III SA/Wr 384/09 - Wyrok

Data orzeczenia	2009-09-29	
Data wpływu	2009-06-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Małgorzata Masternak-Kubiak /sprawozdawca/
Tadeusz Kuczyński
Wanda Wiatkowska-Ilków /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6050 Obowiązek meldunkowy	
Hasła tematyczne	Ewidencja ludności	
Sygn. powiązane	II OSK 59/10	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	*Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2006 nr 139 poz 993;  art. 47 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1;  Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi M N na decyzję Wojewody D z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt [...] N S wraz z [...] S M oraz [...] N S oddala skargę.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M N jest decyzja Wojewody D z dnia [...] r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 47 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), utrzymująca w mocy decyzję B M i G B z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o zameldowaniu na pobyt [...] N S i Jej [...] S M na okres od [...] r. do dnia [...] r. oraz Jej [...] N S na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., od dnia [...] r. do dnia [...] r. i od dnia [...] r. do dnia [...] r., w lokalu położonym w miejscowości S W [...], gmina B.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] r. N S złożyła wniosek o zameldowanie Jej wraz z [...] N S i S M na pobyt [...] w lokalu położonym w miejscowości S W nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podała, że w lokalu B T przebywa wraz z [...] od dnia [...] r. a od [...] r. zamieszkał w nim także [...] S M. Wnosi o zameldowanie na czas [...], na okres [...] lat. Podaje, że [...] chodzi w B do [...], a [...] do [...] w miejscowości W. Planuje razem z B T zawarcie [...], po uregulowaniu spraw sądowych. Oświadczyła, że nieruchomość położona w S W nr [...] jest [...] a zgodę na zameldowanie wyraża tylko [...].

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy organ gminy obowiązany jest na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby. Ponadto przepisy ustawy ustalają konieczne przesłanki do dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zameldowania. Stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Jednakże, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 ustawy).

W dniu [...] r. zeznania do protokołu złożyła M N. Podała, że jest [...] lokalu i nie wyraża zgody na zameldowanie N S i Jej [...] w swoim domu. Oświadczyła, że wyżej wymienione osoby zamieszkują w S W od [...] roku. Nie widziała, aby w lokalu były Ich rzeczy.

W dniu [...] r. organ I instancji przesłuchał N S. Podała, że w mieszkaniu B T mieszka wraz z [...] od [...] r.. [...] S M zamieszkał z nimi od [...] r. W lokalu mają swoje pokoje, a w nich swoje rzeczy. Strona podała, że żyje w [...] z B T i wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Po zakończeniu spraw sądowych zamierzają [...].

Oświadczenia do protokołu złożył także B T. Podał, że N S zamieszkała wraz z [...] u Niego w lokalu we [...] r. Od [...] r. mieszka z Nimi także Jej [...] S M. W mieszkaniu znajdują się Ich rzeczy i wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe.

Fakt zamieszkiwania wyżej wymienionych w lokalu potwierdziły oględziny mieszkania, oraz przesłuchani w sprawie świadkowie. Także kontrola meldunkowa przeprowadzona przez K P w B ustaliła, że N S wraz z [...] przebywa pod adresem S W nr [...]. Jej pobyt nie narusza norm prawnych, ani zasad pożycia sąsiedzkiego.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] B M i G B orzekł o zameldowaniu na pobyt [...] N S i Jej [...] S M na okres od [...] r. do dnia [...] r. oraz Jej [...] N S na okresy od dnia [...] r. do dnia [...] r., od dnia [...] r. do dnia [...] r. i od dnia [...] r. do dnia [...] r. w lokalu położonym w miejscowości S W [...], gmina B.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła M N, reprezentowana przez [...], kwestionując jej zasadność. Skarżąca podnosi, że decyzja organu I instancji narusza prawo, przez złe zastosowanie przepisów prawa materialnego i formalnego. Podaje, że decyzja zawiera wady istotne, ponieważ N S nie ma obecnie pobytu stałego, a Jej [...] S M posiada stały meldunek w miejscowości O [...]. Natomiast N S nie ma na terytorium RP miejsca zameldowania na pobyt stały, a zameldowanie na pobyt [...] jest Jej niezbędne do wyrobienia karty pobytu.

W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda D wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym zameldowanie osoby na pobyt stały lub czasowy uzależnione jest tylko i wyłącznie od spełnienia przesłanki zamieszkania w lokalu z zamiarem stałego lub czasowego pobytu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu (właściciel) zobowiązana jest do potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym faktu, iż ubiegający się o zameldowanie rzeczywiście w lokalu przebywa. Potwierdzenie to nie jest jednakże zgodą na zameldowanie. W przypadku braku takiego potwierdzenia o zameldowaniu bądź jego odmowie decyduje wyłącznie organ ewidencji ludności, który w postępowaniu administracyjnym ustala, czy przesłanka warunkująca zameldowanie zaistniała. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w powyższym zakresie stanowi art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Przeprowadzone w powyższym zakresie postępowanie dowodowe, podstawą którego stanowiły oświadczenia złożone przez wnioskodawczynię, przesłuchanych świadków a także oględziny lokalu i kontrola meldunkowa bezspornie wykazały, że N S i Jej [...] zamieszkują w lokalu położonym w miejscowości S W nr [...]. Posiadają do niego swobodny dostęp i koncentrują w nim swój pobyt stały. Nie kwestionuje tego faktu także sama skarżąca. W oświadczeniu z dnia [...] r. podała, "że Pani S wraz z [...] zamieszkuje w S W nr [...] od około [...] roku...".

Wobec powyższego skoro N S wraz z [...] niewątpliwie wypełniła przesłankę warunkującą Ich zameldowanie w lokalu położonym w miejscowości S W nr [...], to obowiązkiem organu ewidencji ludności było zarejestrowanie tego faktu w formie meldunkowej rejestracji miejsca pobytu wyżej wymienionych. Sprzeciwianie się przez M N zameldowaniu N S i Jej [...] w spornej nieruchomości, której skarżąca jest [...], nie mogło skutkować wydaniem przez organ meldunkowy orzeczenia o odmowie zameldowania wyżej wymienionych w tym lokalu, bowiem zameldowanie nie jest uzależnione od zgody właściciela czy współwłaścicieli lokalu na tę czynność. Jak wyżej już wskazano osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu ( właściciel) zobowiązana jest jedynie do potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym faktu, iż ubiegający się o zameldowanie rzeczywiście w lokalu przebywa. W przypadku braku takiego potwierdzenia, o zameldowaniu bądź jego odmowie decyduje wyłącznie organ ewidencji ludności, który w postępowaniu administracyjnym ustala czy przesłanka warunkująca zameldowanie zaistniała. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje również podnoszona przez pełnomocników skarżącej kwestia, że N i N S nie mają na terytorium RP pobytu stałego. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służąca odzwierciedleniu stanu faktycznego; dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 561/05).

Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji wybiórczo potraktował zeznania świadków i dowód z oględzin, to nie zasługuje on na uwzględnienie. Natomiast tocząca się przed S R w O sprawa o zniesienie [...] pomiędzy M N a B T nie rzutuje na wydane rozstrzygnięcie. W sytuacji, gdy M N uzyska dla siebie rozstrzygnięcie korzystne, będzie mogła wystąpić do sądu z wnioskiem o eksmisję wyżej wymienionych osób.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo orzekł o zameldowaniu na pobyt [...] N S i Jej [...] w lokalu położonym w miejscowości S W nr [...], albowiem spełnione zostały przesłanki potrzebne do dokonania przez wymienionych prawidłowego zameldowania na pobyt [...], wynikające z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, tj. rzeczywiste zamieszkiwanie w lokalu.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik M N wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuca obrazę prawa materialnego oraz błędy wnioskowania i interpretacji mające istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi zarzut nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do faktu, że w przypadku zameldowania osoby, która jest obcokrajowcem, pierwszeństwo mają przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. nr 128 poz. 1175 z późn. zm.).

Z przepisów art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że warunkiem decydującym o zameldowaniu czasowym w danej miejscowości, jest przebywanie w tej miejscowości bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości. Jak wynika jednoznacznie z akt sprawy, jak też z załączonej do akt decyzji B M i G N z dnia [...] r. sygn. akt: [...], N M (S) została wymeldowana z pobytu stałego zamieszkania w miejscowości O nr [...] gm. N i w chwili orzekania nie miała żadnego innego adresu zameldowania na terytorium RP. Powyższe jednoznacznie wskazuje na fakt, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji brak było ustawowych przesłanek do zameldowania czasowego N S na pobyt [...] w lokalu w miejscowości S W na podstawie art. 47 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy - o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wojewoda D w żaden sposób nie odniósł się do zawartych w skarżonej decyzji organu I instancji istotnych faktów, wskazujących, że:

- N S nie ma w chwili obecnej żadnego miejsca zameldowania na terytorium RP,

- S M jest w dalszym ciągu zameldowany w mieszkaniu

położonym w miejscowości O [...] gmina N,

- N S nie ma na terytorium RP miejsca żadnego zameldowania, a zameldowanie na pobyt czasowy jest jej niezbędne - jak wynika z decyzji organu I instancji wyłącznie do wyrobienia karty pobytu oraz, że wszystkie wymienione osoby nie mają obywatelstwa Polskiego ani żadnego z Państw Członkowskich UE.

Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy, będąc organem wydającym obcokrajowcom zezwolenie zamieszkania na czas oznaczony na terytorium RP, nie sprawdził z urzędu, czy zameldowani skarżoną decyzją obcokrajowcy spełniają przesłanki z art. 53 ustawy o cudzoziemcach i czy posiadają takie aktualne zezwolenie. Z wiedzy skarżącej oraz z dokumentów znajdujących się w aktach wynika jednoznacznie, że N S utraciła prawo zamieszkania na czas oznaczony na terytorium RP z art. 53 ust. 1 pkt. 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż w chwili wydawania decyzji nie była w związku małżeńskim z obywatelem RP.

Niezbędne dla prawidłowości wnioskowania i orzekania było, w ocenie skarżącej zbadanie, czy przesłanki wydania powyższej decyzji, w której zezwolono N S na zamieszkanie na czas określony na terytorium RP na czas dłuższy niż w złożonych wcześniej dokumentach były zgodne ze stanem faktycznym w czasie wydania decyzji skarżonej oraz, czy powyższa decyzja Wojewody D wydana została w aktualnym stanie prawnym, t.j. po orzeczeniu [...] N S z A M oraz po wymeldowaniu jej z miejsca stałego pobytu na terytorium RP. Podobnie, organ tak orzekający jak też odwoławczy ze szczególną starannością powinien rozpatrzyć legalność pobytu obcokrajowców na terenie RP oraz zbadać z urzędu, czy osoby te nie naruszają obowiązującego porządku prawnego oraz czy wypełniają warunki udzielenia im zezwolenia na czasowy pobyt na terenie RP.

Jak wynika z akt sprawy, oraz z zeznań tak samych zainteresowanych jak i świadków, N S wraz z [...] N zamieszkuje w lokalu w S W [...] od [...] r., a [...] S od [...] r. Oznacza to jednoznacznie, że wielomiesięczny pobyt w w/w lokalu nastąpił niezgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. W decyzji organu I instancji znalazło się też stwierdzenie, że "N S zamieszkała u Pana T w związku z podjętą u niego pracą". Praca ta podjęta na terytorium RP bez stosownego zezwolenia jest kolejnym naruszeniem porządku prawnego. Zarówno B M i G B, jak też Wojewoda D nie ustalili z urzędu przed wydaniem decyzji o zameldowaniu N S i jej [...], czy osoby te, będące obcokrajowcami po pierwsze spełniają warunki ustalone dla nich w decyzji zezwalającej na czasowy pobyt na terytorium RP, po drugie czy nie naruszają warunków tego zezwolenia, jak też obowiązującego w naszym kraju porządku prawnego oraz czy nie istnieją przesłanki do cofnięcia N S zezwolenia na pobyt na terenie RP z powodu utraty statusu osoby uprawnionej z art. 53 ustawy o cudzoziemcach. B MiG B, a przede wszystkim Wojewoda D z urzędu nie zbadali, mając wiedzę zawartą w aktach sprawy, czy nie zachodzą wobec N S przesłanki z art. 58 ustawy o cudzoziemcach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentacją faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). To oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, dlatego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Organ administracji właściwie zastosował i zinterpretował przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.).

Przedmiotem kontroli legalności jest decyzja o zameldowaniu na pobyt [...] N S i jej [...].

Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych każda osoba przebywająca na terytorium RP jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy, pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem.

W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest wyłącznie instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego. Dostarcza organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, bądź zajmowanego pomieszczenia i nie może zastępować środków prawnych do ustalenie prawa własności. W kwestii uprawnień do przebywania w danym lokalu wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002 r., nr 3, poz. 34), stwierdzającym niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Trybunał wyraził pogląd, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał wskazał, że: "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest, bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki".

W tego względu do ustawy ewidencyjnej został dodany przepis art. 9 ust. 2b, z którego wynika, że zamieszkiwanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu przytoczonego wyroku zwrócił przy tym uwagę na skomplikowanie procedury meldunkowej, zarzucając ustawodawcy przekroczenie granic ingerencji w życie społeczne, poprzez dążenie do "maksymalistycznego" połączenia w jednym postępowaniu ("uchwycenia" w procedurze meldunkowej) zarówno stanu faktycznego, jak i stanu prawnego.

Zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (ust.2b).

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż nie tylko brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale i brak wyraźniej zgody na zameldowanie nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania w lokalu.

Oczywiście pobyt osoby ubiegającej się o zameldowanie w lokalu musi mieć charakter pobytu legalnego, gdyż tylko taki pobyt o takiej cesze uprawnia do zameldowania na podstawie art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Pobyt legalny oznacza przebywanie w lokalu na zasadach zgodnych z prawem, za wiedzą i zgodą właściciela lokalu lub innej osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się ponadto pogląd, iż instytucja zameldowania nie może sankcjonować samowoli, a więc sytuacji będącej następstwem naruszenia posiadania czy wręcz przestępstwa polegającego na naruszeniu miru domowego; nie można przecież czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 mają 1997 r. o sygn. akt V SA 1739/96 czy z dnia 15 mają 2007 r. o sygn. akt II OSK 773/06).

Z akt sprawy wynika, że N S i jej [...] N S posiadają obywatelstwo [...]. Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi w art. 23, że cudzoziemiec przebywający na terytorium RP jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy na zasadach określonych w ustawie. Niewątpliwie w niniejszej sprawie w stosunku do N S i jej [...] N S zastosowanie znajduje przepis art. 26 ust. 3 ustawy ewidencyjnej, zgodnie z którym cudzoziemiec dokonując zameldowania na pobyt czasowy ponad 3 miesiące, obowiązany jest zgłosić wymagane dane do zameldowania oraz przedstawić wizę, a w przypadku gdy wjazd cudzoziemca na podstawie umowy przewidującej zniesienie lub ograniczenie obowiązku posiadania wizy - dokument podróży, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, kartę pobytu albo zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich bądź decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany lub o nadaniu statusu uchodźcy w Rzeczpospolitej Polskiej.

W odniesieniu do cudzoziemców czynność zameldowania na pobyt czasowy związana jest zatem z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu czasowego pobytu oraz przedstawieniem dokumentów potwierdzających legalny pobyt w Polsce.

Co do reguły, zgodnie z przepisem art. 47 ust. 1 ustawy ewidencyjnej, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli jednak dane te budzą wątpliwość, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy ( art. 47 ust. 2). Ponieważ okoliczność taka miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem M N - [...] lokalu wniosła sprzeciw wobec wniosku o owo zameldowanie, zaistniała przesłanka do orzeczenia w przedmiocie zameldowania w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy ewidencyjnej.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu (właściciel) zobowiązana jest do potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym faktu, iż ubiegający się o zameldowanie rzeczywiście w lokalu przebywa. Potwierdzenie to nie jest jednakże zgodą na zameldowanie. W przypadku braku takiego potwierdzenia o zameldowaniu bądź jego odmowie decyduje wyłącznie organ ewidencji ludności, który w postępowaniu administracyjnym ustala, czy przesłanka warunkująca zameldowanie zaistniała.

Ocena zaistnienia ustawowych przesłanek pozwalających na dokonanie zameldowania, a więc przebywania w miejscu czasowego pobytu oraz przedstawienia dokumentów potwierdzających legalny pobyt w Polsce, należy do organu administracji, który prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie winien kierować się postanowieniami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak i ogólnymi zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda D wydając zaskarżoną decyzję związany był zarówno regulacjami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak wymogami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności obowiązany był do zebrania w sposób wyczerpujący i dokonania oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. W świetle powyższych rozważań, jako chybiony należy zatem uznać zarzut strony skarżącej, że w przedmiotowej sprawie pierwszeństwo powinny mieć przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W sprawach z zakresu ewidencji ludności materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wobec każdej osoby przebywającej na terytorium Polski, także cudzoziemców, stanowią wyłącznie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustawa o cudzoziemcach określa natomiast "zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tryb postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach" (art. 1). Zatem organ administracji, prowadząc, na wniosek strony, postępowanie administracyjne w zakresie zameldowania na pobyt czasowy nie może jednocześnie prowadzić z urzędu postępowania w zakresie spełnienia przesłanek co do udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi na zamieszkanie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach.

Odnośnie zarzutu nielegalnego pobytu na terenie Polski N S, to w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzić należy, że wnioskodawczyni podłożyła wymagane ustawowo dane do zameldowania; zgodę na zameldowanie [...] lokalu B T oraz przedstawiła wizę ważną od [...] r. do [...] r. Ponadto przedłożyła decyzję Wojewody D z dnia [...] r. o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP od dnia [...] r. do dnia [...] r., [...] wnioskodawczyni N S. Warunek pobytu legalnego na terytorium Państwa Polskiego został zatem przez wnioskodawczynię spełniony.

W tym stanie rzeczy wyjaśnienia wymagało, czy spełniony został również wymóg wynikający z art. 10 ustawy ewidencyjnej - przebywania dłuższego niż trzy doby w miejscu pobytu czasowego, a więc pod tym samym adresem, przedmiotowym adresem.

W ocenie Sądu organy administracji orzekające w tej sprawie poczyniły w tym zakresie szczegółowe ustalenia. Fakt zamieszkiwania N S i jej [...] w lokalu potwierdziły oględziny mieszkania, oraz przesłuchani w sprawie świadkowie. Także kontrola meldunkowa przeprowadzona przez K P w B ustaliła, że N S wraz z [...] przebywa pod adresem S W nr [...]. Jej pobyt nie narusza norm prawnych, ani zasad pożycia sąsiedzkiego.

W ocenie Sądu N S wraz z [...] wypełniła przesłankę warunkującą Ich zameldowanie w lokalu położonym w miejscowości S W nr [...]. Sprzeciwianie się przez M N zameldowaniu N S i Jej [...] w spornej nieruchomości, której skarżąca jest [...], nie mogło skutkować wydaniem przez organ meldunkowy orzeczenia o odmowie zameldowania wyżej wymienionych w tym lokalu, bowiem zameldowanie nie jest uzależnione od zgody właściciela czy współwłaścicieli lokalu na tę czynność. Jak wyżej już wskazano osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu (właściciel) zobowiązana jest jedynie do potwierdzenia na zgłoszeniu meldunkowym faktu, iż ubiegający się o zameldowanie rzeczywiście w lokalu przebywa. W przypadku braku takiego potwierdzenia, o zameldowaniu bądź jego odmowie decyduje wyłącznie organ ewidencji ludności, który w postępowaniu administracyjnym ustala czy przesłanka warunkująca zameldowanie zaistniała. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje również podnoszona przez stronę skarżącą kwestia, że N i N S nie mają na terytorium RP pobytu stałego i, że N S pracuje w Polsce nielegalnie (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 561/05; wyrok NSA z 25 września 2008 r., II OSK 1069/07, publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, że zostały spełnione ustawowe przesłanki do zameldowania na pobyt [...] N S i jej [...], określone w ustawie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w lokalu położonym w miejscowości S W [...], gmina B. Wobec ustaleń, poczynionych przez organy obu instancji, należy uznać, że w dostateczny sposób wyjaśniono stan faktyczny sprawy, poddając w myśl art. 80 K.p.a. rzetelnej ocenie zgromadzony materiał dowodowy, co dawało podstawy do orzeczenia o zameldowaniu wnioskodawczyni wraz z [...] na pobyt [...].

Skoro organy przeprowadziły postępowanie administracyjne bez naruszenia zasad procedury administracyjnej oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.