Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. M. i M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystana z nieruchomości -skargę oddala-

Przedmiotem skargi J.M. i M.M. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] wydana w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

w zw. z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm. – zwana dalej "u.g.n.").

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że A S.A. z/s w [...] zwróciła się do Starosty [...] o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości Ł. gm. [...], stanowiącej własność J.M. i M.M., ozn. jako działka nr 3356 o pow. 0,3780 ha, obj. [...]

w celu realizacji inwestycji celu publicznego tj. budowy odcinka trasy dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV, łączącej [...] z linią 110 kV relacji [...] na terenie gminy [...... Wnioskodawca wskazał, że mimo przeprowadzonych rokowań nie doszło do zawarcia umowy umożliwiającej wykonanie przedmiotowej inwestycji.

Po rozpoznaniu powyższego wniosku Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z powyżej wskazanej nieruchomości i zezwolił na budowę odcinka trasy dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV, łączącej [...] z linią 110 kV relacji [...] na terenie gminy [...], zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje w granicach wynikających

z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z 1 lipca 2016 r. nr [...].

W decyzji zawarto opis wykonywanych prac, określono powierzchnię strefy budowlano-montażowej, strefy kontrolnej oraz czas wykonywanych prac. Nadto określono sposób ograniczenia nieruchomości i zobowiązano do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z przedmiotowym zadaniem inwestycyjnym a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania właścicielowi nieruchomości oraz wskazano, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu

w księdze wieczystej.

W uzasadnieniu organ podał, że przeprowadzone rokowania i próby negocjacji nie przyniosły efektu i mimo czynionych starań właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na przeprowadzenie prac na ich działce. Starosta uznał, że prawidłowo złożony wniosek, negatywne wyniki rokowań oraz zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1 lipca 2016 r. uzasadniają wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J.M. i M.M. wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podali, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 124 u.g.n. oraz art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 K.p.a. Nadto wydano ją przedwcześnie, albowiem zaskarżona została decyzja Starosty z [...] listopada 2016 r. w sprawie ustalenia warunków wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej, gdzie zmiana przeznaczenia wymaga zgody ministra – a takiej zgody nie uzyskano. Zwrócili uwagę, że inwestycja przebiegająca obok budynków mieszkalnych stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców.

Wojewoda [...] wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia powołał się na treść art. 124 ust. 1 u.g.n., który stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów

i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Udzielenie zezwolenia winno być natomiast poprzedzone rokowaniami

z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Forma rokowań nie jest określona, jednakże spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, gdy inwestor określił

i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie takie warunki, że ich realizacja nie była możliwa do przyjęcia.

Wojewoda podał, że organ I instancji prawidłowo ustalił cel publiczny, jakim jest budowa linii elektroenergetycznej (art. 6 pkt 2 u.g.n.) oraz zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia A S.A. z siedzibą w [...] na budowę odcinka trasy dwutorowej linii elektroenergetycznej oraz zgodnie z wnioskiem inwestora, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji oraz załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że fakt wyłączenia lub nie gruntów rolnych z produkcji rolniczej nie stanowi przesłanki warunkującej wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja

o ograniczeniu nie wskazuje lokalizacji inwestycji celu publicznego, która to wskazana jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lub

w przypadku jego braku w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tej sytuacji Wojewoda zarzuty dotyczące zabudowań znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji uznał za niezasadne.

Odnośnie roszczenia o wykup nieruchomości Wojewoda podał, że właściciel nieruchomości wywodząc swoje roszczenie powinien udowodnić, że istnieje niemożność dalszego prawidłowego korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem.

W przypadku odmowy nabycia nieruchomości stronie przysługuje prawo do wystąpienia do sądu powszechnego o zobowiązanie do nabycia nieruchomości.

Końcowo Wojewoda zaznaczył, że organ I instancji dopełnił wszelkich wymogów formalnych a rozstrzygnięcie wydane zostało w zgodzie z przepisami prawa materialnego.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie złożyli J.M. i M.M. – zastępowani przez pełnomocnika adw. A.S., wnosząc o uchylnie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] w całości i poprzedzającej ją decyzji Starosty z [...] grudnia 2016 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego

a mianowicie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji mimo, że nie zostały spełnione przesłanki i jakich mowa w tym przepisie. Decyzja wydana została przedwcześnie, albowiem zaskarżona została decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. dotycząca ustalenia warunków wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej. Podtrzymano argument odwołania, że zmiana przeznaczenia wymaga zgody ministra, a takiej zgody nie uzyskano. Zwrócili także uwagę na brak wskazania początkowego terminu wykonywania prac związanych

z budową linii elektroenergetycznej, wskazując jedynie, że czas ten wynosi 3 miesiące.

Skarżący zarzucili nadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżących, brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i brak uwzględnienia, że trasa linii elektroenergetycznej przebiega na terenie, gdzie wydawane są pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych, co stanowi znaczne zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców. Wskazali na brak wzięcia pod uwagę faktu, że skarżący zwracali się o wykup ich nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie,

z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle brzemienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm. – dalej "u.g.n.). Podstawę rozstrzygnięcia organu

I instancji stanowił przepis art. 124 u.g.n., który zezwala staroście na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z określonej nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i prowadzenie wymienionych w tym przepisie ciągów, przewodów

i urządzeń, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów

i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody, pod warunkiem, że następuje to zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z kolei ust. 3 powyższego artykułu nakazuje, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Przeprowadzenie negocjacji z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości jest więc warunkiem wydania zezwolenia. Nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości i inwestorem upoważnia dopiero organ administracyjny do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Wskazany przepis bez wątpienia ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji przed jej rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej, będącej w istocie konsekwencją niepowodzeń negocjacyjnych. Jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1307/05 (orzeczenia: www.nsa.gov.pl), w postępowaniu z art. 124 ust. 1 u.g.n. mamy do czynienia

z dwiema stronami, tj. właścicielem i podmiotem ubiegającym się o dostęp do nieruchomości, a zatem chodzi o zawarcie między stronami stosowanej umowy. Wyrażenie zgody przez właściciela w sprawie wejścia na teren zastępuje pozwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli zatem, mimo prowadzonych rokowań nie doszło do umowy, to tym samym właściciel nie wyraził zgody na wykonywanie prac; pogląd ten akceptuje Sąd orzekający w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie przeprowadzone zostały prawidłowo rokowania, o których stanowi cyt. wyżej art. 124 ust. 3 u.g.n. Za takim wnioskiem przemawiają znajdujące się w aktach sprawy – korespondencja między inwestorem a skarżącymi J.M. i M.M. z dnia [...] listopada 2013 r. stanowiąca załącznik do wniosku inwestora, protokoły z przeprowadzonych rokowań z dnia 4 lutego 2014 r. i 19 lutego 2014 r., protokół z oględzin nieruchomości połączonych z rozprawą administracyjną z dnia 5 października 2016 r. Skarżący nie wyrazili zgody na zawarcie ugody ani na ustanowienie służebności przesyłu, ani na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Skarżący rozważali jedynie możliwość sprzedaży całej nieruchomości. Powyższe okoliczności i zalegające w aktach dokumenty niewątpliwie dowodzą braku zgody właścicieli.

Brak konsensusu między właścicielami nieruchomości a inwestorem, był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji, było poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. Jeśli negocjacje się nie powiodą, a tak właśnie było w rozpoznawanej sprawie –

i niezależnie od tego, jaka była przyczyna, stanowi to przesłankę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Skarżący konsekwentnie wywodzą w postępowaniu administracyjnym

i również w skardze, że nie zgadzają się na planowaną inwestycję. Trafną jest więc ocena organów, iż nie uzyskano zgody właścicieli na wejście w teren (dz. 3356) dla realizacji celu publicznego.

Słusznie wskazały organy, że budowa odcinka trasy dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV, łączącej [...] z linią 110 kV relacji [...] na terenie gminy T., stanowi niewątpliwie cel publiczny o jakim mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., natomiast zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości Ł. gm. [....], stanowiącej własność J.M. i M.M., ozn. jako działka nr 3356 o pow. 0,3780 ha, obj. [...], nastąpił zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z 1 lipca 2016 r. nr [...].

Wydane zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z działki nr 3356

w miejscowości Ł., zgodne jest z ustaleniami planu, które są wiążące dla organu wydającego to zezwolenie. Organ nie może ingerować w treść tego Planu a tym samym ustalać inny przebieg inwestycji.

Natomiast w sposób dostatecznie klarowny i szczegółowo organy orzekające w sprawie wyjaśniły sposób przebiegu inwestycji i zakres koniecznych do wykonania prac, niezbędnych do przeprowadzenia inwestycji w terenie.

Odnośnie zarzutów skarżących, iż realizacja inwestycji ogranicza wartość działki i sposób jej użytkowania w przyszłości oraz, że trasa linii elektroenergetycznej przebiega na terenie, gdzie wydawane są pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych, co stanowi znaczne zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców wskazać należy, że instytucja prawna opisana w art. 124 u.g.n. nie pozostawia właścicieli nieruchomości objętych lokalizacją inwestycji celu publicznego bez ochrony prawnej, gdyż zabezpiecza wyrównanie doznanych szkód i strat, a charakter ograniczenia uprawnień właścicielskich nie wiąże się ze zmianą dotychczasowego wykorzystania gruntów.

W świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. a dotyczące przedwczesności wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (brak przesłanek do wydania decyzji oraz fakt zaskarżenia decyzji w sprawie ustalenia warunków wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej), uznać należało za niezasadne. Raz jeszcze przypomnieć trzeba, że orzekające w tym trybie organa badają jedynie ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 124 u.g.n., tj. czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) oraz weryfikują, czy przed wystąpieniem o zgodę w trybie administracyjnym wnioskodawca przeprowadził rokowania. Rola organu w tym zakresie ograniczała się jedynie do zbadania czy wszystkie wymienione wyżej przesłanki art. 124 ust. 1 u.g.n. w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność skarżących zostały spełnione. Jednocześnie, jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie, organ winien był określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia własności skarżących i w ocenie Sądu z powyższego obowiązku wywiązał się należycie. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. zawiera wszystkie elementy wymagane prawem (wskazuje nieruchomość będącą przedmiotem postępowania, cel publiczny, który realizowany jest w ramach planowanej inwestycji, określa prawo podlegające ograniczeniu i właściciela tego prawa rzeczowego, zakres uprawnionych zachowań podmiotu – adresata decyzji, podmiot uprawniony – na rzecz którego decyzja jest wydawana, czas trwania wykonywanych prac), zatem utrzymująca ją w mocy zaskarżona obecnie decyzja nie jest wadliwa. Decyzje te

i postępowanie poprzedzające ich wydanie prawa nie naruszają.

Nie jest zasadny zarzut skarżących dotyczący braku wskazania terminu początkowego wykonywania prac związanych z budową linii elektroenergetycznej.

Z art. 107 § 1 i 2 K.p.a. wynika bowiem, jakie składniki powinna zawierać decyzja. Dodatkowe składniki, takie jak termin, warunek czy zlecenie mogą być zawarte

w decyzji o ile przewidują to przepisy szczególne, a więc gdy przepisy uprawniają organ do ich zamieszczenia w decyzji. Przepis art. 124 u.g.n. ani inne przepisy tej ustawy nie nakładają na organ obowiązku określania terminu wykonania urządzeń. Jednocześnie należy zauważyć, że zamieszczenie w decyzji obowiązków przy braku przepisów prawa skutkowałoby jej wadą kwalifikowaną, umożliwiającą ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Odnośnie zarzutu braku przeprowadzenia analizy jak najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji, Sąd zauważa, (co już wyżej podkreślono), że w decyzji wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. nie rozstrzyga się o sposobie realizacji

i przebiegu planowanej inwestycji liniowej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ustalenie sposobu realizacji (linia napowietrzna ) i lokalizacji inwestycji nastąpiło już w planie miejscowym. Ma on charakter aktu prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), pozostając obowiązującym prawem na obszarze gminy. Organy orzekające w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących są jego ustaleniami związane i nie mogą ingerować w kształt inwestycji i jej przebieg (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2014 r., I OSK 2587/14, wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., I OSK 81/12 - baza orzeczeń nsa.gov.pl). Z tych względów niezasadne pozostawały zarzuty o braku uwzględnienia faktu, że w okolicach planowanej inwestycji wydawane są pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych, co stanowi zagrożenie dla życia

i zdrowia mieszkańców.

Nadto stwierdzić należy, że organ rozważając uzasadniony interes właścicieli nieruchomości i jak najmniejszą dla nich uciążliwość inwestycji musiał rozważyć także sprawę w szerszym kontekście - znaczenia przewidywanej inwestycji jako służącego realizacji interesu społecznego.

Słusznie także zwrócił uwagę organ, że zgodnie z art. 124 ust. 5 u.g.n. jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa

w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Nabycie nieruchomości w sytuacji uregulowanej przepisem art. 124 ust. 5 u.g.n. następuje w drodze umowy. Z przepisu tego nie wynika, aby

w takiej sprawie miała być wydana decyzja. W sytuacji więc, gdy nie doszło do zawarcia umowy zainteresowany może wystąpić do sądu powszechnego

z roszczeniem o wydanie wyroku zastępującego oświadczenie woli (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 września 2011 r., sygn. I SA/Wa 647/11, Lex 964972).

W ocenie Sądu, materiał dowodowy jak i postępowanie wyjaśniające

w sprawie spełnia wymogi przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Uzasadnienia decyzji obu instancji odpowiadają regulacji art. 107 § 3 K.p.a., albowiem organy wskazały podstawy faktyczne i prawne wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.