Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 630/06 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z wniosku H.S. o uzupełnienie i sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2006 r. w sprawie ze skargi S. i H.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania H.S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący w swoim wniosku podał, że utrzymuje się z renty w wysokości 1222,01 zł (brutto) miesięcznie, a pozostałe rubryki formularza PPF pozostawił przekreślone.

Rozpoznając wniosek Sąd podkreślił, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają przyznania stronie takiego prawa, gdyż skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", zgodnie z którą ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Wobec braku przedstawienia dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodowym, Sąd, zgodnie z art. 255 P.P.s.a., w piśmie z dnia 8 maja 2013 r. wezwał stronę do złożenia w terminie 7 dni dodatkowych oświadczeń i dokumentów. Skarżący nie przedstawił dokumentacji i oświadczeń uwiarygodniających przedstawioną we wniosku sytuację majątkową i dochodową. W związku z powyższym w ocenie Sądu, brak było podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym z powodu niemożności ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej strony.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł H.S.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest uzasadnionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powyższego wynika, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych znajduje zastosowanie w wyjątkowych sytuacjach – dotyczy ona osób pozbawionych ze względu na okoliczności życiowe środków do życia, żyjących w ubóstwie. Ciężar wykazania powyższych przesłanek spoczywa na osobie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy. Stąd wyprowadzić należy obowiązek wnioskującego do współdziałania z sądem w zakresie ustalania jego sytuacji finansowej, w szczególności poprzez wyczerpujące przedstawienie danych dotyczących jego stanu rodzinnego, majątkowego, finansowego.

Działania Sądu do uściślenia oświadczeń strony podejmowane są na podstawie art. 255 ustawy P.p.s.a., który stanowi, że w sytuacji, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, dodatkowo strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie Sądu dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Konstrukcja przepisu art. 255 P.p.s.a. zakłada obowiązek współpracy wnioskodawcy z sądem.

Z uwagi na powyższe i w świetle okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Sąd I instancji słusznie uznał, że opisana przez skarżącego sytuacja finansowa nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy w żądanym przez niego zakresie.

Skarżący, mimo wezwania Sądu, nie przesłał wymaganych dokumentów i oświadczeń, nie wykazując tym samym chęci współpracy z Sądem w celu wyjaśnienia jego sytuacji finansowej, która jest konieczna w przypadku wnioskowania o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym, niemożliwe było ustalenie wymaganych prawem przesłanek warunkujących przyznanie takiego prawa skarżącemu, czego konsekwencją było wydanie postanowienia odmawiającego przyznania mu prawa pomocy.

Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie, odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy, za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.