Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

II OZ 1094 / 11 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 526/11 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skarg M. B. i Stowarzyszenia "[...]" w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia uwarunkowań środowiskowych postanawia oddalić zażalenie.

II OZ 1094 / 11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego Stowarzyszenia "[...]" w L. (zwanego dalej również Stowarzyszeniem) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] marca 2011 r. ze względu na nie uzupełnienie braku formalnego skargi (złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej) w wyznaczonym terminie. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącemu 12 lipca 2011 r.

Pismem z dnia 27 lipca 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) strona skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, podnosząc, że "Stowarzyszenie nie dotrzymało terminu wyznaczonego przez Sąd nie z własnej winy ... nie jesteśmy w stanie wyjaśnić przyczyn, dlaczego w załączonych dokumentach nie było wyciągu z KRS".

Wojewódzki Sąd Administracyjny, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazał, iż konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). Strona może uchylić się od negatywnych następstw przekroczenia terminu, jeżeli w ciągu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.) złoży wniosek o przywrócenie terminu; równocześnie z wnioskiem dokona czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 przywołanego przepisu) oraz gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 przywołanego przepisu). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie, aby możliwe było przywrócenie terminu.

Jak wskazał Sąd, w rozpoznawanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności, stąd też zaistniała podstawa do jego odrzucenia. Przepis art. 87 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że ustawowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczyna swój bieg od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W realiach rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, że był to dzień doręczenia, pod wskazany przez stronę skarżącą adres, przesyłki zawierającej postanowienie o odrzuceniu skargi, czyli 12 lipca 2011 r. Z treści tego orzeczenia wynikało, z jakiego powodu Sąd odrzucił skargę, albowiem wskazano w nim nie uzupełnienie w terminie braków formalnych skargi. Termin do złożenia wniosku upływał, więc w dniu 19 lipca 2011 r. Złożenie wniosku w dniu 27 lipca 2011 r. czyniło go spóźnionym, a wobec tego, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie "[...]", zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 88 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jako spóźnionego,

- art. 90 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na posiedzeniu niejawnym, zamiast wyznaczenia rozprawy i rozpoznana ww. wniosku na rozprawie z uwagi na to, że z treści wniosku nie wynikała okoliczność, iż został on złożony jako spóźniony,

- art. 49 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnia braków formalnych skargi poprzez wskazanie daty, kiedy ustała przyczyn uchybienia terminu.

Wskazując na powyższe, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia Stowarzyszenie wskazało, że aby móc odrzucić wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony, fakt spóźnienia musi wynikać jednoznacznie z samej treści wniosku. Jeżeli zaś treść wniosku nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie tego faktu, postanowienie o odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu nie może zostać wydane na posiedzenie niejawnym. W takim przypadku powinna zostać wyznaczona rozprawa. Także w przypadku, gdy z treści wniosku o przywrócenie terminu nie wynika data, od kiedy należy liczyć termin do jego wniesienia, strona winna zostać wezwana do uzupełnienia tego braku. Jeśli jednak nie można ustalić w sposób jednoznaczny, czy termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, Sąd, rozpoznając przedmiotowy wniosek, winien wydać rozstrzygnięcie merytoryczne na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.- także strona, gdy nie wykonała zarządzenia o wezwaniu do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu.

Nadto Stowarzyszenie podkreśliło, że jej Prezes w okresie od 1 do 22 lipca 2011 r. przebywał na urlopie i niezwłocznie po powrocie złożył przedmiotowy wniosek. Pracownice sekretariatu nie są zaś prawnikami i nie poinformowały go choćby telefonicznie o piśmie z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Stowarzyszenie stwierdziło również, że wraz z 8 odpisami skarg do Sądu został także wysłany odpis z KRS. Natomiast fakt, że osoba wnosząca skargę była uprawniona do działania w imieniu danego podmiotu można było ustalić poprzez informacje zamieszczone na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

Przede wszystkim wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z zasadą procesową w zakresie skutków uchybienia terminu (art. 85 p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek ten powinien być złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest zaś spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1p.p.s.a.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu, w którym Stowarzyszenie otrzymało odpis postanowienia z dnia 1 lipca 2011 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi (doręczone mu w dniu 12 lipca 2011 r.). W tym dniu Stowarzyszenie mogło zapoznać się z treścią uzasadnienia orzeczenia, w którym została zawarta informacja o nienadesłaniu dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej i o konsekwencjach, jakie się z tym wiążą. Złożenie, zatem wniosku o przywrócenie terminu w dniu 27 lipca 2011 r. nastąpiło w piętnastym dniu, liczonym od dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Ustalenie to słusznie doprowadziło Sąd pierwszej instancji do konkluzji, że wniosek o przywrócenie terminu, jako spóźniony podlegał odrzuceniu. Z tych też przyczyn bezzasadny pozostawał zarzut naruszenia art. 88 p.p.s.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, stwierdzić należało, iż zgodnie z art. 86 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Co prawda, w przypadku zaistnienia uzasadnionych wątpliwości co do oceny zaprezentowanych przez stronę argumentów, wniosek taki może zostać rozpoznany na rozprawie celem odebrania wyjaśnień od stron postępowania, jednak ocena wniosku w tym zakresie pozostaje jedynie w gestii Sądu do którego wniosek został skierowany. Niezależnie od tego stwierdzić trzeba, że wbrew odmiennym wywodom zawartym we wniesionym zażaleniu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie wystąpiły żadne uzasadnione wątpliwości wymagające dodatkowych wyjaśnień ze strony wnioskodawcy. Fakt przy tym uchybienia terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., został bezsprzecznie wykazany przez Sąd pierwszej instancji. Z tych też przyczyn niezasadnym pozostawał zarzut naruszenia art. 90 p.p.s.a.

Podobnie nie można było dopatrzeć się naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 49 p.p.s.a., bowiem uchybienie ww. terminowi nie stanowiło braku formalnego wniosku, który mógłby zostać przez stronę konwalidowany w tym trybie.

Odnosząc się zaś do pozostałej argumentacji zażalenia, stwierdzić należało, iż okoliczności, w jakich doszło do uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, pozostawały poza zakresem oceny Sądu pierwszej instancji wobec niedopuszczalności wniosku o jego przywrócenie. Bez znaczenia pozostawał również fakt, kto z pracowników Stowarzyszenia dokonał w jego imieniu odbioru przesyłki, zawierającej postanowienie o odrzuceniu skargi. Także twierdzenia odnoszące się do możliwości uzyskania informacji o sposobie reprezentacji Stowarzyszenia za pośrednictwem stron internetowych pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia.

Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.