Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 1635/21 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w S. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 21 września 2021 r. nr NP.908.2.38.2019 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1635/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę V. Sp. z o.o. w S. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 września 2021 r., nr NP.908.2.38.2019 w przedmiocie choroby zawodowej oraz zwrócił V. Sp. z o.o. w S. 200 złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od skargi.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła V. Sp. z o.o. w S., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych (ustawa z dnia 25 lipca 2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późń. zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i z art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. Nr 30, poz. 169 z późń. zm.), a także art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo że:

a) nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, pomijając zgłoszone przez stronę skarżącą dowody,

b) organy obu instancji pominęły jako stronę postępowania T. Sp. z o.o., mimo że wykazano w postępowaniu, że monotypowość ruchów nie jest jedynym czynnikiem o charakterze zawodowym wpływającym na powstanie schorzenia w postaci zespołu cieśni nadgarstka,

c) nie wyjaśniono przesłanek istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznaną u pracownika chorobą zawodową, pomimo stosowania licznych działań o charakterze profilaktycznym,

d) całkowicie pominięto możliwość ustalenia czy występują u p. S. pozazawodowe czynniki oraz jaki mogą mieć wpływ na powstanie u niej schorzenia w postaci zespołu cieśni nadgarstka,

co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniach obu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego polegających na realizacji obowiązków spoczywających na pracodawcy związanych ze stwierdzeniem u pracownika wystąpienia choroby zawodowej.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 2351 kodeksu pracy na skutek błędnego przyjęcia, że w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba B. S. wymieniona w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Odpowiadając na skargę kasacyjną uczestnik postępowania B. S. wniosła o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że według Sądu I instancji, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek stwierdzenia u pracownika skarżącej spółki (B. S.) choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – a mianowicie, zespołu cieśni w obrębie nadgarstka poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 11 ustawy Kodeks pracy – a więc innymi słowy, oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek stosowania przepisu art. 2351 ustawy Kodeks pracy.

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

Operując – zgodnie z zasadą dyspozycyjności, o czym była mowa na wstępie – w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, w odpowiedzi na jej zarzuty – których komplementarny charakter uzasadnia, aby wobec przedmiotu sprawy rozpoznać je łącznie – wymaga przede wszystkim przypomnienia, że w rozumieniu art. 2351 ustawy Kodeks pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Wobec treści przywołanego przepisu prawa za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że na jego gruncie ustawodawca eksponuje znaczenie konsekwencji wynikających z faktu, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, której etiologia bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem wiąże się ze środowiskiem pracy albo sposobem jej wykonywania (działanie czynników szkodliwych dla zdrowia), a co za tym idzie i ten wniosek, że warunkiem koniecznym zaktualizowania się podstaw stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej jest kumulatywne ziszczenie się następujących przesłanek, a mianowicie, po pierwsze, że dane schorzenie zostało wymienione w wykazie chorób zawodowych, po drugie, że zostało ono spowodowane występowaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy osoby albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (narażenie zawodowe), zaś po trzecie, że wskazany związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym jest bezsporny lub jest wysoce prawdopodobny (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3324/19 oraz wyrok NSA z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2454/16).

W świetle treści art. 2351 ustawy Kodeks pracy – który wyznaczał przedmiot postępowania w rozpatrywanej sprawie, a co za tym idzie ramy oraz zakres postępowania wyjaśniającego oraz zbiór koniecznych do ustalenia w tym postępowaniu faktów o prawnie istotnym znaczeniu – nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość oceny Sądu I instancji, z której wynika, że organy administracji publicznej bez naruszenia prawa stwierdziły zaktualizowanie się przesłanek stosowania tego przepisu prawa, a to wobec zaistnienia podstaw do stwierdzenia u zainteresowanej choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – a mianowicie, zespołu cieśni w obrębie nadgarstka por. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 11 ustawy Kodeks pracy – w okresie zatrudnienia od dnia 22 września 2009 r. do dnia 15 marca 2011 r. w A. sp. z o.o. w W. oraz w okresie od dnia 16 marca 2011 r. do nadal w V. sp. z o.o. oddział V. w C., a to w związku z wykonywaniem czynności wymagających seryjnych ruchów zginania i prostowania nadgarstków, które wymagały długotrwałej powtarzalności i spełniały kryteria ruchów monotypowych.

Stanowisko Sądu I instancji znajduje bowiem swoje potwierdzenie w przeprowadzonych w rozpatrywanej sprawie ustaleniach faktycznych – przyjętych przez ten Sąd za podstawę wyrokowania w sprawie – których prawidłowości w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 10 § 1 oraz art. 28 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a.

W odpowiedzi na zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, w opozycji do stanowiska strony skarżącej – i niezależenie już nawet od konstrukcji tego zarzutu – trzeba stwierdzić, że nie ma podstaw, aby za uzasadnione można było uznać stanowisko, które prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych podważa z pozycji twierdzenia, że "nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, pomijając zgłoszone przez Stronę Skarżącą dowody", że "nie wyjaśniono przesłanek istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznaną u pracownika choroba zawodową, pomimo stosowania licznych działań o charakterze profilaktycznym" czy też, że "całkowicie pominięto możliwość ustalenia czy występują u p. S. pozazawodowe czynniki oraz jaki mogą mieć wpływ na powstanie u niej schorzenia w postaci zespołu cieśni nadgarstka" (odpowiednio, lit. a), lit. c) i lit. d) omawianego zarzutu kasacyjnego).

Strona skarżąca nie uwzględnia bowiem w dostatecznym stopniu znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), w tym zwłaszcza z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, który stanowi, że właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, w szczególności przeprowadza ocenę narażenia zawodowego oraz sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia, z jego § 5 – który stanowi o lekarzu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych oraz jednostkach orzeczniczych I i II stopnia – oraz z § 6 tego rozporządzenia, który z kolei stanowi o orzeczeniu lekarskim, jego funkcjach (orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania) oraz podstawach jego wydania, z którego wynika również – co istotne w rozpatrywanej sprawie – że narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego (ust. 2 pkt 5), a co za tym idzie znaczenia konsekwencji wynikających z § 8 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, z którego wynika, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Powyższe – w tym zwłaszcza wobec treści § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych – prowadzi do wniosku, że orzeczenia lekarskie są dowodami z zakresu wiadomości specjalnych i stanowią dowód w dziedzinie zdrowia człowieka, w tym wpływu środowiska pracy na stan tego zdrowia, są dla orzekających organów administracji w zasadzie wiążące co do zjawisk ze świata przyrody, związanych ze zdrowiem pracownika i jeżeli nie budzą zasadniczych wątpliwości, stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i są wiążące, jeżeli zostały wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych zwłaszcza, że same organy inspekcji nie posiadając koniecznej wiedzy specjalistycznej nie mogą wkraczać w ocenę sposobu prowadzenia badań lekarskich (zob. np. wyroki NSA z dnia: 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 987/22; 17 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 403/22). Innymi słowy, w związku z tym, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., to bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (zob. np. wyroki NSA z dnia: 30 września 2025 r., sygn. akt II GSK 266/26; 10 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2878/17; 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1056/15).

W związku z tym więc, że w postępowaniu przed organami inspekcji sanitarnej, podmiotami które mają prawo i obowiązek orzekania w przedmiocie chorób zawodowych są wyłącznie te, które zostały wymienione w § 5 ust. 1 – 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej – a co za tym idzie do odmiennej – oceny dokumentacji lekarskiej, a w konsekwencji do odmiennych ustaleń w zakresie odnoszącym się do rozpoznania choroby zawodowej albo odnośnie do braku podstaw do jej rozpoznania, wymaga podkreślenia, że w rozpatrywanej sprawie dotyczącej zgłoszenia podejrzenia wystąpienia u uczestniczki postępowania choroby zawodowej, o której jest mowa pod poz. 20 pkt 1 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, zostało wydane w dniu 23 sierpnia 2023 r. przez uprawniony podmiot medyczny (Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie) stosowne orzeczenie lekarskie, z którego wynika, że według karty oceny narażania zawodowego – która posiada walor ustaleń wstępnych stanowiąc asumpt do przeprowadzenia właściwych ocen oraz ustaleń faktycznych ukierunkowanych treścią oraz funkcjami art. 2351 ustawy Kodeks pracy, co w tym też kontekście nie jest również bez znaczenia dla wniosku, że o braku zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie sposób jest twierdzić na tej podstawie, że "Organy [...] pominęły jako stronę postępowania T. sp. o.o. [...]" (lit. b) omawianego zarzutu kasacyjnego), o czym mowa jeszcze dalej – w okresie od dnia 22 września 2009 r. do dnia 3 listopada 2015 r. istniało potencjalne narażenie na ruchy monotypowe nadgarstków, które w pozostałych latrach zatrudnienia nie występowało, a ponadto, że w ramach postępowania diagnostyczno-orzeczniczego wykonano badanie ogólnolekarskie, badanie neurologiczne, badania laboratoryjne, oceniono dostarczone badania obrazowe RTG rąk i kręgosłupa szyjnego, zapoznano się z dostarczoną dokumentacją medyczną oraz kartą narażenia zawodowego opracowana przez PPIS w Chrzanowie, jak również, że w wywiadzie z kwietnia 2019 r. pacjentka zgłaszała występowanie dolegliwości bólowych i drętwienie rąk, ograniczenie siły i funkcji chwytnej rąk, zaś obustronny zespół cieśni nadgarstka w stadium początkowym stwierdzono w badaniu EMG z dnia 6 października 2016 r., a po raz pierwszy dolegliwości rąk wystąpiły około 2013 r. W konkluzji tego orzeczenia lekarskiego stwierdzono zaś, że analiza narażenia zawodowego potwierdza, że w trakcie zatrudnienia na stanowisku operator produkcji w okresie od dnia 22 września 2009 r. do dnia 3 listopada 2015 r. sposób wykonywania pracy mógł wiązać się z obciążeniem stawów nadgarstkowych ruchami monotypowymi oraz, że obustronny zespół cieśni nadgarstka w stadium początkowym potwierdzono w badaniem EMG z dnia 6 października 2016 r. w rocznym okresie od ustania narażenia na ruchy monotypowe nadgarstków, co oznacza, że istnieją podstawy do uznania z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy schorzeniem, a narażeniem zawodowym i rozpoznania choroby zawodowej – zespołu cieśni nadgarstka.

Jeżeli w odpowiedzi na zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia podkreślić, że po uchyleniu, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., pierwotnie wydanej w sprawie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie, organ ten – w tym, w relacji do wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej organu odwoławczego – przeprowadził w ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym rozprawę administracyjną, a ponadto przeprowadził, między innymi, dowody z chronometrażu pracy na stanowisku pakowacz konfekcjoner, karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej u uczestniczki postępowania (w związku z zatrudnieniem w skarżącej spółce, w A. sp. z o.o., w T. sp. s o.o. oraz u innych pracodawców – S., P.), a co więcej, że ponownie wystąpił do Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy, który po zapoznaniu się z wymienioną kartą oceny narażenia zawodowego z dnia 26 kwietnia 2021 r. nie znalazł podstaw do zmiany treści orzeczenia nr 413/2019 z dnia 23 sierpnia 2019 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka – poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych, to brak jest usprawiedliwionych podstaw, aby zasadnie można było podważać prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.

Zwłaszcza, gdy w tej mierze ponownie podkreślić znaczenie waloru dowodowego wymienionego orzeczenia lekarskiego, a co za tym idzie znaczenie zawartej w nim konkluzji, a mianowicie, że w trakcie zatrudnienia na stanowisku operator produkcji w okresie od dnia 22 września 2009 r. do dnia 3 listopada 2015 r. sposób wykonywania pracy mógł wiązać się z obciążeniem stawów nadgarstkowych ruchami monotypowymi oraz, że obustronny zespół cieśni nadgarstka w stadium początkowym potwierdzono w badaniem EMG z dnia 6 października 2016 r. w rocznym okresie od ustania narażenia na ruchy monotypowe nadgarstków. Jeżeli w korespondencji do konkluzji tego orzeczenia lekarskiego podkreślić również, że ze stanowiska uczestniczki postępowania wynika, że jej praca w T. sp. o.o. (w okresie od dnia 1 października 2008 r. do 30 listopada 2008 r.) nie miała cech ruchów monotypowych, a po jej zakończeniu nie miała objawów charakterystycznych dla zespołu cieśni nadgarstka (pismo z dnia 27 stycznia 2020 r.) – który w stadium początkowym został stwierdzony w badaniu EMG z dnia 6 października 2016 r., a dolegliwości rąk wystąpiły po raz pierwszy około 2013 r. – to w relacji do okresu zatrudnienia zainteresowanej w wymienionej spółce za nieuzasadnione należało również uznać stanowisko skargi kasacyjnej, które zmierzało do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku – a co za tym idzie również kontrolowanej decyzji – z pozycji argumentu, że "Organy [...] pominęły jako stronę postępowania T. sp. o.o. [...]".

Co więcej, o wadliwości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych nie sposób jest również wnioskować na podstawie twierdzenia, że "całkowicie pominięto możliwość ustalenia czy występują u p. S. pozazawodowe czynniki oraz jaki mogą mieć wpływ na powstanie u niej schorzenia w postaci zespołu cieśni nadgarstka". Zwłaszcza, gdy w odpowiedzi na to stanowisko skarżącej spółki podnieść – odwołując się w tej mierze do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego – że przesłanka wysokiego prawdopodobieństwa związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy zwalnia jednak organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia zwłaszcza, jeżeli warunki pracy – a więc tak, jak w rozpatrywanej sprawie, co znajduje swoje potwierdzenie w treści oraz konkluzji przywołanego orzeczenia lekarskiego – wskazują na zawodową etiologię choroby. Jeżeli bowiem określony czynnik może być odpowiedzialny za powstanie określonej jednostki chorobowej, to występowanie tego narażenia zawodowego na stanowisku pracy daje podstawę, by domniemywać, że doprowadził on do powstania choroby zawodowej. Dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy zatem stwierdzenie warunków narażających na powstanie choroby, co siłą rzeczy uzasadnia wniosek, że jeżeli do stwierdzenia choroby zawodowej wystarczający jest wysoki stopień prawdopodobieństwa jej powstania w następstwie działania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, to nawet w sytuacji, w której istnieją także inne (konkurencyjne) czynniki etiologiczne powstania choroby zawodowej, której istnienie nie budzi wątpliwości, domniemanie przemawia za zawodową etiologią tego rodzaju schorzenia (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1331/24; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 7 kwietnia 1982 r., sygn. akt III SA 372/82; 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12; 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 993/17 oraz np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 1382/22; 17 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 89/22; 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 138/25; 10 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1774/23). Tylko więc wykazanie – czego w rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka nie dowiodła – że choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami nie pozostającymi w związku z zatrudnieniem i wykonywana pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem, a narażeniem zawodowym i rozpoznaniem choroby zawodowej (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 993/17).

W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, w związku z czym podlegała oddaleniu, jako niezasadna.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

2