II SA/Gl 1188/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-22	
Data wpływu	2025-09-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Rafał Wolnik
Wojciech Gapiński /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę	
Hasła tematyczne	Nieruchomości	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 145 par. 1 lit. a) i c); Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 nr 0 poz 418; art. 47 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 i art. 9; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1691; art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1 pkt 6 i par. 3, art. 138 par. 1 pkt 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 2 lipca 2025 r. nr IFXIV.7842.2.2.2025 w przedmiocie zezwolenia na wejście na teren nieruchomości celem wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Starosta [...] (dalej; "organ I instancji") decyzją z dnia 8 kwietnia 2025r., nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny publikator: Dz. U z 2025 r. poz. 418, zwanej dalej w skrócie; "pr.b.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny publikator: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej; "k.p.a."), udzielił inwestorowi - J. P., zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działki o nr ewid. [...] , położonej w M. przy ul. [...] , będącej własnością M. M. oraz w punktach 1-5 określił czas realizacji i warunki wykonania robót budowlanych, polegających na dociepleniu ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nałożeniu tynku na budynkach gospodarczych inwestora, zlokalizowanych na jego działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w M. , obręb ewidencyjny [...] , gm. M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zaznaczył, że przedsięwzięcie, w oparciu o art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. c) w związku z art. 3 pkt 7 pr.b., nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia.

M. M. (dalej: "skarżąca") złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Podała, że termomodernizacja ścian usytuowanych bezpośrednio w granicy wymaga pozwolenia na budowę i jej zgody, ponieważ będzie wykraczać poza granicę działki inwestora. Biorąc pod uwagę grubość styropianu 5 cm, kleju z siatką zbrojeniową i tynku, uznała, że jest to co najmniej 10 cm. Spowoduje to brak możliwości otwarcia jej bramy wjazdowej, która ze względu na zwartą i bardzo ciasną zabudowę jest zamontowana na hakach wmurowanych w ścianę budynku jednorodzinnego inwestora. Tak mały "prześwit" uniemożliwi jej wjazd na posesję od strony ul. [...]. Oświadczyła, że na obecną chwilę wyraża zgodę jedynie na uzupełnienie tynku cementowo-wapiennego, znajdującego na ścianie szczytowej budynku mieszkalnego i budynków gospodarczych, oraz pomalowanie farbą elewacyjną w ściśle określonym, tj. pięciodniowym i wcześniej z nią uzgodnionym terminie, oraz domaga się zabezpieczenia przed zniszczeniem jej nasadzeń, elewacji budynku, kostki brukowej, bramy i chodnika. Zdaniem skarżącej, jest to spowodowane negatywnymi doświadczeniami, podczas prowadzonych przez inwestora wcześniejszych prac.

Wojewoda Śląski (dalej: "organ II instancji") decyzją z dnia 2 lipca 2025 r., nr IFXIV.7842.2.2.2025, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej niezbędności wejścia na teren działki o nr ewid. [...] , stanowiącej własność skarżącej, oraz uchylił ją w części dotyczącej terminu i granic niezbędnej potrzeby wejścia na teren, a także doprecyzował te warunki. Ustalił rn.in., że odległość pomiędzy północną ścianą budynku inwestora (będącą przedmiotem planowanych prac termomodernizacyjnych), położonego na działce o nr ewid. [...] , a południową ścianą budynku skarżącej nie jest stała i wynosi nie więcej niż 3,00 m. Z tego powodu, mając na uwadze konieczność zapewnienia skarżącej możliwość bezpiecznego korzystania ze swojej nieruchomości w czasie wykonywania planowanych prac, określił rozmiary pasa terenu jej działki niezbędnego do "zajęcia" i wyznaczył jego maksymalną szerokość na 1,50 m, natomiast jego maksymalną długość określił jako odległość równą sumie długości modernizowanej ściany + 2 m (pkt 3 zaskarżonej decyzji). Tym samym przychylił się do argumentów skarżącej zawartych w odwołaniu i zmniejszył szerokość "zajęcia" do 1,50 m (a nie 2,00 m jak ustalił organ I instancji). Dodatkowo, zobowiązał inwestora do zabezpieczenia zajętego terenu w sposób umożliwiający bezpieczne korzystanie z pozostałej części działki skarżącej.

Skarżąca nie zgodziła się z opisaną powyżej decyzją organu II instancji. Zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i braku dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w szczególności błędnym ustaleniu, że możliwe jest wejście na teren jej działki i częściowe jej zajęcie do łącznej szerokości 3,5 m, podczas gdy rzeczywisty odstęp między działkami jej i inwestora wynosi jedynie 2,44 m. Zdaniem skarżącej, biorąc pod uwagę grubość materiałów izolacyjnych, realizacja zaskarżonej decyzji jest niewykonalna. Planowana termomodernizacja uniemożliwi w sytuacji zagrożenia dojazd służb ratowniczych do jej stodoły (np. straży pożarnej), znajdującej się na końcu działki, oraz otwieranie jej bramy wjazdowej, zamontowanej na hakach wmurowanych w ścianę domu inwestora. W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody w postaci niemożliwości korzystania z własnej nieruchomości, zgodnie z jej przeznaczeniem, zablokowania dostępu do budynku gospodarczego (stodoły), oraz konieczności kosztownej przebudowy wjazdu, a także domagała się zasądzenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu skarżącej stan faktyczny w przedmiotowej sprawie został szczegółowo przeanalizowany, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Natomiast zarzuty skargi wynikają z błędnego przekonania skarżącej, że na poczet planowanych robót budowlanych umożliwiono zajęcie pasa jej działki o szerokości 3,50 m, co jest pozbawione podstaw.

Inwestor będący uczestnikiem postępowania w pismach z dnia: 13 i 22 października, 4 listopada, 21 i 29 grudnia 2025 r. oraz 16 stycznia 2026 r., szczegółowo opisał wzajemne relacje sąsiedzkie ze skarżącą, uznając, że dowodzą one braku możliwości dojścia do porozumienia, stąd też konieczne jest oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 23 października 2025 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżąca domagała się uwzględnienia jej skargi z uwagi na brak możliwości wjazdu na własną posesję po przeprowadzeniu termomodernizacji przez inwestora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej w skrócie; "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Dodatkowo, sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Wyjaśnienie to jest konieczne z uwagi na treść pism złożonych przez inwestora i ustanowionego przez niego pełnomocnika w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09).

Kwestią nie rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji stała się wątpliwość, czy w istniejącym stanie faktycznym sprawy oraz w szczególnym położeniu względem siebie zabudowanych działek inwestora i skarżącej, wykonanie wnioskowanych przez inwestora robót budowlanych, znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, oraz nie zaburzy już obecnie ograniczonego i utrudnionego zwartą zabudową, dostępu do działki skarżącej.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny publikator: Dz.U z 2025 r. poz. 418, zwanej dalej w skrócie: "pr.b."). Zgodnie z jego brzmieniem, jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu (ust. 1).

W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno- budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (ust. 2). Stosownie do art. 47 ust. 3 pr.b., inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

Wydanie decyzji zezwalającej na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych uwarunkowane jest zatem trzema przesłankami: po pierwsze, istnieje potrzeba ich wykonania; po drugie, niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości celem ich wykonania (nie ma możliwości wykonania ich w inny sposób); po trzecie, nie została wyrażona dobrowolna zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1976/19).

Oznacza to, że w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 47 ust. 2 pr.b., organ badając zasadność wniosku inwestora jest zobowiązany do ustalenia, czy inwestor - wnioskodawca, jest osobą, która może legalnie przystąpić do wykonywania określonych robót budowlanych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia; 14 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 739/17 i 13 marca 2019r. sygn. akt II OSK 1109/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 330/19).

Na podstawie art. 47 ust. 2 pr.b. organ może tylko zezwolić na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, określając jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z nieruchomości. Na podstawie tej decyzji inwestor uzyskuje ograniczone w czasie prawo przebywania na sąsiedniej nieruchomości i wykonywania tam prac przygotowawczych lub robót budowlanych. Natomiast efekt tych prac i ich finalny kształt, w przypadku naruszenia praw właściciela sąsiedniej nieruchomości, może być przedmiotem postępowania w oparciu o inną podstawę prawną w zakresie ochrony dóbr ze sfery prawa cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2024 r. sygn. akt II OSK 2575/21).

Zauważyć trzeba, że prawo własności, podlegające ochronie prawnej nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń, np. dopuszcza je art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowiący, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Na możliwość wprowadzenia w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa oraz nią rozporządzać. Jednym z przepisów ustaw szczególnych, który wprowadza ograniczenie prawa własności jest art. 47 ust. 2 pozostający w związku z art. 47 ust. 1 pr.b.

Prawidłowo organy obu instancji zakwalifikowały objęte wnioskiem inwestora roboty budowlane, stanowiące m. in. docieplenie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wysokości do 12 m, jako niewymagające pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, stosownie do art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. c) pr.b.

Podkreślić jednak przyjdzie, że skoro w art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. c) pr.b. posłużono się jedynie kryterium w postaci wysokości budynku, to inne parametry dotyczące rozmiarów docieplenia budynku nie wpływają na reżim prawny realizacji tych robót budowlanych.

Nie mniej jednak sposób posadowienia budynków inwestora w granicy wymknął się ocenie organu II instancji, zwłaszcza nie udzielono odpowiedzi na pytanie, czy wykonanie wnioskowanych prac ingeruje w sposób trwały w prawo własności działki skarżącej, co wyklucza uznanie, że ziściły się w całości warunki do wydania pozytywnej decyzji, na podstawie art. 47 pr.b. Tym samym nie została wyjaśniona kwestia, czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością skarżącej na cele budowlane.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że ingerencja w prawo własności sąsiada dotyczy tylko robót budowlanych wykonywanych legalnie, czyli nie naruszających innych przepisów prawa materialnego, jak również przepisów wykonawczych, w tym też przepisów o ochronie przeciwpożarowej.

Natomiast odrębnym zagadnieniem są roszczenia cywilne związane z trwałym wykorzystaniem nieruchomości sąsiedniej dla realizacji danych robót budowlanych (por. wyrok WSA z dnia 31 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 866/13 oraz wyroki NSA z dnia: 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt 11 OSK 585/06 i 4 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1870/13). Dlatego w tym szczególnym postępowaniu organ administracji publicznej nie ma kompetencji do rozstrzygania dalej idących kwestii cywilnoprawych, normowanych przykładowo art. 151 Kodeksu cywilnego, zwłaszcza w przypadku robót budowlanych skutkujących trwałym zajęciem przygranicznego pasa gruntu, niezbędne jest ustanowienie służebności w drodze czynności cywilnej lub orzeczenia sądowego.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych, inwestorka celem wykonania robót budowlanych, pismem odebranym przez skarżącą w dniu 18 lutego 2025 r. zwróciła się o wyrażenie zgody na wejście na teren jej działki o nr ewid. [...] , położonej w M. przy ul. [...] (por. zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane w dniu 18 lutego 2025 r. przez skarżącą, k. 11 akt administracyjnych). Zgody takiej nie uzyskała, dlatego wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na sąsiednią działkę (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 264/23).

W ocenie Sądu, materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala stwierdzić, że przywołane już wcześniej przesłanki warunkujące wydanie decyzji w trybie art. 47 ust. 2 pr.b. tylko pozornie zostały spełnione, bowiem organ II instancji jako merytorycznie rozstrzygający sprawę w sposób nie wyczerpujący przeanalizował zarówno niezbędność, jak i zakres wejścia i sposób wykonania robót na nieruchomości sąsiedniej, należącej do skarżącej. Nie odniósł się do kwestii szczególnej i już istniejącej tam zabudowy w ciągu ulicy przy ul. [...] i [...] w M. , na działce inwestora, jak i skarżącej. Nie dostrzegł, że wykonanie jakichkolwiek prac budowlanych musi być zgodne z przepisami prawa.

Tymczasem oczywisty brak jakiegokolwiek porozumienia w zakresie możliwości wejścia na działkę skarżącej, celem wykonania wnioskowanych robót budowlanych, oraz treść odwołania, uzasadniała konieczność wnikliwego rozpatrzenia zarzutów oraz oceny przesłanek, o których mowa w art. 47 ust. 2 pr.b.

Organ II instancji reformując decyzję organu I instancji określił nowy termin zrealizowania robót budowlanych oraz szerokość, jak i długość pasa terenu niezbędnego do ich wykonania. Dodał również klauzulę, że po zakończeniu robót inwestor jest obowiązany do uporządkowania terenu oraz naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym, co odpowiada treści art. 47 ust. 3 pr.b. Jednakże w przekonaniu Sądu nie dołożył starań, aby do minimum ograniczyć utrudnienia, jakie mogą stać się udziałem skarżącej jako właściciela sąsiedniej działki na skutek czasowego jej zajęcia, jak też trwałego ograniczenia wjazdu na jej posesję, poprzez zawężenie, jak to podkreślono w odwołaniu "prześwitu". Zatem nie wyjaśnił w sposób wystarczający okoliczności faktycznych, na podstawie których ustalił szerokość oraz długość pasa gruntu podlegającego zajęciu.

Przypomnieć należy, że wydając akt, o którym mowa w art. 47 ust. 2 pr.b., organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Z tego względu obowiązkiem organu jest precyzyjne ustalenie zakresu potrzeb inwestora oraz rozważenie, że planowane prace nie mogą w nadmierny, nieograniczony i nieuzasadniony sposób ingerować w prawa właściciela sąsiedniego gruntu. Wydając decyzję na podstawie powołanego przepisu organ musi zatem dokonać wyważenia tych pozostających ze sobą w kolizji interesów (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 261/18).

Nadmienić przyjdzie, że sprawy "graniczne", pozostają poza regulacją przepisów pr.b. (por. wyrok WSA z Opolu z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt SA/Op 305/11) oraz są rozstrzygane w postępowaniu rozgraniczeniowym, prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.).

Organ II instancji nie odniósł się do zarzutu nadmiernej ingerencji w prawo własności, podnoszonego przez skarżącą w odwołaniu, w którym argumentuje, że zajęcie pasa gruntu spowoduje, że nie będzie miała wystarczająco szerokiego wjazdu i dostępu do działki.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu II instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Podkreślić trzeba, że organ II instancji w przeciwieństwie do Sądu jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Stosownie do treści art. 136 § 1 k.p.a. może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego celem rozstrzygnięcia nie tylko nieistotnych, ale również doniosłych prawnie wątpliwości.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organ II instancji dopuścił się mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszeń przepisów k.p.a. oraz nie wyjaśnił okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, w zakresie wynikającym z art. 47 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 pr.b., co stanowi naruszenie między innymi art. 77 § 1 k.p.a., który wymaga, aby organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, oraz określił granice niezbędnej potrzeby i warunków korzystania z sąsiedniej nieruchomości.

W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że zarówno postawa skarżącej wyrażona w odwołaniu, jak też w skardze oraz na rozprawie, a także przedłożone pisma inwestora i ustanowionego przez niego pełnomocnika, stały się podstawą uchylenia jedynie zaskarżonej decyzji, tak aby organ II instancji posiadający większe doświadczenie i dysponujący możliwością uzupełnienia akt o konieczne dokumenty oraz przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w trybie art. 136 k.p.a., rozstrzygnął ponownie sprawę, bowiem tylko pozornie zaskarżona decyzja zawierała korzystniejsze dla skarżącej modyfikacje rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji (zakres, termin, czas wejścia na teren działki skarżącej). Wobec tego argumentację skargi w tym zakresie Sąd uznał za uzasadnioną a nie gołosłowną.

Rolą organu II instancji przy ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącej będzie zweryfikowanie, czy organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i dokonanie oceny, czy na podstawie poczynionych ustaleń prawidłowo przyjąć można, że w zaistniałym stanie faktycznym ziściły się przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o zezwoleniu wejścia na nieruchomość skarżącej, celem jedynie czasowego ograniczenia przynależnych jej praw właściciela. W oparciu o pełny i kompletny materiał dowodowy, stosownie do treści art. 47 ust. 2 pr.b., określi granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości, a wydane rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a., oraz mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. uwzględni oceną prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Z powyższych względów w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również materialnego, tj. art. 47 ust. 1 i 2 w związku z art. 7 i art. 9 pr.b., co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie 2, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu sądowego (500, - zł.).

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie; www.orzeczenia.nsa.qov.pl.