdzić przy tym należy, że ustawodawca nie zdecydował się na przyjęcie rozwiązania polegającego na czasowym zachowaniu w mocy dotychczas obowiązujących uchwał w sprawie opłaty targowej. Przyjąć więc należy, tak jak uczyniło to Kolegium w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że przepisy uchwały [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2011 r. utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia przepisu zmieniającego treść przepisu upoważniającego, tj. że obowiązywały do [...] grudnia 2015 r.

Prawidłowo również Kolegium Izby powołało się na przepis § 32 ust. 2 załącznika do rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r., gdyż przepis ten związany jest z zasadą poprawnej legislacji i ma charakter (swoistej) reguły interpretacyjnej oraz służy do oceny skutków prawnych czynności i zdarzeń legislacyjnych, polegających na uchyleniu bądź zmianie określonych aktów prawnych. Tym samym za niezasadne należy uznać twierdzenie skarżącego, że "Zasady techniki prawodawczej" nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Powołany przepis § 32 ust. 2 stanowi, że jeżeli zmienia się treść przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego w ten sposób, że zmienia się rodzaj aktu wykonawczego, zakres spraw przekazanych do uregulowania aktem wykonawczym lub wytyczne dotyczące treści tego aktu, przyjmuje się, że akt wykonawczy wydany na podstawie tego przepisu upoważniającego traci moc obowiązującą z dniem wejścia w życie przepisu zmieniającego treść przepisu upoważniającego. Skoro uchwała [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2011 r. przestała obowiązywać, to automatycznie rada utraciła uprawnienia prawodawcze w tym zakresie i nie mogła tej uchwały uchylić. Skutek w postaci utraty mocy obowiązującej nastąpił z mocy prawa i niedopuszczalnym było podjęcie uchwały w tej materii, gdyż skutki już nastąpiły i to niezależnie od woli Rady.

Chybiony jest także podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 91 u.s.g. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem - co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r. I SA/Ol 613/16). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w rozporządzeniu będzie miała charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego mianem "fundamentalnych kanonów techniki prawodawczej", nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Sprzeczność z podstawowymi regułami walidacyjnymi niewątpliwie należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa.

Na gruncie badanej sprawy istotne jest odniesienie się do kwestii intertemporalnych w prawie podatkowym. W tym kontekście należy wskazać, że zmiana przepisów prawa podatkowego polegać może na uchyleniu mocy obowiązującej określonego przepisu albo na uchyleniu mocy obowiązującej danego przepisu i jednoczesnym zastąpieniu go innym przepisem prawnym. Prawodawca wszelkie zmiany w polskim prawie podatkowym zwykle sygnalizuje takimi zwrotami, jak: "ustawa wchodzi w życie z dniem..., z mocą od,., i ma zastosowanie do inwestycji rozpoczynanych po..."; "rozporządzenie wchodzi wżycie z dniem,.., z wyjątkiem przepisu.,., który wchodzi wżycie po..."; "ustawa wchodzi w życie z dniem..., z mocą od..., z tym, że przepis... obowiązuje od..," . Najczęściej jednak zmiany w prawie podatkowym prawodawca sygnalizuje zwrotami: "akt prawny obowiązuje" albo "akt prawny wchodzi w życie",. Warunkiem koniecznym obowiązywania aktu prawnego jest jego ogłoszenie we właściwym dzienniku promulgacyjnym. Wejście w życie aktu normatywnego oznacza, iż od określonego dnia adresaci są zobowiązani (uprawnieni) do określonego zachowania się. Jego wejście w życie, zazwyczaj jest określane przez zwrot: "po upływie 14 dni (lub więcej) od dnia ogłoszenia". Z orzecznictwa zarówno Trybunału Konstytucyjnego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż standardem wejścia w życie aktu normatywnego z zakresu prawa podatkowego winno być zachowanie pewnego, rozsądnego okresu czasu od jego ogłoszenia, zwanego vacatio legis, niezbędnego do upowszechnienia znajomości aktu i do przygotowania się organów podatkowych do jego stosowania.

W regulacjach intertemporalnych prawodawca ma obowiązek nie tylko regulowania zagadnień obowiązywania i wejścia w życie nowych regulacji prawnych, ale również rozstrzygnięcia stosunków prawno-podatkowych powstałych pod rządami starych przepisów na tle nowych przepisów.

W praktyce do stosunków prawnych powstałych pod rządami "starego prawa" stosowane być mogą cztery zasadnicze rozwiązania :

- do stosunków prawno-podatkowych powstałych pod rządami poprzedniego prawa należy stosować nowe przepisy prawne (tzw. zasada bezpośredniego działania nowego prawa);

- do stosunków prawno-podatkowych powstałych pod rządami poprzedniego prawa należy stosować dawne przepisy prawne (tzw. zasada dalszego działania prawa);

- do stosunków prawno-podatkowych powstałych pod rządami poprzedniego prawa należy stosować prawo stare albo nowe, wybrane przez uprawniony do tego podmiot (tzw. zasada wyboru);

- stosunki prawno-podatkowe powstałe pod rządami poprzedniego prawa regulowane są za pomocą specjalnych przepisów przejściowych, różnych od prawa dawnego i prawa nowego (por. szerzej : Regulacje prawno-podatkowe i rozwiązania finansowe. Kwestie intertemporalne w prawie podatkowym. Autor: Jerzy Małecki. "Pro publico bono, Księga jubileuszowa profesora Jana Głuchowskiego", Wydawnictwo Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa "Dom Organizatora", Toruń 2002, s.145-154, Toruń 2002 r.).

W ustawie nowelizującej zawarto w art. 56 stosowną regulację odnoszącą się wyłącznie do aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie art. 19 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W świetle powyższego prawidłowo Kolegium uznało, że dotychczasowa, obowiązująca w 2015 r. uchwała Nr [...] Rady Miejskiej Ś. z dnia [...] października 2011 r. w sprawie ustalenia opłaty targowej na obszarze G. Ś. wygasła wraz ze zmianą podstawy prawnej upoważniającej Radę do wydania takiego aktu, czyli z dniem 31 grudnia 2015 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.