Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. i J. J. na uchwałę Rady Gminy z dnia 22 czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wskazaną w sentencji uchwałę Rady Gminy.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy z 22 czerwca 2018 r. nr XXXIV/568/2018 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu geodezyjnego S., gm. C. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa z 3 sierpnia 2018 r. pod poz. 3175.

Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wyłącza możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, niezależnie od podnoszonych w odniesieniu do treści tego aktu argumentów (por. np. postanowienie NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2187/16; postanowienie WSA w Łodzi z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 323/17).

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.