VI SA/Wa 2221/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-12-11	
Data wpływu	2013-08-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Szydłowska /przewodniczący/
Dariusz Zalewski /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	II GSK 564/14	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2007 nr 125 poz 874; art. 8 ust. 2 pkt 2, art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 3 pkt 1, art. 95a ust. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2011 nr 5 poz 13; art. 73 pkt 13, art. 90; Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego W. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Decyzją z dnia [...] maja 2013r., nr [...] Prezydent [...] nałożył na przedsiębiorcę W. K. (dalej: “Skarżący"), karę pieniężną w kwocie [...] zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U z 2012 r., poz. 1265 ze zm.) - dalej “u.t.d.", nakładającego na przedsiębiorcę wymóg zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 ww. ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

2. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że u.t.d. nakłada na posiadacza licencji jasno określone obowiązki - zawarte na odwrocie dokumentu licencji - które jest on zobowiązany wypełniać przez cały czas obowiązywania licencji. Ponadto przepis art. 95a u.t.d., przewidujący sankcję w postaci kary pieniężnej za nie dopełnienie powyższego obowiązku, ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej możliwości odstąpienia od nałożenia kary w przypadku niewykonania przez posiadacza licencji, w prawem zakreślonym terminie, obowiązku zawiadomienia organu udzielającego licencji o zmianach wymienionych w art. 8 ust. 2 ustawy.

3. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie podnosząc, że w dniu [...] listopada 2008 r. był kontrolowany w Biurze Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] i przeprowadzona kontrola nie wykazała żadnych uwag. Wyjaśnił, że niedopełnienie terminowej zmiany nr ewidencji działalności gospodarczej nie wynikało więc z jego złej woli.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 95a pkt 1 u.t.d. kto, będąc przedsiębiorcą nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dni od dnia ich powstania, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.

Organ wyjaśnił, że konstrukcja przepisu art. 95a ww. ustawy nie pozostawia organom administracji ani możliwości odstąpienia od nałożenia kary, ani jej stopniowania. Według organu, zwrot "kto będąc przedsiębiorcą" przesądza, że każdy podmiot spełniający powyższe kryterium musi liczyć się z sankcją w postaci kary pieniężnej w wysokości [...] zł, w każdym przypadku nie dopełnienia obowiązku zgłoszenia wyszczególnionych w ustawie danych organowi, który udzielił licencji.

Organ II instancji podkreślił, że informacja o obowiązku zgłaszania organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych w niej zawartych, w ustawowo oznaczonym terminie, znajduje się na odwrocie dokumentu licencji, w pkt. 3 objaśnień do licencji Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, udzielonej Skarżącemu w dniu [...] listopada 2002 r. przez Prezydenta [...], której odbiór Skarżący potwierdził podpisem w dniu [...] grudnia 2002 r.

SKO wskazało, że z zaświadczenia wydanego przez Prezydenta [...] w dniu [...] listopada 2008r., znak: [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (zmiana) wynika, że Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą obejmującą działalność taksówek osobowych, wpisany został z dniem [...] października 2008 r. do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...], uprzednio zaś przedmiotowa działalność wpisana była pod numerem [...].

Organ wskazał, że wśród danych wymienionych w przepisie art. 8 ust. 2 u.t.d., które przedsiębiorca zobowiązany jest zgłosić organowi wydającemu licencję w każdym przypadku, gdy uległy one zmianie jest m. in. numer w ewidencji działalności gospodarczej.

Jak wynika z treści powołanego wyżej zaświadczenia, zmianie uległ numer w ewidencji działalności gospodarczej, pod którym wpisany został Skarżący. Powyższe zaświadczenie, uwzględniające nowy numer wpisu, zostało doręczone Skarżącemu w dniu [...] listopada 2008 r., a zatem od tego dnia rozpoczął bieg 14-dniowy termin na zgłoszenie organowi licencyjnemu (w niniejszej sprawie Prezydentowi [...]), aktualnego numeru w ewidencji działalności gospodarczej, pod którym wpisany został Skarżący. Powyższego obowiązku Skarżący dopełnił dopiero w dniu [...] lipca 2011 r. składając do Prezydenta [...] wniosek o zmianę licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową nr [...].

SKO podkreśliło, że Skarżący nie dopełnił, w prawem zakreślonym terminie, obowiązku bezwzględnie wiążącego każdego przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wyjaśnił, że bez znaczenia dla sprawy pozostają przy tym wyjaśnienia Skarżącego, iż o uchybieniu powyższemu obowiązkowi nie został poinformowany podczas kontroli, jakiej został poddany w dniu [...] listopada 2008 r. w związku z prowadzoną działalnością w zakresie transportu drogowego taksówką.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że trudna sytuacja materialna, czy życiowa przedsiębiorcy nie może mieć wpływu z jednej strony na odpowiedzialność administracyjną odwołującego się, a z drugiej strony - na obowiązek organu administracji wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w odgórnie ustalonej przez ustawodawcę wysokości [...] zł. Organ wskazał, że bez znaczenia pozostaje ponadto przesłanka winy przedsiębiorcy w niedopełnieniu obowiązku nałożonego przez ustawę.

SKO wskazało również, że zmiana numeru ewidencji działalności gospodarczej, pod którym wpisana jest działalność Skarżącego, dokonana została w dniu [...] października 2008 r., a więc pod rządami u.t.d. w brzmieniu, które nie przewidywało kary pieniężnej za niezgłoszenie przez przedsiębiorcę organowi licencyjnemu zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy. Niemniej jednak wskazał, że powyższy obowiązek ma charakter ciągły, permanentny. Wyjaśnił, iż z dniem 1 marca 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. Nr 5, poz. 13) wprowadzająca art. 95a określający sankcję pieniężną (1000 zł) za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 14 ustawy. Wyjaśnił, że ustawa o publicznym transporcie zbiorowym nie zawierała przepisów przejściowych, dlatego też od dnia jej wejścia w życie zaczął obowiązywać przepis art. 95a u.t.d.

Według organu, pozostawanie przez przedsiębiorcę w zwłoce przez okres 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy i nie zgłoszenie organowi licencyjnemu powstałych zmian, obliguje organ administracji publicznej do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Odwołujący się zgłosił zmianę zaistniałą w dniu [...] października 2008 r., dopiero w dniu [...] lipca 2011r., a zatem po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie przepisów wprowadzających sankcję w postaci kary pieniężnej.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił błędną interpretację art. 95a u.t.d. poprzez zastosowanie działania prawa wstecz, Wskazał, że przepis art. 95a na podstawie którego nałożono karę za zgłoszenie zmiany w dniu [...] lipca 2011r., wszedł w życie 1 marca 2011 r.

6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna.

4. Poza sporem pozostaje wyżej przedstawiony stan faktyczny sprawy. Ustalenia organów nie są przez skarżącego kwestionowane oraz znajdują odzwierciedlenie w przedstawionych Sądowi aktach.

5. Podstawę materialnoprawną orzekania organów stanowiły w przedmiotowej sprawie m.in. przepisy ustawy o transporcie drogowym, dokładnie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 u.t.d. oraz obowiązujący od dnia 1 marca 2011 r. art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Art. 95a został dodany do ustawy o transporcie drogowym przez art. 73 pkt 13 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5 poz. 3 z późn. zm., dalej: "u.p.t.z.").

Kwestią sporną w sprawie jest to, czy do stanu faktycznego powstałego w 2002 r. i trwającego do dnia [...] lipca 2011 r. (złożenie wniosku o zmianę licencji), można było zastosować sankcję przewidzianą w art. 95a u.t.d., która do obrotu prawnego wprowadzona została z dniem 1 marca 2011 r.

W myśl art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d., który, jak wspomniano powyżej, wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r., na mocy art. 73 pkt 13 i art. 90 u.p.t.z.:

"Kto będąc przedsiębiorcą:

1) nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dni od dnia ich powstania, (...)

- podlega karze pieniężnej w wysokości 1.000 zł".

Zgodnie zaś z art. 8 ust. 2 u.t.d. pisemny wniosek o udzielenie licencji, o których mowa w ustępie poprzedzającym, powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;

2a) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie rodzaju i zakresu, a w transporcie drogowym taksówką - także obszaru;

4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji;

5) czas, na jaki licencja ma być udzielona".

Z kolei z art. 14 ust. 1 u.t.d. wynika obowiązek przedsiębiorcy zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, danych objętych art. 8 tej ustawy. Jeżeli powyższe zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji, w myśl art. 14 ust. 2 u.t.d.

Z brzmienia przepisu art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że sankcjonuje jedynie brak terminowego zgłoszenia danych z art. 8 ust. 2 tej ustawy.

Należy zauważyć, że u.p.t.z. nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie sankcjonowania niedopełnienia obowiązków nałożonych przez art. 14 u.t.d.

6. W rozpatrywanej sprawie na skarżącym ciążył obowiązek zawiadomienia organu udzielającego licencji o zmianie numeru w ewidencji działalności gospodarczej (EWG) zgłoszonej do organu ewidencyjnego w dniu [...] sierpnia 2009 r. W dniu zgłoszenia, jak i w dniu wydawania zaskarżonej decyzji oraz obecnie przepisy: art. 8 ust. 2 pkt 2 u.t.d. i art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. posiadały takie samo brzmienie, jak wyżej przedstawiono. Na przedsiębiorcy zatem ciążył i ciąży, wynikający z art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 u.t.d. obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji (tutaj - Prezydentowi [...]) wszelkich zmian danych – w tym zmiany numeru w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Obowiązek powyższy był już nałożony przez przepisy ustawy o transporcie drogowym w pierwotnym brzmieniu, tj. w dacie wydawania skarżącemu licencji. Skarżący został o tym obowiązku prawidłowo pouczony w licencji i, co należy podkreślić, obowiązek ten pozostaje nadal aktualny.

W myśl przepisów u.t.d., obowiązujących do dnia 1 marca 2011 r. jedyną sankcją dla przedsiębiorcy za niewykonanie obowiązku zgłoszenia zmiany danych do organu, który udzielił licencji - za niezgłoszenie omawianej zmiany - była możliwość cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. Przepis ten mówi, że: "Licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83". Przepis ten nie związywał organu obowiązkiem cofnięcia licencji, a pozostawiał tę kwestię do jego uznania. Powyższa sankcja została utrzymana w ustawie o transporcie drogowym także po dniu 1 marca 2011 r. Nie można zatem uznać, że wprowadzona od dnia 1 marca 2011 r. sankcja w postaci kary pieniężnej w wysokości [...] zł jest "względniejsza" dla strony niż poprzednio obowiązująca w postaci cofnięcia licencji, skoro od dnia 1 marca 2011 r. ustawodawca przewidział obydwie możliwości ukarania przedsiębiorcy za niezgłoszenie danych w zakresie zmiany numeru w ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto wymierzenie tej kary jest obowiązkiem organu w przypadku wystąpienia sytuacji opisanych w art. 95a ust. 1 u.t.d., o czym stanowi art. 95a ust. 2 u.t.d.

7. W rozstrzyganej sprawie zdarzenie w postaci niezgłoszenia zmiany nastąpiło pod rządami poprzednio obowiązującego reżimu ustawowego. Termin 14 - dniowy do zgłoszenia zmiany wygasł dla skarżącego również pod rządami ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą o publicznym transporcie zbiorowym.

Jak już wspomniano, art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. został dodany do ustawy o transporcie drogowym z dniem 1 marca 2011 r. na mocy nowelizacji tego aktu ustawą o publicznym transporcie zbiorowym. Dlatego karze pieniężnej w wysokości [...] zł – przewidzianej w znowelizowanym brzmieniu ustawy o transporcie drogowym - za niezgłoszenie na piśmie organowi zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 u.t.d. może podlegać podmiot, który ww. danych nie przekazał w terminie 14 dni od powstania zmian, jeżeli zmiana danych, a więc obowiązek przekazania powstały po dniu 1 marca 2011 r. Dopiero bowiem z tym dniem pojawiła się podstawa prawna do nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie omawianego obowiązku. Należy przy tym zauważyć, że art. 95a u.t.d. i inne zmiany w ustawie o transporcie drogowym na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. nie były samoistnymi zmianami tego aktu, lecz zostały wprowadzone w związku z uchwaleniem ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Zmiany polegały przede wszystkim na dostosowaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym do przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, zarówno w zakresie definicji, jak i przepisów szczegółowych dotyczących funkcjonowania regularnego przewozu osób (zob. uzasadnienie projektu ustawy, druk sejmowy VI.2916, opubl. sejm.gov.pl).

Zatem, przyjęcie koncepcji organu, zawartej w skarżonej decyzji nakładającej karę, prowadziłoby do sytuacji, że sankcjonowane byłyby wyłącznie te naruszenia z ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (nawet, gdyby podlegały wcześniej ustawie o transporcie drogowym), które zaistniały po wejściu w życie tej ustawy, a naruszenia z ustawy o transporcie drogowym byłyby sankcjonowane według nowych przepisów, nawet gdyby zaistniały przed wejściem w życie nowelizacji. Stanowiłoby to naruszenie zasady równości.

8. Ponadto w ocenie Sądu, interpretacja art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. winna być dokonana z poszanowaniem gwarantowanej przez Konstytucję RP zasady nie działania prawa wstecz. W kwestii tej Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2003 r., sygn. akt SK 12/03, opubl. OTK-A 2003/6/51 stwierdził, że: "Niesporne jest na tle polskiego dorobku konstytucyjnego, że rozstrzygając o konkretnej kwestii intertemporalnej, ustawodawca ma dużą swobodę w zakresie wyboru rozwiązania, jednakowoż przy zachowaniu pewnych reguł kierunkowych, mających zakotwiczenie w konstytucyjnej zasadzie zaufania, genetycznie związanej z ideą państwa prawnego. Te zasady kierunkowe obejmują:

- rygorystyczny, choć nie absolutny, zakaz retroakcji właściwej,

- przy retroakcji niewłaściwej (zasada bezpośredniego działania nowego prawa dla stosunków powstałych pod działaniem prawa dotychczasowego, retrospekcja) Trybunał Konstytucyjny uznaje, że ustawodawca może korzystać z zasady bezpośredniego działania prawa, "jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki" - orzeczenie z 2 marca 1993 r., K. 9/92, OTK w 1993 r., cz. I, poz. 6; podobnie wyrok z 15 lipca 1996 r., K. 5/96, OTK ZU nr 4/1996 poz. 30,

- kolejną zasadą kierunkową jest zasada poszanowania praw niewadliwie nabytych - zakazująca arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce, zarówno publicznych, jak i prywatnych. Preferencja dla dalszego działania ustawy dawnej jako chroniąca interesy w toku.

Stanowisko TK oznacza, że obiegowo przyjmowana teza, jakoby istniało swoiste "domniemanie" przemawiające za bezpośrednim działaniem prawa nowego jest - obecnie - znacznym konstytucyjnym uproszczeniem. Po pierwsze bowiem, konflikt nowego prawa z interesami jednostki (stosunki w toku) może być rozwiązany przez wybór zasady bezpośredniego działania prawa nowego tylko o tyle, o ile da się wskazać wyraźny ważny interes publiczny, zmuszający do przejścia do porządku dziennego nad interesem jednostki (zob. wyrok z 13 marca 2000 r., K. 1/99, OTK ZU nr 2/2000, poz. 59, podobnie wyroki: z 28 kwietnia 1999 r., K. 3/99, OTK ZU nr 4/1999, poz. 73 i z 22 czerwca 1999 r., K. 5/99, OTK ZU nr 5/1999, poz. 100).

Mówiąc inaczej: na tle utrwalonego stanowiska TK na wypadek kolizji bezpośredniego działania ustawy nowej i interesu jednostki, można mówić raczej o odwróceniu "domniemania" przemawiającego za zasadą bezpośredniego działania (retrospektywności). Ta ostatnia dochodzi do głosu tylko na wypadek wykazania wyraźnie ważnego interesu publicznego. Sprawdzenia (analizy), czy w danym wypadku taki ważny interes występuje, dokonuje organ stający wobec wątpliwości intertemporalnej, a więc Trybunał Konstytucyjny lub sąd orzekający. Tak więc w świetle orzecznictwa TK kwestię intertemporalną o tyle tylko rozwiązuje się optując za zasadą stosowania ustawy nowej, o ile przemawia za tym konieczność ochrony innych konstytucyjnie uznanych praw, wartości, czy interesów i pod warunkiem zastosowania procedur umożliwiających zainteresowanym dostosowanie się do zaistniałej sytuacji (wyrok z 15 września 1998 r., K. 10/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 64)". Organ nie wykazał, a Sąd nie dopatrzył się ważnego interesu publicznego do zastosowania zasady retrospekcji, skoro wcześniej obowiązujące przepisy przewidywały także sankcję – możliwość cofnięcia licencji.

9. Samo trwanie zdarzeń (bądź stosunków prawnych) zapoczątkowanych przed wejściem w życie tego prawa, mających charakter "otwarty", ciągły, tj. takich, które nie znalazły jeszcze swego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się pod rządami dawnego prawa i trwają nadal po wejściu przepisów nowych nie jest wystarczające do zastosowania art. 95a ust. 1 u.t.d.

Oznaczałoby to, że wzmiankowany art. 95a ust. 1 u.t.d. ma zastosowanie "do każdego przypadku, kiedy przed upływem 14 dni nie doszło do zgłoszenia stosownej informacji i taki stan "niezgłoszenia" istnieje także w chwili obowiązywania nowego przepisu". Na gruncie art. 14 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 8 ust. 2 u.t.d. istotna jest data upływu terminu (14 dni na zgłoszenie zmiany), a nie okres trwania zwłoki w przekazywaniu danych. Do naruszenia dochodziło (i na gruncie obowiązującego art. 95 a ust. 1 pkt 1 u.t.d. dochodzi) w momencie upływu czternastego dnia od daty powstania zmian podlegających zgłoszeniu. Jak już wyżej wskazano, 14-dniowy termin wyekspirował dla strony pod rządami u.t.d. sprzed omawianej nowelizacji tego aktu prawnego.

10. W tym stanie rzeczy zastosowanie przez organ ewidencyjny wobec skarżącego sankcji na podstawie art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. naruszało zakaz retroaktywności i retrospekcji, wynikających z zasady, że "każdy przepis normuje przyszłość a nie przeszłość" (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06, ONSA nr 3/2006 p. 71). Stwierdzone naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy.

11. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach: WSA w Warszawie z dnia 4 września 2012 r., VI SA/Wa 841/12, WSA w Warszawie z dnia 14 lutego 2013 r., VI SA/Wa 2469/12, czy wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 października 2013 r., VI SA/Wa 1486/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i poglądy w niej sformułowane zasługują na uwzględnienie.

12. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku, o niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.