Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. L. i J. L. na bezczynność [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niezałatwienia wniosku w sprawie sprostowania omyłek w decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Pismem z dnia [...] obecnie skarżący J. i J.L. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. w sprawie inwestycji realizowanej na działce nr [...] przy ul. [...] w B. Przekazali, ich zdaniem, budzące wątpliwości i wymagające wyjaśnienia kwestie związane z realizacją tej inwestycji. Wskazali mianowicie, że w decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami wbudowanymi, zagłębionymi w terenie wraz z instalacjami zewnętrznymi – obiekt ten został nieprawidłowo zaliczony do kategorii IV. Ponadto zwrócili uwagę, że zarówno w decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy, jak i w decyzji z [...] o pozwoleniu na budowę, powierzchnia zabudowy określona została na [...] m2. Tymczasem w szczegółowej analizie istniejących obiektów stanowiącej załącznik do innej decyzji o warunkach zabudowy (decyzja z dnia [...]) podano powierzchnię zabudowy działki nr [...] określając ją na [...] m2. Również taka wielkość wpisana jest w ewidencji prowadzonej przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w B.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., działając w oparciu o art. 65 § 1 kpa, przekazał wniosek skarżących do rozpatrzenia zgodnie z właściwością przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w B.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący ponowili swoje zastrzeżenia co do przedmiotowej inwestycji, wskazując dodatkowo, że w swoim piśmie z dnia [...] nie wnioskowali o sprostowanie omyłek, a jedynie poinformowali organ o swoich wątpliwościach. Informację taką przekazali również do organu administracji architektoniczno-budowlanej, który wydawał opisane decyzje, celem sprostowania z urzędu przez ten organ dostrzeżonej przez skarżących omyłki.

Rozpoznając to zażalenie, postanowieniem z dnia [...], Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Na skutek wniesionej przez skarżących skargi na to postanowienie do tut. Sądu, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...], uchylił swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] oraz uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał wniosek skarżących z dnia [...] do załatwienia zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta B. W związku z wydaniem powyższego postanowienia, skarżący pismem z dnia [...] cofnęli swoją skargę na postanowienie z dnia [...], a tut. Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 548/09 – umorzył postępowanie sądowe.

Niezależnie od powyższego skarżący zaskarżyli do tut. Sądu postanowienie z dnia [...]. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 742/09, tut. Sąd uchylił postanowienie z dnia [...] w części orzekającej o przekazaniu wniosku skarżących z dnia [...] do załatwienia zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta B.

Skarga na postanowienie z dnia [...] zarzucała ponadto bezczynność organu odwoławczego i wniosek o nakazanie organowi nadzoru budowlanego rozpatrzenie wniosku skarżących bez dalszej zwłoki.

Zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2009 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu na podstawie art. 57 § 3 p.s.a. rozdzielił wniesione przez skarżących w piśmie z dnia [...] skargi, w wyniku czego skarga na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] została rozpoznana powołanym wyżej wyrokiem w sprawie II SA/Gl 742/09, zaś skarga na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niezałatwienia wniosku w sprawie sprostowania omyłek w decyzji o pozwoleniu na budowę jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

Na wezwanie Sądu skarżący przedłożyli odpis swojego pisma z dnia [...] skierowanego do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w Warszawie dotyczącego skargi na przewlekłość postępowania (k. 43 akt sądowych) oraz stanowiące odpowiedź na to pismo - pismo Dyrektora Departamentu Skarg i Wniosków GUNB z dnia [...] (k. 46 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że opóźnienie w wydaniu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy spowodowane było reorganizacją [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego związaną z likwidacją delegatury w B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Skarga na bezczynność organu nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana, albowiem postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe jeszcze przed jej wniesieniem.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności (zob.: T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63).

Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z pisma skarżących z dnia [...] skierowanego do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w Warszawie, skarżący dopatrywali się bezczynności organu odwoławczego na etapie postępowania zażaleniowego. To z kolei oznacza, że aktem, który w tym postępowaniu winien był wydać organ odwoławczy miało być ostateczne postanowienie rozpoznające zażalenie skarżących na postanowienie organu pierwszej instancji. Takim postanowieniem było pierwotnie postanowienie z dnia [...], a na skutek jego uchylenia – postanowienie z dnia [...]. W tym stanie rzeczy stwierdzić przyjdzie, że w dacie wniesienia do Sądu skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego tj. w dniu [...], bezczynność taka nie miała już miejsca, a zatem skarga stała się bezprzedmiotowa.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.s.a.

Niezależnie od powyższego zgodzić się przyjdzie z tymi twierdzeniami skarżących, które wskazują na przewlekłość postępowania zażaleniowego, a tym samym uzasadniają zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 35 i art. 36 kpa. Okoliczność ta została dodatkowo potwierdzona w piśmie Dyrektora Departamentu Skarg i Wniosków GUNB z dnia [...], a ponadto przyznana przez organ w odpowiedzi na skargę. Nie zmienia to jednak w niczym faktu, że na dzień wniesienia skargi, a tym bardziej na dzień wydania niniejszego postanowienia, organ nie pozostawał już w bezczynności.