Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 lipca 2025 r. nr SKO.OS/41.9/517/2025/9625/KS w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.

Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z 30 kwietnia 2025 r., wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postepowania administracyjnego w związku z art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 84 i art. 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm.) Prezydent Miasta P. (wyznaczony do prowadzenia postępowania w sprawie mocą postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 20 listopada 2023 r., nr [...]), po rozpoznaniu wniosku Z.U.H. "[...]" T. K. (dalej jako inwestor) orzekł w pkt. I o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą "Realizacja punktu do zbierania odpadów planowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...] oraz [...] obręb [...] w S.". Równocześnie organ administracji mając na względzie art. 64 ust. 3a powołanej wyżej ustawy, w pkt. II 1-5 decyzji określił warunki realizacji wspomnianego przedsięwzięcia zaś w pkt. III wskazał, że jego charakterystyka stanowi załącznik do tego aktu.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniosło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach Stowarzyszenie "[...] (dalej jako strona, skarżący lub Stowarzyszenie) - dopuszczone uprzednio do udziału w postępowaniu mocą postanowienia z 14 lutego 2025 r., nr [...] domagając się uchylenia tego aktu i wydania orzeczenia o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla spornej inwestycji ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie przeprowadzenia własnej analizy dotyczącej ustalenia zgodności lokalizacji spornego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym nieuzasadnione pominięcie stanowiska o jego niezgodności z planem miejscowym wyrażonego przez Prezydenta Miasta S. w odrębnej decyzji z 3 marca 2021 r. Zarzucono także naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 wspomnianego Kodeksu polegające na braku wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy i bezpodstawne przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu - oparte na stwierdzeniu, że w przeszłości dla inwestora wydano decyzję zezwalającą na zbieranie odpadów i pomimo równoczesnego wskazania, że przedsięwzięcie to nie znajduje się w zakresie przewidzianego w planie przeznaczenia podstawowego ani uzupełniającego. Nadto strona podniosła zarzut naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem z 14 lipca 2025 r., nr SKO.OS/41.9/517/2025/9625/KS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu tego postanowienia podniesiono, że doręczenie owej decyzji Stowarzyszeniu nastąpiło 5 maja 2025 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru poczty, przy czym taki sposób doręczenia nie był przez nie w żaden sposób kwestionowany. Odwołanie od tego aktu zostało zaś przezeń nadane pocztą 2 czerwca 2025 r. (przesyłka polecona nr [...]), a więc po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nastąpił z dniem 19 maja 2025 r. Kolegium dodało, że strona została o tym terminie prawidłowo pouczona, lecz nie złożyła wniosku jego przywrócenie ani nie wskazała przyczyn opóźnienia, a w rezultacie brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, gdyż należało rozstrzygnąć w trybie art. 134 powołanego Kodeksu o stwierdzeniu jego wniesienia z uchybieniem terminu.

Niezadowolone z powyższego postanowienia Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia tego aktu oraz zasądzenia na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia norm procesowych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a mianowicie: art. 134 i art. 49 § 1 i 2 w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne uznanie odwołania za wniesione po terminie, podczas gdy wobec faktu dokonywania przez organ pierwszej instancji doręczeń w trybie tych dwóch ostatnich przepisów, jego złożenie nastąpiło z zachowaniem ustawowego terminu; art. 7 oraz art. 77 § 1, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia wnikliwej analizy i należytego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie faktu, że Prezydent Miasta P., w publikowanych w sprawie obwieszczeniach, w tym w obwieszczeniu o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony informował, że zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach organu będą następować w trybie art. 74 ust. 3 powołanej ustawy z 3 października 2008 r. w związku z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego i taką informację umieścił również w pouczeniu zawartym w decyzji pierwszoinstancyjnej z 30 kwietnia 2025 r. opublikowanej w Biuletynie Informacji Publicznej, co skutkowało błędnym uznaniem odwołania za wniesione z uchybieniem terminu; art. 8 § 1, poprzez wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania i oparcie się na dacie doręczenia decyzji pocztą tradycyjną, podczas gdy w toku całego postępowania organ pierwszej instancji informował, że doręczenia w sprawie następują w trybie publicznych obwieszczeń, co stanowi wyraz działania niekonsekwentnego i wprowadzającego stronę w błąd co do dokonywanych czynności i związanych z nimi skutków.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podkreśliło, że po myśli art. 49 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, w sytuacji, gdy - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - liczba stron przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się powołany art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Strona podkreśliła, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji wielokrotnie stosował powyższy tryb publikując w formie obwieszczenia nie tylko informację o dopuszczeniu jej do udziału w tym postępowaniu, lecz także o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się przez strony co do zebranego materiału dowodowego, o podejmowanych czynnościach, jak i o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Również sama decyzja Prezydenta Miasta P. z 30 kwietnia 2025 r., została opublikowana w formie obwieszczenia, w którym między innymi zawarto pouczenie o możliwości wniesienia od tego aktu odwołania w terminie czternastu dni od jego publicznego ogłoszenia. Równocześnie w samej załączonej do ogłoszenia decyzji pouczono o możliwości złożenia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, przy czym w rozdzielniku zawarto informację, że zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie - co odpowiada treści art. 49 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zważywszy powyższe Stowarzyszenie podkreśliło, że obwieszczenie o decyzji pierwszoinstancyjnej zostało opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej S. 6 maja 2025 r. (na potwierdzenie czego przedstawiło stosowny wydruk), zatem w świetle powyższych uregulowań, skutek jej doręczenia nastąpił po 14 dniach od tej daty, czyli 20 maja 2025 r. W konsekwencji, termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego został w sprawie zachowany, gdyż upłynął dopiero 3 czerwca 2025 r. (14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji), zaś odwołanie złożono 2 czerwca 2025 r.

Zdaniem strony powyższe okoliczności zostały całkowicie pominięte przez organ odwoławczy, który, choć wspomniane obwieszenia zostały dołączone do akt sprawy, wziął pod uwagę wyłącznie fakt doręczenia jej decyzji pierwszoisntancyjnej pocztą, który w warunkach niniejszej sprawy miało charakter wyłącznie informacyjny. Podkreślono bowiem, że doręczenie decyzji administracyjnej w toku postępowania może nastąpić tylko jeden raz, a skoro organ pierwszej instancji już na wstępie informował, że doręczenia będą następować w formie publicznego obwieszczenia i taką informację zawarł w również w obwieszczeniu o doręczeniu samej decyzji oraz w towarzyszącym jej pouczeniu, to wiążący charakter ma tylko doręczenie dokonane w tym trybie, a organ nie może skutecznie stosować innych form jej doręczenia. Na poparcie tego poglądu przywołano sformułowane w orzecznictwie sądowym stanowisko, zgodnie z którym skorzystanie przez organ administracji publicznej z możliwości zastąpienia doręczenia tradycyjnego lub elektronicznego zawiadomieniem publicznym powinno być konsekwentne, a w rezultacie nie jest dopuszczalne doręczenie stronom niektórych pism w formie tradycyjnej, a innych przez zawiadamianie publiczne, chyba że taka niejednorodność form doręczenia wynikałaby z wyraźnego przepisu ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska oraz powtarzając argumentację z uzasadnienia swojego postanowienia. Nadto, odnosząc się do zarzutów skargi podkreśliło, że zgodnie ze poglądem wyrażonym w orzecznictwie NSA, z zestawienia przepisów regulujących zasady doręczania bezpośredniego (art. 39-48 Kodeksu postępowania administracyjnego) z zasadą doręczenia w formie obwieszczenia lub innej zwyczajowo przyjętej (art. 49 tego Kodeksu) wynika, że przyjęcie tej drugiej formy ma charakter wyjątkowy i nie może niweczyć skutków procesowych wynikających z doręczenia bezpośredniego, do rąk adresatów personalnie ustalonych i postrzeganych przez organ jako strony postępowania. Dlatego nawet, jeżeli organ podjął kroki zmierzające do zastosowania w sprawie art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie powoduje to skutku w postaci pozbawienia znaczenia prawnego doręczenia w trybie art. 45 tego Kodeksu dokonanego do rąk osoby upoważnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się tu względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) wykazała bowiem, że kwestionowany przez stronę akt odpowiada wymogom prawa.

Rozpoznając skargę strony w pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że z mocy art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma w niniejszym przypadku zastosowania). Wyrażony w tym unormowaniu nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę (vide: wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 227/17, publ. Lex nr 2312988). W tym kontekście wymaga podkreślenia, że skoro przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 14 lipca 2025 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z 30 kwietnia 2025 r., to ocenie Sądu może zostać poddana jedynie prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w pierwszym z tych aktów. Poza zakresem kontroli Sądu pozostają natomiast wszelkie objęte decyzją pierwszoinstancyjną merytoryczne kwestie związane z orzeczeniem o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przez inwestora przedsięwzięcia oraz o określeniu dla tego przedsięwzięcia warunków realizacji. Sąd uprawniony był bowiem jedynie do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji (zaprezentowany wyżej pogląd jest zgodny z utrwalonym stanowiskiem judykatury - vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 1992 r., sygn. akt SA/Wr 128/92, publ. ONSA 1992/1/24, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 618/06, publ. LEX nr 221959 oraz wyrok tutejszego Sądu z 27 października 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2352/02, publ. OSP 2007/3/25).

Dokonując oceny legalności kwestionowanego przez stronę postanowienia należy wskazać że problematyka związana z wnoszeniem odwołań od decyzji administracyjnych wydawanych przez organy administracji publicznej uregulowana została w Rozdziale 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 129 § 1 i 2 powołanego Kodeksu, odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu, który wydał tą decyzję, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia stronie.

Nie budzi wątpliwości, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji skarżące Stowarzyszenie (biorące udział w postępowaniu na prawach strony) złożyło za pośrednictwem poczty 2 czerwca 2025 r. Fakt ten wynika z dołączonego do akt administracyjnych wydruku śledzenia przesyłki ze strony internetowej Poczty Polskiej, a równocześnie został potwierdzony przez to Stowarzyszenie w skardze. Kwestia sporna sprowadza się natomiast do tego, kiedy skarżącemu skutecznie doręczono wspomnianą decyzję, a co za tym idzie, od kiedy należy liczyć termin, o którym mowa w art. art. 129 powołanego Kodeksu.

Z treści tej decyzji wynika, że tryb doręczenia bezpośredniego, o którym mowa w art. 39-48 Kodeksu postępowania administracyjnego zastosowano w stosunku do inwestora, Prezydenta Miasta S. (działającego jako reprezentant Skarbu Państwa a zarazem Gminy) oraz skarżącemu. W aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru tej decyzji skierowanej na adres Stowarzyszenia z datą jej odebrania przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji określoną jako 5 maja 2025 r. Wraz z decyzją Stowarzyszeniu doręczono także obwieszczenie o wydaniu rzeczonej decyzji. W stosunku do pozostałych stron postępowania organ pierwszej instancji zastosował natomiast tryb doręczenia z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Z brzmienia tego ostatniego unormowania wynika, że ów tryb stosuje się jeżeli - co bezspornie miało miejsce w rozpoznanej sprawie - liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10. Na mocy art. 74 ust. 3a powołanej ustawy, stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z kolei w świetle art. 44 rzeczonej regulacji, udział w takim postępowaniu na prawach strony mogą zgłosić organizacje ekologiczne, o których mowa w ust. 1 tego przepisu. Stosownie do wzmiankowanego wyżej art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. W rozpoznanej sprawie niektórym spośród stron postępowania decyzję pierwszoinstancyjną doręczono indywidualnie, w sposób wskazany w art. 39-48 Kodeksu postępowania administracyjnego, z kolei pozostałym w trybie art. 49 § 1 tego Kodeksu. Kluczowe znaczenie ma zatem kwestia, czy bezpośrednie doręczenie decyzji organizacji społecznej dopuszczonej do udziału w postępowaniu na prawach strony wraz z obwieszczeniem wyklucza możliwość wniesienia odwołania w terminie, jaki należałoby przyjąć uznając za skuteczne dopiero doręczenie wynikające z obwieszczenia.

Zdaniem Sądu, opisana wyżej sytuacja, do której doszło w warunkach niniejszej sprawy, a polegająca na tym, że organ pierwszej instancji doręczył niektórym stronom odpis swojej decyzji na zasadach ogólnych, a w odniesieniu do innych zastosował tryb obwieszczenia z art. 49 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi naruszenia prawa. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że data doręczenia decyzji stronom postępowania była w tej sytuacji różna, albowiem w przypadku doręczenia decyzji w trybie zwykłym zazwyczaj odpisy doręczenia są w różnych datach i w różnej dacie rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania dla poszczególnych stron. W tych ramach skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela utrwalony w judykaturze pogląd, zgodnie z którym doręczenie w formie obwieszczenia lub formie zwyczajowo przyjętej ma charakter wyjątkowy i nie niweczy skutków procesowych wynikających z doręczenia bezpośredniego, do rąk adresatów personalnie ustalonych i postrzeganych przez organ jako strony postępowania (vide: wyroki NSA z 13 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 486/15, publ. Lex nr 1654375, z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1871/08, publ. ONSAiWSA 2011/1/8 czy wyroki WSA: w Warszawie z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1519/17, publ. Lex nr 2490673 oraz w Gdańsku z 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 495/19, publ. Lex nr 2773918). Tym samym fakt, że organ podjął kroki zmierzające do zastosowania w sprawie trybu z art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie powoduje automatycznie skutku w postaci pozbawienia znaczenia prawnego doręczenia w trybie art. 39 tego Kodeksu a więc przez pocztę do rąk podmiotu uznanego za stronę postępowania (zob. też wyroki NSA: z 26 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2204/11, publ. Lex nr 1152146 oraz z 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 938/09, publ. Lex nr 649092).

Skarżącemu Stowarzyszeniu doręczono decyzję pierwszoisntancyjną na zasadach ogólnych, owo doręczenie zostało dokonane w sposób prawidłowy i skuteczny, natomiast tryb obwieszczenia nie miał wobec niego zastosowania albowiem - jak wynika z rozdzielnika zamieszczonego w powyższej decyzji, dotyczył "pozostałych stron", z kolei wobec trzech podmiotów, to jest: inwestora, Prezydenta Miasta S. oraz właśnie skarżącego zastosowano tryb ogólny przewidziany w art. 39-48 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy dodać, że także wcześniejsze pisma w toku niniejszej sprawy, począwszy od postanowienia z 14 lutego 2025 r. o dopuszczeniu skarżącego do udziału w postępowaniu, były mu doręczane na zasadach ogólnych (co dokumentują zalegające w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenia odbioru poczty oraz rozdzielniki do owych pism, gdzie również wyraźnie wskazano, że doręczenie na zasadach art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczy "pozostałych stron", poza trzema wymienionymi podmiotami). Dlatego Stowarzyszenie nie może powoływać się na uzasadnione przekonanie, jakoby doręczenie mu decyzji pocztą tradycyjną było prawnie nieskuteczne i nie otwierało wobec niego terminu do wniesienia odwołania od tego aktu, zaś wiążącą moc miało mieć dopiero doręczenie dokonane w trybie obwieszczenia. W tym kontekście za dostateczną należy uznać treść zawartego w samej decyzji Prezydenta Miasta P. pouczenia o prawie wniesienia od niej odwołania w terminie czternastu dni od daty jej doręczenia. Skoro bowiem, jak nadmieniono, skarżącemu doręczano wszystkie pisma w sprawie pocztą tradycyjną, to trudno uznać za przekonujące, aby "doręczenie", o którym mowa w tym pouczeniu mógł racjonalnie interpretować jako to dokonane w związku z obwieszczeniem, o którym mowa w art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego kwestionując zarazem prawną skuteczność doręczenia na jego adres za pośrednictwem poczty. Nie jest przy tym zasadny zarzut dotyczący zawartego w pkt 5 rozdzielnika do rzeczonej decyzji sformułowania, że "zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie", gdyż z brzmienia owego pkt. 5 wynika jasno, że dotyczy on wspomnianych wyżej "innych stron postępowania", a zatem nie odnosi się do Stowarzyszenia. Tym samym w sprawie nie można mówić o wadliwości pouczenia w rozumieniu art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi Stowarzyszenie nie miało również racjonalnych podstaw do tego, aby uznać, że skierowany doń odpis decyzji przesłany pocztą został mu dostarczony wyłącznie w celach informacyjnych albowiem w treści owej decyzji nie zawarto żadnych sformułowań, które mogłyby na to wskazywać, lecz przeciwnie - zamieszczono pouczenie o prawie do wniesienia środka odwoławczego, co wskazuje jednoznacznie, że jej doręczenie w takim trybie powoduje określone w obowiązujących przepisach skutki prawne.

Niezależnie od powyższego przyjdzie wyjaśnić, że zastosowanie przez organ administracji publicznej w zakresie danej sprawy dwóch równoległych trybów doręczeń, to jest z art. 45 i art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, choć w sprawie takiej wyłącznie właściwy był tryb publicznego obwieszczenia, nie stanowi naruszenia prawa, gdyż żaden przepis nie zabrania organowi dokonywania, mimo zaistnienia przesłanek z art. 49 tego Kodeksu, innych sposobów doręczenia na rzecz niektórych adresatów. (zob. wyroki WSA: w Warszawie z 2 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 740/13, publ. Lex nr 1630354 oraz w Szczecinie z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 709/14, publ. Lex nr 1645545). Zdaniem Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy pisemne doręczenie Stowarzyszeniu przedmiotowej decyzji przez organ pierwszej instancji było fakultatywne, w związku z czym można uznać, że stanowiło wyraz nie naruszenia jego praw, lecz przeciwnie - dbałości o należyte i jak najpełniejsze zawiadomienie wszystkich stron postępowania administracyjnego, w tym w szczególności skarżącego Stowarzyszenia.

Sąd ma w polu widzenia uchybienie organu pierwszej instancji polegające na sprzeczności pouczenia zawartego w samej treści decyzji pierwszoinstancyjnej z pouczeniem ujętym w obwieszczeniu o wydaniu tej decyzji, gdzie wskazano, że prawo wniesienia odwołania przysługuje w terminie "czternastu dni od dnia publicznego jej ogłoszenia" (które to pouczenie jest zarazem wadliwe albowiem w świetle art. 49 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po czternastu dniach od daty publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji termin do wniesienia odwołania dopiero zaczyna swój bieg). Przedmiotowa nieprawidłowość nie mogła jednak przesądzić o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, gdyż pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Nie można bowiem na jej podstawie formułować wniosku, że wspomniane obwieszczenie miało znaczenie dla określenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, co niweczyło skutki doręczenia w trybie zwykłym (na zasadach ogólnych). Tego rodzaju błędy organu nie mogą wprawdzie szkodzić stronie, jednak nie oznacza to możliwości innego niż wynikające z zasad ogólnych (a więc z przepisów powszechnie obowiązującego prawa), obliczenia terminu do wniesienia odwołania (podobnie NSA w wyroku z 7 października 2025 r., sygn. akt III OSK 20246/22, publ. Lex nr 3935076). W rezultacie, owe nieprawidłowości, choć mogły w pewnym stopniu dezorientować stronę, to jednak nie rzutują w sposób istotny na ocenę legalności wydanego w sprawie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skoro bowiem doręczenie jej decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 45 Kodeksu postępowania administracyjnego było skuteczne i nastąpiło 5 maja 2025 r., decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia środka odwoławczego, a odwołanie wniesiono po upływie czternastu dni licząc od tej daty (2 czerwca 2025 r.), to wydane w sprawie rozstrzygnięcie należy uznać za trafne. Wbrew zarzutom skargi akt ten został więc wydany w wyniku prawidłowego zastosowania art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie dostatecznie wyczerpujących ustaleń czyniących zadość zasadzie procesowej wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 tego Kodeksu.

Opisane wyżej uchybienie, które mogło doprowadzić do powzięcia przez skarżącego pewnych wątpliwości co do terminu, w którym należy złożyć odwołanie do decyzji organu pierwszej instancji mogłyby natomiast być podstawą do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu do dokonania tej czynności. W toku postępowania administracyjnego Stowarzyszenie wniosku takiego jednak nie zgłosiło, podobnie jak w skardze, gdzie skoncentrowało się zasadniczo wyłącznie na kwestionowaniu skuteczności doręczenia mu tej decyzji pocztą tradycyjną.

Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że kwestionowany przez skarżącego akt nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie i został poprzedzony prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o oddaleniu skargi.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 powyższej ustawy z uwagi na fakt, że przedmiotem skargi jest postanowienie.