Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na czynność Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej [...] z dnia 19 września 2019 r. w przedmiocie odebrania za pokwitowaniem broni palnej wraz z amunicją oddala skargę.

Decyzją z dnia 15 marca 2017 r. nr [...] Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. udzielił [...] M. B. (dalej także jako "skarżący") pozwolenia na posiadanie broni w celu kolekcjonerskim.

W dniu 30 stycznia 2019 r. Oddział Żandarmerii Wojskowej w E. uzyskał informację, że Oddział Żandarmerii Wojskowej w S. pod nadzorem Prokuratury Rejonowej S.-N. Dział ds. Wojskowych prowadzi przeciwko M. B. postępowanie przygotowawcze o czyn zagrożony z art. 282 ustawy - Kodeks karny (dalej powoływanej w skrócie jako "k.k.").

Do informacji dołączone zostały:

- postanowienie z dnia 15 stycznia 2019 r. sygn. akt [...] Prokuratora Działu ds. Wojskowych Prokuratury Rejonowej S.-N. w S. o przedstawieniu M. B. zarzutów w tej sprawie, to jest że w dniu 11 grudnia 2018 r. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzać trzy osoby do rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy stosując wobec nich groźby zamachu na życie lub zdrowie, celując bronią w jedną z tych osób, a dwóm innym okazując posiadaną broń palną umieszczoną w kaburze;

- postanowienie z dnia 17 stycznia 2019 r. (sygn. akt [...]) wydane przez Sąd Rejonowy S.-C. w S. o zastosowaniu wobec M. B. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy.

Po uzyskaniu opisanej wyżej informacji Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. w dniu 30 stycznia 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia udzielonego M. B. pozwolenia na zakup i posiadanie broni palnej w celu kolekcjonerskim.

W dniu 19 września 2019 r. Dowódca Patrolu Interwencyjnego Żandarmerii Wojskowej w G. udał się pod adres zamieszkania M. B. w G. i na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 284 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.b.a.") odebrał mu za pokwitowaniem pistolet Sig Sauer P 320 X-Five, magazynek do tej broni palnej (4 szt.) oraz pudełko na broń i zdeponował te przedmioty w magazynie broni Wydziału Żandarmerii Wojskowej w G..

Pismem z dnia 25 września 2019 r. M. B. reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru wezwał Żandarmerię Wojskową do usunięcia naruszenia prawa w postaci art. 19 ust. 1 u.b.a. i zwrotu odebranej broni prywatnej.

W odpowiedzi na wystosowane przez skarżącego wezwanie Komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. pismem z dnia 10 października 2019 r. poinformował pełnomocnika skarżącego, że kwestionowana czynność materialno -techniczna została dokonana prawidłowo, to jest zgodnie z art. 19 ust. 1a ustawy u.b.a. Jednocześnie organ odmówił zwrotu odebranej skarżącemu broni.

W dniu 16 października 2019 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na czynność odebrania broni palnej wraz z amunicją ponownie podnosząc zarzut naruszenia przez organ art. 19 ust. 1 u.b.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano, ze sam fakt, że przeciwko uprawnionemu do posiadania broni toczy się postępowanie karne nie może skutkować automatycznym przyjęciem, że jest to osoba niewiarygodna, to jest stwarzająca zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Skarżący podkreślił, że dotyczące go postępowanie przygotowawcze jest wciąż w toku, co powinno uzasadniać szczególną ostrożność w wyciąganiu wniosków z samego faktu jego prowadzenia, szczególnie, że postawione skarżącemu zarzuty dotyczą podejrzenia popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, a nie zdrowiu i życiu, a zatem przestępstwa niewymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. W ocenie skarżącego nie zagrażał on i dalej nie zagraża bezpieczeństwu, zdrowiu i życiu kogokolwiek. Od dnia popełnienia zarzucanego skarżącemu czynu (11 grudnia 2018 r.) skarżący przebywa w dalszym ciągu na wolności, realizuje w sposób właściwy swoje obowiązki służbowe jako żołnierz zawodowy, ma rodzinę. Przez okres 9 miesięcy nie dostarczył żadnych powodów, że zagraża bezpieczeństwu publicznemu. O braku takiego zagrożenia świadczy ponadto w ocenie skarżącego szereg badań lekarskich i psychiatrycznych, które skarżący przechodził także w kierunku posiadania broni, a także opinia psychiatryczna sporządzona na zlecenie Prokuratury w obecnie toczącym się postępowaniu karnym.

Powołując się końcowo na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt P 43/12) skarżący podkreślił, że dokonanie czynności odebrania broni w oparciu o art. 19 ust. 1a u.b.a. ma charakter fakultatywny. Dla organów stosujących prawo użyte w powołanym przepisie słowo "może" stanowi zatem wyraźną wskazówkę, że dokonanie analizowanej czynności materialno -technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany, oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 16 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Zatem dokonując czynności odebrania broni wskazanej w art. 19 ust. 1a u.b.a. organ jest zobligowany dać wyraz swemu przekonaniu, że w konkretnej sytuacji dopatruje się ze strony posiadacza broni, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z katalogu zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., obawy stanowienia przez niego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw i innych osób.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał jednocześnie, że powołany w skardze wyrok Trybunału Konstytucyjnego potwierdza dopuszczalność zastosowania art. 19 ust. 1a u.b.a. w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje - stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a") - orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Uwzględnienie skargi następuje zatem wyłącznie w przypadku stwierdzenia przez sąd, że czynność materialno - techniczna została dokonana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na to, że w odniesieniu do zaskarżonej czynności Sąd nie stwierdził żadnego z naruszeń prawa przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu skarżący uczynił czynność odebrania broni palnej wraz z amunicją, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tryb zaskarżania takiej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Jak wynika z akt sprawy termin ten został przez skarżącego dochowany.

Zaistniały pomiędzy stronami spór dotyczył zgodności z prawem odebrania skarżącemu legalnie posiadanej broni wraz z amunicją

Mając na uwadze główny zarzut skargi sformułowany jako zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 u.b.a. i dokonane przez pełnomocnika strony skarżącej bezpośrednie odniesienia do treści tego przepisu, Sąd uznał za zasadne podkreślić na wstępie, że zaskarżona czynność została podjęta na innej, odrębnej podstawie prawnej, to jest w oparciu o art. 19 ust. 1a cyt. ustawy, co bezpośrednio wynika z pokwitowania dokonania czynności sporządzonego w dniu 19 września 2019 r. Rozstrzygnięcie, czy w przedmiotowej sprawie ziściły się okoliczności do odebrania skarżącemu jako żołnierzowi zawodowemu prywatnie posiadanej broni kolekcjonerskiej nie wymaga zatem dokonania wykładni wskazanego przez pełnomocnika art. 19 ust. 1 u.b.a. innej niż jedynie porównawcza i systemowa. W przedmiotowej sprawie zadaniem Sądu jest zaś szczegółowe przeanalizowanie przesłanek dopuszczalności zastosowania przez organ art. 19 ust. 1a cyt. ustawy, a zatem dokonanie pełnej wykładni tylko tego przepisu.

Zgodnie z 19 ust. 1a cyt. ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Jedyną przesłanką odebrania broni bezpośrednio wskazaną w art. 19 ust. 1a cyt. ustawy jest zatem prowadzenie przeciwko danej osobie postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to jest umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Wbrew ocenie strony skarżącej w przedmiotowej sprawie przesłanka ta została spełniona. W chwili dokonania zaskarżonej czynności - czego nie neguje także skarżący - toczyło się bowiem postępowanie karne w postaci postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...] w ramach którego Prokurator Działu ds. Wojskowych Prokuratury Rejonowej S.-N. w S. przedstawił M. B., który jest żołnierzem zawodowym zarzuty popełniania dwóch czynów kwalifikowanych jako wymuszenia rozbójnicze z art. 282 k.k. Wbrew argumentacji skargi bez znaczenia dla oceny spełnienia omawianej przesłanki pozostaje, czy zarzucany skarżącemu czyn jest przestępstwem przeciwko mieniu, czy też przestępstwem przeciwko zdrowiu i życiu. Biorąc pod uwagę systematykę przestępstw przedstawioną w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i ich pogrupowanie, dostrzec należy, że mieszczą się w niej wszystkie przestępstwa umyślne (art. 9 k.k.), bez rozróżnienia czy były wymierzone przeciwko mieniu, czy też zdrowiu i życiu. Zarzucany skarżącemu czyn z art. 282 k.k. jest zaś przestępstwem umyślnym. Jednym ze znamion wymuszenia rozbójniczego jest bowiem to, iż nie można go popełnić inaczej, niż tylko umyślnie i w zamiarze bezpośrednim, to jest w celu przymuszenia drugiej osoby do rozporządzenia mieniem wbrew jej woli na skutek skierowanej do niej groźby, która może zagrażać tak zdrowiu i życiu, ale także mieniu.

Należy podkreślić, że zastosowanie instytucji z art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji nie przesądza o winie oskarżonego w postępowaniu karnym bowiem warunkiem zastosowania tej regulacji jest wyłącznie fakt prowadzenia określonego postępowania karnego, a nie skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu. Ograniczenie wykonywania prawa własności uzasadnione jest w tym wypadku koniecznością ochrony praw i wolności innych osób. Sposób tego ograniczenia jest przy tym adekwatny do założonego celu i nie jest nieproporcjonalny. Odebrana broń pozostaje bowiem w depozycie do czasu zakończenia postępowania karnego (koszty jej przechowywania nie obciążają właściciela), a jeżeli nie dojdzie do skazania, właściciel broni może ją odzyskać bez konieczności spełnienia jakichkolwiek dodatkowych warunków.

Po drugie, czynność odebrania broni dokonywana na podstawie art. 19 ust. 1a cyt. ustawy jest podejmowana niezależnie od i poza postępowaniem administracyjnym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Czynność materialno - techniczna odebrania broni nie jest więc równoznaczna z cofnięciem pozwolenia na broń i nie należy do żadnego z etapów tego postępowania.

W ocenie Sądu obie przedstawione wyżej okoliczności uwypuklają, że celem tak wprowadzenia, jak i stosowania instytucji z art. 19 ust. 1a cyt. ustawy jest wyłącznie cel prewencyjny. Cel ten winien być zatem każdorazowo dostrzeżony i rozważony przez organy, ponieważ z treści art. 19 ust. 1a u.b.a. wyraźnie wynika, że ustawodawca pozwala organom (a nie nakazuje) na dokonanie czynności odebrania broni osobie, co do której zostanie ustalone, że toczy się wobec niej postępowanie karne o przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

Rację ma skarżący wskazując, że sam fakt prowadzenia postępowania karnego nie oznacza i nie uprawnia do automatycznego zastosowania instytucji z art. 19 ust. 1a cyt. ustawy, na co wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt P 43/12; publ. OTK-A 2013/9/139), na mocy którego stwierdzono, że art. 19 ust. 1a w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno - technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W uzasadnieniu omawianego wyroku wskazano, że analizowany przepis jest zgodny z Konstytucją, w tym nie narusza zasady proporcjonalności, pomimo dostrzeżonych przez Trybunał pewnych systemowych wad legislacyjnych u.b.a. i niewskazania w treści tego przepisu dodatkowych przesłanek uzasadniających dokonanie czynności odebrania broni. Dostrzegając trudność w stosowaniu omawianego przepisu, wynikającą z tego, że ustawodawca nie posłużył się w nim ani zwrotem ocennym, ani klauzulą odsyłającą, w dokonanej wykładni prawa Trybunał Konstytucyjny doprecyzował, że użycie przez ustawodawcę w art. 19 ust. 1a słowa "może" powinno stanowić wyraźną wskazówkę dla organów stosujących prawo, że dokonanie analizowanej czynności materialno - technicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zachodzi obawa, że podejrzany/oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 15 ust. 6 cyt. ustawy stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób.

Powyższe nie oznacza jednak, że dokonując czynności odebrania broni wskazanej w art. 19 ust. 1a u.b.a. organ jest zobligowany niejako "obok" jej dokonania dać wyraz swemu przekonaniu, iż w konkretnej sytuacji dopatruje się on ze strony posiadacza broni, któremu przestawiono zarzut popełnienia przestępstwa z katalogu zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. obawy stanowienia przez niego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw i innych osób.

W tym zakresie uściślenia wymaga, że w przypadku odebrania broni na podstawie art. 19 ust. 1a cyt. ustawy organ nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia. Odebranie broni na tej podstawie jest bowiem tylko czynnością, która ma charakter samoistny i nie stanowi wykonania innego rozstrzygnięcia administracyjnego, którego integralną częścią byłoby pisemne uzasadnienie. Sporządzany z dokonania czynności materialno - technicznej protokół nie spełnia jednocześnie takiej roli jaką pełni uzasadnienie decyzji, lecz w skrócony i uproszczony sposób dokumentuje fakt dokonania czynności i towarzyszące temu okoliczności (czas, miejsce, podstawa prawna, przebieg czynności). Z tych względów mając na uwadze prewencyjny charakter omawianej instytucji, nie można oczekiwać, aby organ dał inny wyraz (w szczególności pisemny) swojej obawie, co do zagrożenia jakie stwarza określona osoba, w tym w szczególności powiadomił ją wcześniej, że zamierza jej odebrać broń. W tym znaczeniu za wyraz obawy organu, że osoba, wobec której toczy się postępowanie karne potencjalnie stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego uznać należy samo dokonanie wskazanej w art. 19 ust. 1a czynności odebrania broni.

Resumując, dostrzeżona przez Trybunał Konstytucyjny nieprecyzyjność zapisów ustawy o broni i amunicji (co do wskazówek jakimi mają się kierować organy rozważając możliwość podjęcia analizowanej czynności wobec osób mających status podejrzanych/oskarżonych) a z drugiej strony sam charakter zaskarżonej czynności (której podjęcie nie wymaga pisemnego uzasadniania) powoduje, że ustalenie, czy odebranie broni - jako czynność z mocy ustawodawcy fakultatywna - nie nosiła znamion dowolności, wymaga przeanalizowania przez Sąd, czy okoliczności konkretnej sprawy były tego rodzaju, że w obiektywny sposób uzasadniają obawę, że dana osoba stanowić może zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw i innych osób. Podkreślenia wymaga, ze chodzi tutaj o zagrożenie o charakterze potencjalnym. W powołanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego zasadnie wskazano, że art. 19 ust. 1a cyt. ustawy można uznać za zgodny z konstytucyjną zasadą równości, dostrzegając dokonane przez ustawodawcę na poziomie systemowym odróżnienia sytuacji wskazanego w tym przepisie kręgu osób, od sytuacji osób już prawomocnie skazanych. W art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. ustawodawca uznał, że prawomocne skazanie posiadacza broni za przestępstwo wymiennie w tym przepisie, samo w sobie decyduje o tym, że stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skoro zatem ustawodawca stwierdził, że o okoliczności tej przesądza dopiero prawomocny wyrok sądu, to oczywistym jest, że odróżnił on sytuację posiadacza wobec którego wydano jedynie postanowienie o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa należącego do ww. katalogu. Zatem o ile posiadacz broni skazany za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, o tyle nie zawsze takie zagrożenie wystąpi w przypadku posiadacza broni jedynie podejrzanego/oskarżonego o popełnienie takiego przestępstwa.

Mając to na uwadze uznać w ocenie Sądu należy, że "wystąpienie obawy stwarzania zagrożenia" jako istotnej wskazówki dla dopuszczalności zastosowania art. 19 ust. 1a cyt. ustawy trzeba badać, uwzględniając że jest ona ocenna, oraz wynikająca z okoliczności podmiotowych i przedmiotowych danej sprawy, w tym nierozerwalnie związana z osobą sprawcy czynu zabronionego wespół z rodzajem i charakterem czynów mu stawianych. Jak zasadnie wskazano w wydanym w podobnej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lipca 2019 r. (sygn. akt III SA/Gl 459/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) uwaga ta jest niezmiernie istotna albowiem nie sam czyn stanowi ziszczenie przesłanki "obawy" stosownie do ww. przepisów, ale jego ujawnienie i okoliczności oraz warunki jego popełnienia. Poza kompetencjami Sądu pozostaje przy tym ocena stopnia realności tego zagrożenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podkreślania wymaga, że polskie prawo ściśle reglamentuje posiadanie broni i posługiwanie się nią. Powyższe jest wywodzone z konieczności restrykcyjnego podejścia do prawa do posiadania broni, które nie mieści się w prawach i wolnościach jednostki, jest traktowane jest swoisty przywilej i wyraz zaufania do osób, które prawo do posiadania broni uzyskują lub mają z racji pełnienia obowiązków w służbach mundurowych. Od osoby posiadającej broń wymaga się bowiem kwalifikowanych cech charakteru oraz przewidywalnych zachowań niebudzących wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego. W przedmiotowej sprawie jest zatem najbardziej istotne, że czynność odebrania broni została dokonana wobec żołnierza zawodowego, podejrzanego o popełnienie umyślnego przestępstwa właśnie z użyciem broni. W takim przypadku zdaniem Sądu już samo podejrzenie, że żołnierz zawodowy mógł się dopuścić przestępstwa umyślnego z użyciem broni w istotny sposób uzasadnia obawę, że osoba ta stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, których z racji pełnionej funkcji ma obowiązek strzec i je gwarantować, również poprzez przyznane mu prawo do posiadania i używania broni. Skarżący nietrafnie wskazuje, że zaskarżonej czynności dokonano w sposób arbitralny nie biorąc pod uwagę, że na jego korzyść ma świadczyć, iż niezależnie od toczącego się w jego sprawie postępowania karnego w dalszym ciągu pełni on służbę jako żołnierz i prawidłowo realizuje swoje obowiązki służbowe, ma rodzinę, cieszy się dobrą opinią. Powyższe okoliczności nie zmieniają faktu, że skarżącemu postawiono zarzuty karne popełnienia przestępstwa umyślnego związanego z użyciem broni, którego miał dokonać poza służbą. Następnie zaś na mocy postanowienia Sądu Rejonowego S.–C. w S. z dnia 17 stycznia 2019 r. (sygn. akt [...]) zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, stwierdzając na podstawie dostępnych w tym czasie dowodów, że prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów jest znaczne. Toczące się wobec skarżącego postępowanie karne nie zostało zakończone na dzień dokonania zaskarżonej czynności, co w ocenie Sądu uzasadniało jej podjęcie przez Żandarmerią Wojskową. Mając na uwadze okoliczności zarzucanego skarżącemu czynu uznać zdaniem Sądu należy, że dokonana czynność w pełni realizuje założony przez ustawodawcę cel prewencyjny uregulowania z art. 19 ust. 1a u.b.a. Czynność ta usuwa bowiem obawę co do zagrażających porządkowi publicznemu i bezpieczeństwu zachowań skarżącego, których potencjalnie mógłby dopuścić się poza pełnioną służbą i nie uniemożliwia skarżącemu pełnienia jego obowiązków służbowych. Skarżącemu odebrano bowiem jedynie broń, co do której uzyskał wcześniej pozwolenie na jej zakup i posiadanie w celach kolekcjonerskich, nie ingerując w prawo skarżącego do posiadania broni służbowej. Okoliczność, że skarżący realizując swoje czynności służbowe pozostaje pod bezpośrednim nadzorem przełożonych w ocenie Sądu w dostateczny sposób gwarantuje to, że w dalszym ciągu posiadana przez skarżącego broń służbowa nie będzie wykorzystana do innych celów niż wynikające z kierowanych do skarżącego rozkazów jego przełożonych. Z przyczyn oczywistych powyższa gwarancja nie mogła zostać przez organ potraktowana jako odnosząca się do broni prywatnie posiadanej przez skarżącego.

Mając na uwadze wykładnię art. 19 ust. 1a cyt. ustawy dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2013 r. (sygn. akt P 43/12) oraz biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne uznać w reasumpcji należy, że w przedmiotowej sprawie organ dokonując zaskarżonej czynności prawidłowo uznał, że zachodzi obawa, iż skarżący, jako oskarżony o popełnienie przestępstw umyślnych, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit cyt. ustawy, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób. Wynik tej oceny – twierdzący – mieści się, zdaniem Sądu, w granicach uznania przyznanego organom przez ustawodawcę na gruncie art. 19 ust. 1a cyt. ustawy i nie ma charakteru arbitralnego.

Stwierdzając, że dokonanie zaskarżonej czynności znajdowało oparcie w materialnych przepisach prawa administracyjnego oraz nie naruszyło zasad postępowania, jako nienoszące cech dowolności i uzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.