Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.),, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania inwestora [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L., decyzją z dnia [...] lutego 2017r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] maja 2017r., w pkt. [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] lutego 2017r. odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sześciu budynków inwentarskich – chlewni o obsadzie do [...] sztuk tuczników ([...] DJP) każda, na działce nr [...] położonej w B. gm. Z. i w pkt. [...] decyzji ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

W dniu [...].01.2016r do Burmistrza Gminy i Miasta Z. wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa sześciu budynków inwentarskich - chlewni o obsadzie do [...] sztuk tuczników ([...] DJP) każda" na działce nr [...] położonej w B. Do wniosku dołączono raport ooś, kopię mapy ewidencyjnej, wypisy z rejestru gruntów obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie.

W/w przedsięwzięcie zakwalifikowano jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( t.j. Dz. U. z 2016r poz. 71) planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko jest obligatoryjny - § 2 ust. 1 pkt. 51.

Zawiadomieniem z dnia [...].02.2016r. powiadomiono wnioskodawcę oraz właścicieli działek nr ew. [...],[...] i [...] o wszczęciu postępowania. Obwieszczeniem z dnia [...].02.2016r. poinformowano społeczeństwo o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia, udzielając 21 dniowego terminu na zgłaszanie uwag. Obwieszczenie było wywieszone na tablicy ogłoszeń urzędu w dniach [...].02.2016r.- [...].03.2016r., i wysłane do Sołtysa Wsi B. celem wywieszenia na tablicy ogłoszeń we wsi B.

W toku postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią [...] z dnia [...].02.2016r zaopiniował negatywnie planowane przedsięwzięcie, z uwagi na odległość mniejszą niż 1000 m od terenów zabudowanych - budynków mieszkalnych m. B., obiektu użyteczności publicznej Restauracji "[...]", działki rekreacyjno-wypoczynkowej - [...] domków wypoczynku całorocznego i łowiska wędkarskiego - [...] stawy rybne oraz granic terenów przeznaczonych pod zabudowę m. B. W dniu [...].06.2016r Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

W dniu [...].03.2016r. wpłynęło pismo podpisane przez Sołtysa wsi B. sprzeciwiające się zawnioskowanej inwestycji, z uwagi na skumulowanie na terenie wsi ferm kurzych i związanych z nimi uciążliwości odorowych, zniszczenie dróg w związku z koniecznością wywozu gnojowicy z inwestycji przez ciężki sprzęt, negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze.

W dniu [...].03.2016r na wniosek Stowarzyszenia [...], Burmistrz Gminy i Miasta Z. dopuścił Stowarzyszenie do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla w/w inwestycji. Uwzględniając wnioski Stowarzyszenia Burmistrz Gminy i Miasta Z. wezwał Inwestora do złożenia uzupełnień raportu ooś. Inwestor złożył uzupełnienia raportu ooś, które w dniu [...].09.2016r wysłano ponownie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem [...] z dnia [...].12.2016r uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wydał ponownej opinii.

Decyzją z dnia [...].02.2017r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta Z. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji zawnioskowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie sześciu budynków inwentarskich - chlewni o obsadzie do [...] sztuk tuczników każda, na działce nr [...] położonej w miejscowości B., gmina Z. Powierzchnia działki inwestycyjnej wynosi ok. [...] ha. Inwestycja przewiduje budowę sześciu budynków inwentarskich - chlewni o powierzchni zabudowy ok. [...] m2 każdy i liczbie stanowisk [...] sztuk tuczników ([...] DJP) każda, w systemie bezściółkowym (rusztowym). Maksymalna łączna wielkość chowu w chlewniach będzie wynosić [...][...]. W budynkach zbudowane zostaną szczelne kanały podrusztowe do magazynowania gnojowicy. Każdy z planowanych budynków chlewni wentylowany będzie za pomocą [...] wentylatorów dachowych z wylotem wolnym na wysokości minimalnej [...] m o wydajności [...] m3/h i średnicy maksymalnej [...] m każdy. Pasze magazynowane będą w [...] silosach paszowych o pojemności maksymalnej [...] Mg każdy. Budynki chlewni składać się będą z dwóch hal produkcyjnych przedzielonych pośrodku powierzchnią socjalno-magazynową. Budynki chlewni nie będą ogrzewane. Świnie utrzymywane będą w grupach jednowiekowych w kojcach z zarusztowaną podłogą, o powierzchni i wyposażeniu dostosowanym do wymagań utrzymywanej grupy świń. W ciągu roku przewiduje się 6 cykli produkcyjnych. Organ wskazał, że aktualnie teren działki, na której realizowane będzie przedsięwzięcie jest niezabudowany, niezadrzewiony i jest użytkowany rolniczo. Otoczenie terenu inwestycyjnego stanowią: od strony północnej - grunty rolne, budynki inwentarskie, od strony wschodniej i południowej - grunty rolne oraz od strony zachodniej - grunty rolne, teren leśny. Odległość planowanego przedsięwzięcia od najbliższych mieszkalnych budynków wynosi około 487 m w kierunku zachodnim i około 546 m w kierunku południowo-zachodnim. Na terenie inwestycji brak jest instalacji wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie na działce, która nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Źródłami emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą środki transportu poruszające się po terenie inwestycji. Mając na uwadze minimalizację oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na stan i jakość powietrza atmosferycznego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, nałożył na inwestora warunki dotyczące rodzajów, liczby i parametrów wentylatorów. Zgodnie z raportem oos, w celu minimalizacji emisji pyłu do powietrza odpowietrzniki silosów zostaną zaopatrzone w worki odpylające. Wszelkie prace na obudowach wentylatorów szczytowych prowadzone będą przy wyłączonych urządzeniach. Transport gnojowcy do miejsc przeznaczenia prowadzony będzie w sposób zabezpieczony przed niezorganizowaną emisją odorów, za pomocą specjalistycznych pojazdów. Sztuki padłe, do czasu ich wywozu z terenu przedsięwzięcia, przechowywane będą w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową. Ponadto emisja substancji do powietrza będzie ograniczana dzięki sprawnemu czyszczeniu budynków chlewni i systematycznemu wywozowi sztuk padłych. W czasie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia źródłami emisji hałasu będą wentylatory budynku inwentarskiego, agregat prądotwórczy oraz ruch pojazdów samochodowych. Organ wskazał, że według raportu oos woda na potrzeby przedmiotowej inwestycji pobierana będzie z własnego ujęcia. Średnie dobowe zapotrzebowanie na wodę wyniesie 240,18 m3/dobę, zaś maksymalne godzinowe 15,01 m3/h. Inwestor planuje wykonanie studni do głębokości około 60 m ppt. Przy założeniu wydajności eksploatacyjnej studni równej 15,01 m3/h, wartość depresji wyniesie 0,83 m, zaś szacowany promień leja depresji 42,15 m. Woda zużywana będzie do pojenia trzody chlewnej, czyszczenia pomieszczeń inwentarskich oraz do celów socjalno-bytowych. Po zakończeniu cyklu produkcyjnego i wywiezieniu gnojowicy wykonywane będzie czyszczenie pomieszczeń inwentarskich w technologii wykluczającej powstawanie ścieków. Wskazano, że zgodnie z informacją zawartą w raporcie oos, gnojowica wytworzona podczas eksploatacji przedsięwzięcia magazynowana będzie w szczelnych kanałach gnojowych i zbiornikach, a następnie przekazywana uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia. Ustalono, że przedmiotowe przedsięwzięcie położone jest poza terenem Obszaru Chronionego Krajobrazu M. [...] i [...] oraz poza obszarem Natura 2000. Najbliższym obszarem Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 jest obszar specjalnej ochrony ptaków Doliny [...] i [...] [...] [...] oddalony o około 400 m od miejsca realizacji przedsięwzięcia.

Organ wskazał, że z raportu oos wynika, iż teren, na którym zlokalizowana ma być planowana inwestycja nie jest obszarem o wysokich walorach krajobrazowych. Jest to teren rolny. Ze względu na ingerencję człowieka, nie stwierdza się na przedmiotowym terenie rzadkich i unikalnych gatunków flory i fauny, nie ma szczególnego obszaru przemieszczenia, odpoczynku i żerowania dzikich ptaków i ssaków. Przedmiotowy teren jest ubogi florystycznie, faunistycznie i krajobrazowo. Nie stwierdzono na tym terenie roślin chronionych. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę charakter przedsięwzięcia, jego lokalizację oraz odległość od najbliższych obszarów natura 2000 stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie w sposób znaczący na zasoby i cele ochrony przyrody. Ze względu na rodzaj instalacji, a także jej lokalizację nie stwierdzono możliwości wystąpienia transgranicznego oddziaływania. Na terenie przedsięwzięcia i w jego otoczeniu nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie przyrody i opiece nad zabytkami.

Organ uzgadniający nie stwierdził konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w dniu [...].02.2016r., w dniu [...].04.2016r, w dniu [...].05.2016r. oraz ponownie w dniu [...].09.2016r Burmistrz podał do publicznej wiadomości informację o toczącym się postępowaniu i możliwości składania uwag i wniosków, wskazując 21-dniowy termin na ich składanie. Informacje zostały umieszczone na tablicy ogłoszeń urzędu( kolejno w dniach [...].02.2016r.- [...].03.2016, [...].04.2016r.- [...].04.2016r., [...].05.2016r.- [...].06.2016r, [...].09.2016r.- [...].10.2016r.), na tablicy we wsi B. oraz na stronie internetowej urzędu.

Organ wskazał, że na etapie prowadzonego postępowania zgłoszono uwagi i wnioski do planowanej inwestycji. W dniu [...].03.2016r wpłynął wniosek Sołtysa wsi B., który w imieniu mieszkańców sprzeciwia się budowie sześciu budynków chlewni. Głównym powodem sprzeciwu jest uciążliwość odorowa. Sołtys podnosił także kwestie zagospodarowania gnojowicy oraz bliskość obszaru Natura 2000.

W dniu [...].03.2016r wpłynął protest Stowarzyszenia [...], które nie zgadza się na budowę kolejnych budynków inwentarskich w miejscowości B. Realizacja inwestycji spowoduje uciążliwy zapach, wzrost ciężkiego transportu na niedostosowanych drogach, eskalacje konfliktu między społeczeństwem a producentami kur i świń.

W dniu [...].07.2016r wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] o wezwanie Inwestora o uzupełnienie raportu ooś. W dniu [...].10.2016r wpłynął wniosek Stowarzyszenia (skierowany do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska) o odmowę uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia.

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...].02.2016r zaopiniował negatywnie planowane przedsięwzięcie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, iż chów [...] sztuk tuczników generuje do środowiska bardzo duże ilości gazów - najbardziej uciążliwych substancji odorowych pochodzących z budynków inwentarskich - z chlewni oraz gnojówki i gnojowicy. Związki te działają drażniąco na organizm ludzki, co może być przyczyną uczucia dyskomfortu. Przemysłowy tucz - chów świń, generuje bardzo duże ilości substancji odorowych i mimo braku regulacji prawnych określających wartości odniesienia substancji zapachowych i odorowych dla mieszkańców, zagrażają one w sposób bezpośredni mieszkańcom wsi poprzez obniżenie komfortu życia i stan zdrowia ludzi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wyraził opinii.

Wskazano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem [...] z dnia [...].12.2016r uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji, jednakże organ uznał, że warunki zawarte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie do końca zapewnią ochronę środowiska na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazujące, że nawet pozytywne postanowienie regionalnego dyrektora ochrony uzgadniające realizację danego przedsięwzięcia nie obliguje organu prowadzącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli ten ostatni organ z uzasadnionych przyczyn nie akceptuje któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego.

Analizując ustalenia zawarte w raporcie ooś Burmistrz Gminy i Miasta Z. zauważył nieścisłości dotyczące przedstawionego przez Inwestora raportu. Inwestor na etapie prowadzonego postępowania był kilkakrotnie wzywany o uzupełnienia raportu oos. Wskazano, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera, co prawda elementy wymienione w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - lecz pod względem merytorycznym są one niewystarczające do ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Organ odwołał się do Dyrektywy Rady (EWG) nr 337/1985 z dnia 27 czerwca 1985r w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.Urz.UE 15/t.l., str. 248 ze zm.) wskazującą na konieczność przeprowadzenia analizy ogólnego oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie człowieka, co oznacza konieczność brania pod uwagę zarówno czynników negatywnych mających normy określone przepisami, jak też tych, które nie zostały sparametryzowane. Organ uznał, że w raporcie nie przedstawiono jednoznacznie wpływu przedsięwzięcia na zdrowie ludzi, wskazując, że prowadzony na dużą skalę chów zwierząt nie jest obojętny dla jakości i warunków życia ludzi mieszkających w pobliżu tak dużej fermy z uwagi na uciążliwość odorową. Organ powołał się na negatywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. Wskazano, że analiza uciążliwości zapachowych nie może być przez organ pomijana, tym bardziej, że jest szeroko podnoszona przez społeczeństwo. Analiza taka nie została w sposób obiektywny przedstawiona w raporcie, albowiem inwestor stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu konflikty społeczne nie występują i nie są przewidywane. Inwestor nie przedstawił w ogóle analizy możliwych konfliktów społecznych, a tym bardziej nie podał sposobów ich złagodzenia. Poprzestał tylko na ogólnikowym stwierdzeniu, że konflikty nie wystąpią oraz "jeżeli z jakiś nadzwyczajnych przyczyn pojawiać będą się konflikty społeczne, Inwestor gotowy jest do rozmów z mieszkańcami nt. skali i charakteru projektowanego zamierzenia inwestycyjnego". Ponadto organ uznał, że Inwestor dokonał złych obliczeń zapotrzebowania na wodę do celów hodowlanych. Zgodnie z raportem zapotrzebowanie na wodę do celów hodowlanych będzie wynosiło 240 m3/dobę. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002r (Dz. U. z 2002r Nr 8, poz. 70) w przypadku obiektów i ferm wielkotowarowych (co w niniejszym przypadku występuje) jako przeciętne normy zużycia wody przyjmuje się 0,9 m3/miesiąc/1 zwierzę, a nie jak podano w raporcie 0,60 m3/miesiąc/1 zwierzę. Błędne wyliczenia zapotrzebowania na wodę powodują zaniżenie wydajności eksploatacyjnej studni, a co za tym idzie przewidywanego leja depresji studni (w raporcie oos stwierdzono, że wyniesie on 42,15 m). Inwestor w raporcie oos stwierdził, że najbliższe ujęcia wód podziemnych znajdują się w miejscowości Z., w odległości około 2 km od przedmiotowej parceli oraz, że w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji nie występują inne otwory studzienne. Natomiast z map ewidencyjnych załączonych do wniosku wynikało, że w kierunku północnym znajdują się fermy innych właścicieli (odległość około 70 m). Ponadto organowi wiadome jest, że na działce nr [...] obręb B. na potrzeby fermy drobiu usytuowana jest studnia o głębokości 78 m i zasięgu leja depresji 141 m. Organ wskazał, że może to przyczynić się do powstawania oddziaływań skumulowanych, co nie zostało uwzględnione w raporcie oos. Organ w dniu [...].01.2017r zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawcy o ustosunkowanie się do powyższej kwestii, jednakże w wyjaśnieniu z dnia [...].01.2017r pełnomocnik potraktował pobieżnie powyższą kwestię. Zdaniem organu, przedłożony raport nie spełnił przesłanek wymienionych art. 66 ustawy, a tym samym nie może być uznany za dowód w sprawie, że projektowana inwestycja nie stwarza potencjalnych zagrożeń dla środowiska, a w szczególności dla zdrowia ludzi.

Ponadto wskazano, że wobec braku ustawy odorowej, w opracowanym raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie budynków chlewni, podane dane oddziaływania substancji zapachowych na powietrze w rejonie lokalizacji chlewni są jedynie przybliżone i szacunkowe. Inwestor nie jest zatem w stanie wykluczyć z całą pewnością oddziaływania odorów na środowisko.

W konkluzji organ uznał, że inwestor nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, iż w wyniku realizacji przedsięwzięcia oraz jego eksploatacji nie dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska.

Powołano się na fakt, że w przedmiotowym postępowaniu wpłynął sprzeciw Sołtysa wsi B. (działającego w imieniu mieszkańców) oraz pisma Stowarzyszenia [...]. Mieszkańcy nie zgadzają się na budowę tak dużych obiektów, które mogą być uciążliwe przede wszystkim pod względem nieprzyjemnych zapachów.

Organ wskazał, że kierując się zasadą przezorności stanowiącą zasadę prawa unijnego /art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)/,należy wszelkie prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. W przypadku, gdy wykazanie braku zagrożenia dla środowiska nie jest możliwe, konieczne jest podjęcie działań chroniących środowisko. Na płaszczyźnie ocen środowiskowych i w niniejszym postępowaniu praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizacje działań których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Kierując się zasadą przezorności wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływanie należy uznać za znaczące czy nieznaczące, rozstrzygnąć należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące.

W sytuacji gdy inwestor planuje inwestycje, której efektem będą: uciążliwości zapachowe, hałasy, zapylenie, wydzielanie się innych uciążliwości i zanieczyszczeń, zasadnym wydaje się chronić życie i zdrowie mieszkańców, na których jakość życia planowana inwestycja będzie miała bezpośredni negatywny wpływ. Podejmując realizację takiej inwestycji należy mieć na uwadze nie tylko czynnik ekonomiczny, ale również ekologiczny i społeczny. Projektowana inwestycja stanowi zagrożenie ryzykiem zdrowotnym i ekologicznym. Jest także ingerencją w środowisko społeczno-przyrodnicze.

Obwieszczeniem z dnia [...].02.2017r. na podstawie art. 85 ust. 3 uuiś poinformowano o wydaniu decyzji odmownej o środowiskowych uwarunkowaniach.

Od decyzji powyższej odwołanie złożył pełnomocnik inwestora wskazując, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad ogólnych oraz przepisów dotyczących postępowania dowodowego wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 80, 77, 75,76, 7, 8 K.p.a. oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zarzucono, że organ dokonał dowolnej i błędnej oceny materiału dowodowego, nie uwzględnił uzgodnienia RDOS, wskazano, że inwestor złożył wystarczające wyjaśnienia dotyczące zaopatrzenia inwestycji w wodę. Podniesiono, że wbrew twierdzeniu organu w raporcie został przedstawiony wpływ inwestycji na zdrowie i życie ludzi oraz sposoby złagodzenia konfliktów społecznych, oraz w raporcie jednoznacznie wykazano, że inwestycja nie zagrozi środowisku, co potwierdził RDOŚ w swym postanowieniu,

W związku z powyższym skarżący wniósł o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w pkt [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, w pkt. [...] ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sześciu budynków inwentarskich - chlewni o obsadzie do [...] sztuk tuczników ([...][...]) każda, na działce nr [...] położonej w B. gm. Z. w następujący sposób:

I. Na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia należy podjąć następujące działania:

1) prace budowlane wykonywać przy użyciu sprawnego technicznie sprzętu, eksploatowanego i konserwowanego w sposób prawidłowy, który zapewni zabezpieczenie środowiska gruntowo- wodnego przed wyciekami płynów technicznych i paliw;

1) na etapie realizacji przedsięwzięcia zabezpieczyć materiały pyliste przed rozwiewaniem (np. poprzez przykrywanie plandekami);

2) prace budowlane prowadzić w godzinach od 6.00 do 22.00;

3) prace ziemne poprzedzić usunięciem z podłoża (na obszarze planowanych prac ziemnych) warstwy urodzajnej gleby; glebę magazynować w wyznaczonym miejscu, w sposób który zabezpieczy ją przed zanieczyszczeniem; po zakończeniu robót budowlanych glebę wykorzystać w miarę możliwości (tylko gdy nie będzie zanieczyszczona substancjami niebezpiecznymi) na terenie przedmiotowego przedsięwzięcia w ramach zagospodarowania powierzchni; nadmiar gleby przekazać uprawnionym podmiotom;

4) prace ziemne prowadzić bez konieczności odwodnienia wykopów;

5) na etapie realizacji przedsięwzięcia ścieki bytowe odprowadzać do szczelnych zbiorników bezodpływowych, przewoźnych toalet; zbiorniki systematycznie opróżniać (nie można dopuścić do ich przepełnienia) przez uprawniony do tego celu podmiot, a ich zawartość wywozić do oczyszczalni ścieków;

6) powstające na etapie realizacji przedsięwzięcia odpady inne niż niebezpieczne magazynować selektywnie w wyznaczonym miejscu, w sposób który zabezpieczy przed pyleniem, rozwiewaniem odpadów oraz zanieczyszczeniem środowiska gruntowo-wodnego, a następnie poddawać procesom odzysku lub unieszkodliwienia przez uprawnione podmioty;

7) powstające na etapie eksploatacji i ewentualnie realizacji planowanego przedsięwzięcia odpady niebezpieczne magazynować selektywnie w zamkniętych, szczelnych i oznakowanych pojemnikach (lub innych opakowaniach), odpornych na działanie składników umieszczanych w nich odpadów, zlokalizowanych w wydzielonym pomieszczeniu lub wydzielonym do tego celu miejscu pod zadaszeniem; odpady przekazywać uprawnionym odbiorcom do odzysku lub unieszkodliwienia; miejsca magazynowania odpadów niebezpiecznych oznaczyć i zabezpieczyć przed wstępem osób nieupoważnionych i zwierząt;

8) gnojowicę magazynować w szczelnych, bezodpływowych kanałach podrusztowych, a następnie jako odpad przekazywać ją uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia;

9) transport gnojowicy do miejsc przeznaczenia prowadzić za pomocą specjalistycznych pojazdów, w sposób zabezpieczający przed niezorganizowaną emisją odorów;

10) sztuki padłe, do czasu ich wywozu z terenu przedsięwzięcia, przechowywać w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową;

11) zapewnić systematyczną konserwację silosów paszowych;

12) zapewnić sprawne czyszczenie chlewni, a także systematyczny wywóz sztuk

padłych;

13) odpowietrzniki silosów zaopatrzyć w worki odpylające;

14) prowadzić systematyczną kontrolę stanu technicznego wentylatorów w

planowanych budynkach;

15) na etapie eksploatacji wodę na potrzeby funkcjonowania inwestycji pobierać z projektowanego ujęcia własnego; prowadzić rejestr zużycia wody;

16) zastosować automatyczny system pojenia zwierząt, minimalizujący zużycie wody;

17) czyszczenie pomieszczeń inwentarskich wykonywać w technologii wykluczającej powstawanie ścieków przemysłowych;

18) na etapie eksploatacji przedsięwzięcia ścieki bytowe odprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego; zbiornik regularnie opróżniać (nie można dopuścić do jego przepełnienia) przez uprawniony do tego celu podmiot, a jego zawartość wywozić do oczyszczalni ścieków;wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachów i terenów utwardzonych odprowadzać powierzchniowo na własny teren nieutwardzony w sposób nie powodujący zalewania terenów sąsiednich oraz niezmieniający stanu wody na gruncie, w szczególności kierunku odpływu wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

19) system wodno-ściekowy regularnie i terminowo poddawać próbom szczelności i

konserwacjom;

20) powstałe na etapie eksploatacji przedsięwzięcia odpady inne niż niebezpieczne magazynować selektywnie w pojemnikach, zlokalizowanych w wydzielonym pomieszczeniu lub wydzielonym do tego celu miejscu pod zadaszeniem; ww. odpady przekazywać uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia;

21) odpady o kodach 20 03 01 i 20 03 03 magazynować w szczelnych, zamykanych kontenerach, zlokalizowanych w wyznaczonym do tego celu miejscu o utwardzonym podłożu; ww. odpady przekazywać uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia.

II. W dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś (w projekcie budowlanym) należy uwzględnić następujące wymagania dotyczące ochrony środowiska:

1) zaprojektowanie sześciu budynków inwentarskich - chlewni w systemie chowu bezściołowego (rusztowego), o obsadzie maksymalnej [...] sztuk tuczników każda;

2) zainstalowanie w każdym z sześciu budynków inwentarskich chlewni maksymalnie [...] wentylatorów dachowych o wydajności maksymalnej [...] m 3/h oraz o poziomie mocy akustycznej nie większym niż [...]dB każdy, z odprowadzaniem zanieczyszczeń [...] emitorami pionowymi, otwartymi, o maksymalnej średnicy [...] tn i minimalnej wysokości [...]m każdy;

3) zaprojektowanie awaryjnego agregatu prądotwórczego o mocy maksymalnej 100 kW opalanego olejem napędowym, z odprowadzaniem zanieczyszczeń emitorem poziomym/zadaszonym o wysokości minimalnej 6,5 m;

4) zaprojektowanie [...] silosów paszowych o pojemności maksymalnej 30 Mg każdy;

5) zaprojektowanie szczelnego, bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe;

6) zaprojektowanie szczelnych kanałów podrusztowych na gnojowicę.

III. Przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś.

W uzasadnieniu organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś oraz w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 2016, poz. 71). Wskazano, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 79 ust. 1 uioś, organ pierwszej instancji zapewnił społeczeństwu udział w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie, poprzez wywieszenie w Urzędzie Gminy i Miasta Z. oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia (miejscowość B.) zawiadomienia wydanego w trybie art. 33 ust. 1 uioś oraz poprzez zamieszczenie na stronie internetowej Urzędu. W aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora i następnie uzupełniony oraz wskazano, że organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uioś uzgodnienie dla planowanego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., który to organ jednocześnie uzgodnił warunki, pod którymi przedsięwzięcie to może być realizowane oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. (opinia negatywna). W ocenie organu II instancji zaskarżone decyzja zawierała wady uniemożliwiające utrzymanie jej w obrocie prawnym. SKO wskazało, że przesłankami wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia mogą być :

- niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- odmowa uzgodnienia warunków realizacji przez organy uzgadniające,

- brak zgody inwestora na realizację przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez organ innym niż zawarty we wniosku,

- niezgodność z przepisami szczególnymi,

- wykazany w raporcie oddziaływania na środowisko negatywny wpływ danego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

- gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

Organ II instancji uznał, że żadna z tych przesłanek nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Podkreślono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym i organ jest zobligowany do jej wydania wraz z określeniem warunków realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, gdy zostały spełnione wszystkie warunki wymagane ustawą uioś. Wskazano, że uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. ma dla organu orzekającego w sprawie "środowiskowej" charakter wiążący, a opinia wydawana w toku postępowania środowiskowego przez PPIS ma charakter niewiążący.

Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione pozytywnie przez RDOŚ w W., tak więc jego treść powinna zdeterminować przyjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie, a negatywna opinia PPIS nie mogła mieć decydującego wpływu na podjęte orzeczenie. SKO wskazał, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie można zatem uznać jakoby planowana inwestycja była niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu. Wskazano, że teren planowanego przedsięwzięcia znajduje się poza obszarami objętymi prawną ochroną na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651). W zasięgu przewidywanego oddziaływania (w najbliższym sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji) nie znajdują się jakiekolwiek obszary objęte ochroną przyrody. Najbliżej położonym obszarem Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 jest obszar specjalnej ochrony ptaków Doliny [...] i [...][...][...]; obszar ten znajduje się ok. 400 m od terenu planowanej inwestycji. Nie stwierdzono również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. W sprawie nie miał również miejsca przypadek, w którym organ zaproponowałby inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, zaś wnioskodawca by się na to nie zgodził. Wskazano, że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

Organ odwoławczy uznał więc, że nie wystąpiły przesłanki negatywne uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia określone w prawie materialnym.

SKO wskazało, że w raporcie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia autor wskazał racjonalny wariant alternatywny realizacji planowanego przedsięwzięcia analizowany w toku opracowywania raportu. Z akt sprawy wynika, że ów wariant miałby polegać na budowie tej samej ilości budynków, gdzie byłby prowadzony chów trzody chlewnej o takiej samej obsadzie, jednakże w innym systemie, tj. nie na rusztach, ale na ściółce. W tym systemie konieczne jest ścielenie na bieżąco ściółki oraz systematyczne usuwanie obornika (aby nie doprowadzić do zabrudzenia podłoża). W systemie ściołowym konieczne jest pozyskanie czystej i suchej ściółki, jako że wilgotna generuje parę wodną, co przy wyższych temperaturach stanowi pożywkę dla rozwoju patogennej mikroflory powodującej u zwierząt schorzenia układu oddechowego. W systemie ściołowym dochodzi do występowania w budynkach inwentarskich bakterii - głównie pałeczek Gram-ujemnych z rodzaju Salmonella, Klebsiella, Pseudomonas i Escherichia coli, także z grupy ziarniniaków - Staphylococcus, Streprococcus, Aerococcus i Micrococcus, grzybów - głównie Candida, Cryptococcus, Trichosporon i Aspergillus. Ściółka wilgotna jest też siedliskiem rozwoju drożdży i pleśni, bardziej sucha sprzyja rozwojowi bakterii. W Polsce ściółkę pozyskuje się ze słomy, która powinna zostać pocięta na sieczkę, co prowadzi do zwiększenia zapylenia , co stanowi przyczynę różnego rodzaju odczynów i reakcji alergicznych. W systemie ściołowym pozytywem jest małe znaczenie ciepłochronności przegród budowlanych (obornik podlegając fermentacji produkuje ciepło). Jakkolwiek w obu systemach chowu (rusztowym i ściołowym) nie występują zbyt duże różnice w śmiertelności i zachorowalności zwierząt, to jednak przy systemie chowu ściołowego obserwuje się większe ryzyko i występowanie nosicielstwa Salmonelli. Ponadto latem tuczniki na ściółce rosły wolniej, świnie hodowane na ściółce miały też większe otłuszczenie, chów na ściółce jest droższy (z uwagi na koszty utrzymania obiektu) niż w systemie rusztowym. Ponadto autor raportu dokonał analiz i obliczeń, w wyniku których stwierdził, że przy hodowli na ściółce powstanie : 5000 m / rok obornika, 72.000 m /rok azotu, 26.400 m3/rok gnojówki. Produkcja azotu w kg/m3 wynosiłaby 95.040 kg/rok; łącznie dla planowanej hodowli powstawałoby 167.040 kg azotu. W wariancie proponowanym przez inwestora (w systemie chowu rusztowego) ilość gnojowicy wyniosłaby 42.000 m3/rok, zaś produkcja azotu w kg/m3 wyniosłaby 151.200 kg. W wariancie inwestorskim (chów rusztowy) powstawałoby o 15.840 kg/rok azotu mniej niż przy hodowli na płytkiej ściółce. Z wykonanych analiz i wyliczeń wynika również, że emisja NH3 (amoniaku) w przypadku chowu rusztowego (wariant inwestorski) byłaby o 36 % mniejsza niż w przypadku chowu ściołowego (racjonalny wariant alternatywny). W raporcie wskazano, że wariant objęty opracowaniem jest korzystny z uwagi na mniejsze zapotrzebowanie terenu potrzebnego dla jednego zwierzęcia, ułatwiony sposób gospodarki nawozami naturalnymi (powstaje tylko gnojowica), bardziej przyjazny dla zwierząt system chowu niż przy innych obecnie stosowanych rozwiązaniach w budownictwie inwentarskim. Ponadto wadą ściółki jest konieczność pozyskiwania słomy, co generuje koszty (prasowanie i zbiór); okresowe wywożenie obornika i przywożenie słomy jest bardzo uciążliwe i niekorzystne w zimie. Technologia rusztowa również ułatwia usuwanie odchodów. Jest łatwiejsza w utrzymaniu czystości. Autor raportu dokonał również uzupełnienia do raportu w zakresie wariantu alternatywnego (w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r.) i po dokonaniu stosownych obliczeń stwierdził, że w wariancie inwestorskim powstanie mniej emisji azotu do powietrza niż w wariancie alternatywnym; identyczna byłaby natomiast emisja siarkowodoru i pyłu PM10. Emisja amoniaku przy chowie rusztowym będzie o 36 % niższa niż w systemie ściołowym. Zwrócono również uwagę, że przy hodowli na ściółce potrzeba byłoby 983 ha gruntów rolnych (dla bezściółkowej 889 ha) do wywozu gnojowicy. W przypadku hodowli ściołowej zwiększony byłby również ruch samochodowy; do przewozu słomy w ilości 15123 Mg słomy na rok potrzeba byłoby 63 pojazdów ciężarowych (naczepa o poj. 24 Mg)/rok. Przy hodowli na ściółce powstawałby też (oprócz gnojowicy) obornik, do wywozu którego potrzeba byłoby 1250 szt. samochodów ciężarowych (naczepa 24 Mg), zaś dla gnojówki 880 szt. samochodów ciężarowych (naczepa asenizacyjna 30 m3), co daje 2130 samochody ciężarowe na rok, razem - 2193 samochody. Do wywozu gnojowicy jest potrzebne 1400 samochodów/rok, chów w systemie ściołowym zwiększyłby ruch samochodowy o ok. 793 samochody/rok. W raporcie wskazano ponadto, iż zużycie wody do celów hodowlanych będzie podobne w obu wariantach.

SKO uznało, że chów w systemie zaproponowanym przez inwestora (chów na rusztach) będzie wariantem bardziej korzystnym dla środowiska niż chów na ściółce (racjonalny wariant alternatywny) ponieważ w systemie rusztowym będzie powstawała wyłącznie gnojowica (przy systemie ściołowym powstawałby także obornik, który należałoby systematycznie usuwać, co również generowałoby odory, a nadto wymagałoby wywożenia zwiększając hałas i spaliny), po drugie zaś w systemie chowu rusztowego do środowiska będzie emitowane zdecydowanie mniej azotu i amoniaku, a zatem powstanie mniej substancji złowonnych.

SKO uznało, iż inwestor przedstawił racjonalny wariant alternatywny i realizacja przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez inwestora, będzie bardziej korzystna dla środowiska. Zdaniem organu odwoławczego, skoro w raporcie dokonano stosownych obliczeń i analiz emisji substancji złowonnych do powietrza, co ocenił wyspecjalizowany organ, tj. RDOS w W., to odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji ze wskazanych powodów była nieuprawniona. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazał, jakoby w sprawie zaistniały jakiekolwiek przesłanki negatywne warunkujące odmowę określone w przepisach uioś. SKO wskazało, iż przyczyną odmowy nie mógł być fakt, iż na terenie gminy jest już ogromna kumulacja przedsięwzięć już eksploatowanych, które generują substancje złowonne do powietrza oraz że realizowane są też nowe przedsięwzięcia. SKO wskazało, że działka, na której ma powstać planowana inwestycja to teren użytkowany rolniczo, niezabudowany i niezadrzewiony. W sąsiedztwie znajdują się : od północy - grunty rolne i budynki inwentarskie, od wschodu i południa - grunty rolne, zaś od zachodu - grunty rolne i teren leśny. Odległość terenu inwestycji od zabudowań wynosi : ok. 487 m w kierunku zachodnim i ok. 546 m w kierunku południowo-zachodnim. Teren planowanego przedsięwzięcia nie ma wysokich walorów krajobrazowych (teren rolny), na terenie tym i w jego sąsiedztwie nie występują rzadkie i unikalne gatunki fauny i flory, nie ma szczególnego obszaru przemieszczania, odpoczynku i żerowania dzikich ptaków i ssaków. Jest to teren ubogi w faunę, florę oraz krajobrazowo. Nie występują tu żadne chronione rośliny, teren znajduje się poza obszarem chronionym Natura 2000, tak więc uprawnione jest stanowisko, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko przyrodnicze. W odniesieniu do konfliktów społecznych SKO uznało, że sprzeciw mieszkańców gminy czy stowarzyszeń ekologicznych nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być zatem rozumiane jako swoiste referendum nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji. Organ odwoławczy uznał również, że skoro organ I instancji miał jakiekolwiek wątpliwości co do danych zawartych w raporcie i jego uzupełnieniach, miał nie tylko prawo, ale obowiązek wzywać jako gospodarz postępowania do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości i niejasności. Wskazano, że z akt sprawy wynika, iż organ wzywał inwestora do uzupełnienia raportu, które to uzupełnienie podlegało ocenie przez wyspecjalizowany organ, tj. RDOŚ w W. i obecna polemika z ustaleniami raportu wydaje się zatem nieuprawniona.

SKO dokonało również analizy raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz uzupełnień do raportu. Organ ustalił, że w trakcie realizacji przedsięwzięcia wystąpi emisja substancji do powietrza oraz hałasu, spowodowana eksploatacją sprzętu budowlanego i środków transportu. Uciążliwości związane z realizacją inwestycji będą okresowe i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych. Organ ustalił, że źródłami emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą środki transportu (wykorzystywane do zasiedlania budynków, dowozu paszy, odbioru gnojowicy, ścieków bytowych i sztuk padłych) poruszające się po terenie inwestycji. W sentencji decyzji wprowadzono warunek dotyczący liczby i parametrów planowanych do zainstalowania w chlewniach wentylatorów dachowych, parametrów zastosowanego agregatu prądotwórczego oraz liczby i pojemności planowanych silosów paszowych. Transport gnojowicy do miejsc przeznaczenia prowadzony będzie w sposób zabezpieczający przed niezorganizowaną emisją odorów, za pomocą specjalistycznych pojazdów. Sztuki padłe, do czasu ich wywozu z terenu przedsięwzięcia, przechowywane będą w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową. Dodatkowo zostanie zapewniona systematyczna konserwacja silosów paszowych, a ich odpowietrzniki zostaną wyposażone w worki odpylające. Ponadto emisja substancji do powietrza będzie ograniczana dzięki sprawnemu czyszczeniu budynków chlewni i systematycznemu wywozowi sztuk padłych. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych w sentencji niniejszego postanowienia, dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu zostaną dotrzymane.

Wskazano, że w chwili obecnej w Polsce brak jest możliwości oceny uciążliwości odorowej planowanej inwestycji, gdyż brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących te kwestie. Jednakże przeprowadzona ocena oddziaływania planowanej inwestycji na powietrze wykazała, iż na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, poziomy substancji odoroczynnych, takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). Z przedłożonej dokumentacji wynika, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało istotnego wpływu na klimat. W czasie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia głównym źródłem hałasu będą wentylatory budynków inwentarskich oraz środki transportu, poruszające się po terenie inwestycji. W każdym z planowanych budynków chlewni zastosowanych będzie maksymalnie po 16 wentylatorów dachowych o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 78,0 dB każdy. Przeprowadzone w raporcie ooś obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu wykazały, że podczas eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, przy zachowaniu określonych w sentencji postanowienia warunków, dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie będą dotrzymane. Na etapie eksploatacji planowane chlewnie zaopatrywane będą w wodę z ujęcia własnego. Średnie dobowe zapotrzebowanie na wodę wyniesie 240,18 m3/dobę, zaś maksymalne godzinowe 15,01 m3/h. Planuje się wykonanie studni do głębokości ok. 60,0 m p.p.t. Przy założeniu wydajności eksploatacyjnej studni równej 15,01 m3/h, wartość depresji wyniesie 0,83 m, zaś szacowany promień leja depresji 42,15 m. Po zakończeniu cyklu produkcyjnego i wywiezieniu gnojowicy wykonywane będzie czyszczenie i dezynfekcja pomieszczeń inwentarskich w technologii wykluczającej powstawanie ścieków przemysłowych. Ruszty będą opłukiwane myjką ciśnieniową, a powstałe w ten sposób zanieczyszczenia o składzie zbliżonym do gnojowicy spływać będą do kanałów podrusztowych i będą mogły być zagospodarowane tak, jak gnojowica. Wytworzona w czasie eksploatacji przedsięwzięcia gnojowica magazynowana będzie w szczelnych, bezodpływowych kanałach podrusztowych, a następnie jako odpad zostanie przekazana uprawnionym podmiotom do odzysku lub unieszkodliwienia.

Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia zostanie ograniczony do granic terenu inwestycji. Biorąc pod uwagę charakter przedsięwzięcia, jego lokalizację oraz odległość od najbliższych obszarów Natura 2000 organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie w sposób znaczący na zasoby i cele ochrony przyrody. Ze względu na charakter przedsięwzięcia, a także jego lokalizację nie stwierdzono możliwości wystąpienia transgranicznego oddziaływania. Na terenie przedsięwzięcia i w jego otoczeniu nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Wskazano, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. prowadząc postępowanie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś, biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności:

1) posiadane na etapie wydawania postanowienia dane na temat przedsięwzięcia i

elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko i ustalić warunki jego realizacji;

2) ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia nie istnieje obecnie możliwość ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami zlokalizowanymi w sąsiedztwie planowanej inwestycji;

3) nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko.

W konkluzji SKO uznało, iż skoro w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jakakolwiek negatywna przesłanka uzasadniająca odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, analiza raportu i uzupełnienia do niego wykazała, iż eksploatacja planowanej inwestycji nie spowoduje negatywnych, ponadnormatywnych emisji do środowiska, RDOS w W. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania planowanej inwestycji i w związku z powyższym należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i uzgodnić środowiskowe warunki dla planowanego przedsięwzięcia, uwzględniając w ten sposób zarzuty inwestora przedstawione w odwołaniu.

Obwieszczeniem z dnia [...] lutego 2017r. zawiadomiono społeczeństwo o wydaniu w dniu [...].02.2017r. decyzji, obwieszczenie było wywieszone na tablicy ogłoszeń SKO w dniach [...]., zamieszczone w BIP SKO, wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i Miasta Z. i przekazane sołtysowi wsi B. celem podania do wiadomości mieszkańcom sołectwa.

Na powyższą decyzję skargę wniosło Stowarzyszenie [...]zarzucając:

-naruszenie przepisów prawa, które powinno skutkować nieważnością decyzji: tj. art. art. 30 i art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji prawidłowej procedury informowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu i tym samym niezapewnienie społeczeństwu udziału w kontrolowanej procedurze zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, co stanowiło rażące naruszenie prawa i zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 kpa winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Ponadto zarzucono naruszenie:

- art. 15 kpa poprzez nierozpoznanie sprawy merytorycznie na nowo w jej całokształcie i nie odniesienie się do kwestii wskazanych przez Skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. a w szczególności przez niezweryfikowanie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. pod względem jego zgodności z prawem, co stanowiło rażące naruszenie prawa i zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 kpa winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji,

- przepisów postępowania skutkujące wznowieniem postępowania tj. art. 10 § 1 k.p.a, poprzez nie zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań

- podanie w podstawie prawnej wydawanej decyzji przez organ II instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego posiadającego tekst jednolity (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r" poz, 23) bez zmian, tymczasem zmiany tekstu jednolitego k.p.a. zostały ogłoszone w dniu [...].06.2016 r (D?,. U. z 2016 poz. 868, w dniu [...].10.2016 r. Dz.U. z 2016 r. poz. 1579 w dniu 09.10.2016 r. Dz. U. z 2016 r, poz. 996, w dniu 01.01.2017 r. Dz. U. z 2016 r. poz. 2138 oraz podanie ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ftekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) bez zmian podczas, gdy podany tekst jednolity posiada zmiany z dnia 01.01.2016 Dz. U. z 2015 r. poz, 1224

- DYREKTYWY PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko poprzez brak osób dysponujących fachów,} wiedzy niezbędna do wnikliwej i kompleksowej oceny raportu i.art. 5 ust. 3 lit, b Dyrektywy 2011 52 LU

- art. 28 k.p.a. poprzez naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu na skutek wadliwego ustalenia kręgu stron i przyjęcie, że stronami są wyłącznie właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja i brak ustaleń co do oddziaływania planowanej inwestycji na inne nieruchomości, na które inwestycja będzie oddziaływała,

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa,

- art. 62 ust. 1 pkt a. b. d i ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez ich niezastosowanie i nie dokonanie ustaleń co do wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzi oraz na dobra materialne,

- art. 66 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 19 oraz ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji z pominięciem tego przepisu, podczas gdy z akt sprawy wynika, że raport był niekompletny,

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:

- art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nieuzasadnienie swego stanowiska dot. stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania

przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1,

- art 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

- art. 7,77 §1, 80 i 107 §1 i 3 kpa poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przede wszystkim poprzez: brak weryfikacji spełnienia przez raport wymogów określonych w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, brak weryfikacji treści raportu oraz uzupełnień raportu.

- art. 36 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i art 89 §2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, pomimo iż niniejszym postępowaniu ujawniły się konflikty społeczne związane z planowaną inwestycją, a w toku sprawy zostały zgłoszone liczne protesty.

- art. 84 §1 kpa poprzez niezwrócenie się do biegłego o wydanie opinii w sprawie, pomimo iż rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych takich jak np. kwestia weryfikacji emisji poszczególnych substancji do powietrza.

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 77 ust. 4 pkt 1 w zw. Z art. 66 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 19 oraz ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia oraz określenie warunków tej realizacji, w sytuacji gdy Raport złożony w niniejszej sprawie był niekompletny,

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez brak podjęcia wszelkich czynności celem ustalenia stanu faktycznego, brak zebrania całego materiału dowodowego.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości jak i organu I instancji. W przypadku uznania przez Sąd, iż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a,b,c ppsa wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą.

Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione można uznać za trafne.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Zawarte w wymienionej ustawie przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (art. 72 ust. 1 ustawy). Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09; z dnia 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Istotę tego rodzaju decyzji wyjaśnia treść art. 71 ust. 1 ustawy stanowiąc wyraźnie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie jej jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy).

Planowane przedsięwzięcie, zgodnie § 2 ust. 1 pkt 51 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 2016 poz. 71), zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana, a więc planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest obligatoryjny. W postępowaniu, ocena okoliczności faktycznych dokonywana jest w oparciu o przygotowany raport, który stanowi istotny środek dowody i który organ obowiązany jest uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Z uwagi na swój charakter raport powinien być oceniany przez organ w świetle wymagań stawianych środkom dowodowym na gruncie art. 75 i nast. kpa. Raport ma zasadnicze znaczenie w postępowaniu zmierzającym do uzyskania decyzji środowiskowych, który chociaż nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa – a więc nie może zastąpić swobodnej oceny dowodów – zawiera jednak wiadomości specjalistyczne i podlega pełnej ocenie przez właściwy organ prowadzący postępowanie w świetle oceny całokształtu materiału dowodowego w rozumieniu art. 80 kpa czy dana okoliczność została udowodniona zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa i nie zwalnia organu od czynienia własnych ustaleń zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń raportu i nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13). Sąd może oceniać raport jedynie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną (zob. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12).

Kierując się treścią przytoczonej wyżej regulacji, Sąd po zapoznaniu się treścią raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wykonanej na zlecenie inwestora, doszedł do wniosku, że dokument ten nie odpowiada wymogom jakie stawia art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy. W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 października 2015r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015.1936) zgodnie z art. 6 w/wym. ustawy.

Wskazać należy, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy o udostępnianiu informacji, jednoznacznie nakłada obowiązek opisu trzech analizowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Muszą to być warianty: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska, łącznie z uzasadnieniem ich wyboru w zakresie oddziaływania na środowisko. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis powinien zawierać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor powinien przedstawić raport, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów. W opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. (wyrok NSA z 17.01.2017r. II OSK 988/15, wyrok NSA z 01.08.2017r. II OSK 3042/15, wyrok WSA z siedzibą w Rzeszowie z dnia 10.01.2017r. II SA/Rz 609/16).

W przedmiotowej sprawie przedstawiono tylko wariant proponowany przez wnioskodawcę i racjonalny wariant alternatywny. Nie przedstawiono trzeciego wariantu, wskazując, że wariant proponowany przez inwestora jest wariantem korzystniejszym dla środowiska niż wariant alternatywny. W tej sytuacji uznać należy, że sporządzony raport nie zawiera wszystkich wymaganych danych zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy. Wskazać również należy, że inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji, a nie tylko wariantu, którym z przyczyn oczywistych inwestor jest zainteresowany. Kryterium ekonomiczne może stanowić element uzasadnienia wyboru określonego wariantu, ale nie usprawiedliwia pominięcia w raporcie co do zasady analizy racjonalnego wariantu alternatywnego (por.: wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11 oraz wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2999/12). Warianty przedsięwzięcia powinny się różnić przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do przeprowadzenia rzetelnej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniającej warianty jego realizacji, w ten sposób, aby było możliwe porównanie oddziaływań w ramach poszczególnych wariantów i uzasadnienie wyboru jednego z nich. Warianty powinny odwoływać się do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak: czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne. Lokalizacja przedsięwzięcia nie może być jedynym kryterium wyróżnienia wariantów jego realizacji. Warianty mogą dotyczyć rozwiązań technologicznych takich jak konstrukcja obiektów, skala przedsięwzięcia, czy moc planowanych instalacji, urządzeń.

Przedstawiony przez inwestora raport nie spełnia wymogów art. 66 ust. 5 albowiem nie zawiera wymaganych trzech wariantów.

Ponieważ nie rozważano w toku postępowania zarówno przed organem I instancji jak i II trzeciego wariantu, to tym samym postępowanie jest obarczone wadliwością, która w konsekwencji rzutuje na legalność kontrolowanej decyzji SKO i decyzji organu I instancji. Stwierdzone naruszenie prawa materialnego w postaci art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, miało wpływ na ustalony przez organy wynik postępowania zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Organ wydający decyzję oraz organy współdziałające opierają swoje ustalenia, analizy i ewaluacje w zakresie wyznaczonym w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – co do zasady – właśnie na treści raportu. Organ nie jest wprawdzie związany treścią raportu, jednak – jeśli przyjmuje jego ustalenia za podstawę orzekania – musi mieć pewność, że raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości (por. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., II OSK 1858/13). Zakresem weryfikacji organu orzekającego objęta jest także racjonalność, logiczność i niesprzeczność argumentacji zawartej w raporcie, w szczególności w zakresie wyboru wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r., uznania danego wariantu za najkorzystniejszy dla środowiska oraz wyboru wariantu proponowanego do realizacji, przy uwzględnieniu interesu publicznego, słusznego interesu stron postępowania, środowiska naturalnego.

Wskazać również należy, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął jako dowód w sprawie przedmiotowy raport, wskazując, że był on wiele razy uzupełniany na żądanie organu I instancji, i podnosząc, że dalsza polemika z ustaleniami wynikającymi z raportu jest nieuprawniona. Natomiast w ocenie Sądu raport budzi wiele wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione.

W ocenie Sądu złożony raport nie zawiera danych wskazanych w ust. 1 pkt. 8 art. 66 ustawy. Zgodnie z w/wym. przepisem raport powinien zawierać opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji. Wyliczenia przedstawione przez inwestora budzą wątpliwości. Przedstawione w raporcie obliczenia wskazują, że poziomy substancji odoroczynnych takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie przekroczą aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) poza terenem inwestycji.

Zwrócić jednak należy uwagę na okoliczności podnoszone w sprawie, że w obrębie B. znajduje się kilka chlewni i ponad [...] ferm drobiu, w tym [...] ferm na nieruchomościach w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji (na działkach [...],[...],[...],[...],[...]) oraz [...] fermy drobiu na działce [...], które są w trakcie budowy. Na terenie samej Gminy Z. na dzień [...] marca 2015r. znajdowało się [...] czynnych ferm drobiu i chlewni, w tym: w W. w odległości 1,5 od B. [...] takich inwestycji, [...] inwestycje w P. - 1,5 km od planowanej inwestycji). Kolejne inwestycje są w trakcie realizacji. Mieszkańcy Gminy Z. (również samego centrum) codziennie zmagają się z odorem pochodzącym z ptasich ferm i chlewni. Wątpliwość budzą zatem wyliczenia i wskaźniki przedstawione w raporcie, zgodnie z którymi oddziaływanie inwestycji ma się zamknąć na nieruchomości inwestora, tym bardziej, że brak w nim informacji czy dokonano kumulatywnego jego określenia z uwzględnieniem oddziaływań pochodzących od w/w istniejących inwestycji.

W tym miejscu powołać się należy na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt. II SA/Łd 488/15, w którym Sąd wskazał że "nawet jeżeli w materiale dowodowym znajduje się zapis wskazujący, iż nie zostały przekroczone określone progi i nie doszło do naruszenia art. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia to, z uwagi na podnoszone przez całe postępowanie zarzuty nie tylko skarżącego, ale i lokalnej społeczności, organ obowiązany był ustosunkować się do tych kwestii a nie wskazywać ogólnikowo i lakonicznie, iż nie dojdzie do przekroczenia progów parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie.".

Zwrócić należy również uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1605/13 w którym wskazano, że "Ocenę tę należy odnieść do obiektywnych cech przedsięwzięcia, takich jak te wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy jako przesłanki, które trzeba wziąć pod uwagę podczas rozstrzygania o obowiązku przeprowadzenia oceny w przypadku przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Obejmują one zróżnicowane dane, w tym techniczne, obrazujące skalę przedsięwzięcia i jego możliwy wpływ na środowisko i na zdrowie ludzi. Oczywiście, jednym z istotnych czynników w tym zakresie jest usytuowanie przedsięwzięcia i jego powiązanie z innymi przedsięwzięciami, powodującymi m.in. kumulowanie się na określonym obszarze oddziaływań z wielu źródeł. Żadne przedsięwzięcie nie funkcjonuje w całkowitym oderwaniu od otoczenia, w tym bez powiązań z innymi elementami szeroko rozumianej infrastruktury, zresztą tego rodzaju izolacja podważałaby potrzebę przeprowadzania oceny środowiskowej".

W ocenie Sądu organ odwoławczy w ogóle nie rozważył, czy wydanie pozytywnej decyzji dla inwestora nie będzie stanowić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju wynikającej art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która pełni rolę podobną do zasad współżycia społecznego czy społeczno-gospodarczego przeznaczenia w prawie cywilnym i zasadę tę zdefiniowaną w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie jest to Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.) w pierwszej kolejności organ powinien mieć na uwadze stosując prawo. Stan faktyczny sprawy wymaga rozważenia i wyważenia rozwiązań konstytucyjnych, stosując zasadę zrównoważonego rozwoju, tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę, że w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem istnieje już tzw. "zagłębie" ferm i chlewni i budowa kolejnej chlewni dodatkowo może spotęgować emisję uciążliwych substancji odorowych skutkujących bezpośrednim zagrożeniem życiu i zdrowiu dla mieszkańców B., zwłaszcza, gdy planowana inwestycja miałaby być zlokalizowana w odległości poniżej 500 m od najbliżej położonego budynku mieszkalnego.

Organ odwoławczy nie rozważył skali wyżej opisanego zjawiska i wpływu tych uciążliwości wykraczających swym zasięgiem poza obszar inwestycji, szkodliwości emisji amoniaku, siarkowodoru i innych substancji organicznych na zdrowie i życie ludzi w aspekcie podnoszonych zarzutów na etapie postępowania, wynikających zarówno z bliskiego sąsiedztwa inwestycji z zabudowaniami mieszkalnymi, jak i ze względu na skalę zjawiska występującego na terenie gminy, na której planowane jest przedsięwzięcie.

W raporcie wskazano błędną - zaniżoną ilość pobieranej wody dla projektowanych chlewni tuczników, która powinna być przyjęta dla ferm wielkotowarowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody w tabeli 4. Ilość zużywanej wody przez jednego tucznika na dobę w fermach wielkotowarowych powinna wynosić 30 litrów/szt. na dobę co daje 360 m3 na dobę a nie jak podano w raporcie 240 m3 na dobę. Raport w tym zakresie jest wobec tego nierzetelny bo odwołuje się do ilości wody pobieranej dla obiektów drobnotowarowych, co w sprawie nie ma miejsca z uwagi na ilość tuczników. Błędne przyjęcie zapotrzebowania na wodę powoduje, że nie jest wiarygodne wskazanie wydajności eksploatacyjnej studni, a co za tym idzie zaniżenie przewidywanego leja depresji studni. Wskazać należy, że organ odwoławczy nie wyjaśnił tych kwestii, pomimo faktu, że kwestia zaniżenia zużycia wody została wskazana przez organ I instancji. Zwrócić również należy uwagę, że organ I instancji nie wzywał inwestora do poprawienia raportu w tym zakresie, a organ uzgadniający RDOŚ dokonał uzgodnienia, pomimo, że normy powołane w raporcie są niezgodne z normami wynikającymi z rozrządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002r. Organ odwoławczy natomiast bezkrytycznie przyjął, że raport jest rzetelny, również nie wyjaśniając powyższej kwestii. Powyższa okoliczność powinna w sposób niebudzący wątpliwości zostać wyjaśniona przez organu aby ustalić kwestę zasięgu leja depresji studni dla przedmiotowego przedsięwzięcia w stosunku do zasięgu leja depresji studni znajdującej się na działce [...]. Z akt sprawy wynika, że na działce [...] zlokalizowane jest ujęcie wody dla pobliskich ferm kurzych ( pismo z dnia [...].01.2017r.) Jest to studnia o głębokości 78 m, z której zaopatrywane są również fermy na działkach [...],[...] i [...]. W tej sytuacji wyliczenia raportu opierające się na założenia, że na każdej działce jest oddzielna studnia zaopatrująca poszczególne fermy kurze i na tej podstawie wyliczone zasięgi leii depresji poszczególnych studni są nierzetelne. Należy przeprowadzić wyliczenia oparte na rzeczywistych, a nie hipotetycznych uwarunkowaniach i ustalić, czy realizacja studni dla przedmiotowego przedsięwzięcia przy uwzględnieniu istniejących na działkach sąsiednich studniach, nie spowoduje oddziaływania skumulowanego przedmiotowego przedsięwzięcia na wody podziemne w przypadku nakładania się zasięgu leja depresji. Organ I instancji zwracał się do inwestora o wyjaśnienie tej kwestii, ale wyjaśnienie to powinno mieć formę uzupełnienia raportu, z właściwymi wyliczeniami, podpisanego przez osobę sporządzającą raport. Natomiast, w odpowiedzi na wezwanie organu, pełnomocnik inwestora złożył wyjaśnienia odnośnie samego pojęcia obszaru zasobowego. Pismo to, podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika, niezależnie od tego, ze nie wyjaśniło wątpliwości, to nie może być uznane za właściwe uzupełnienie raportu.

W ocenie Sądu raport jest również nierzetelny w kwestii konfliktów społecznych i został sporządzony z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt. 15. W raporcie inwestor stwierdził, że inwestycja nie powinna być źródłem uzasadnionych konfliktów społecznych. Tymczasem w sprawie występuje negatywne nastawienie okolicznych mieszkańców do planowanej na ich terenie inwestycji, którzy nie chcą mieć na swoim terenie kolejnej fermy, o czym świadczy pismo Sołtysa wsi B. znajdujące się w materiale dowodowym sprawy, jak również pisma Stowarzyszenia [...]. Raport nie zawiera żadnego odniesienia do ujawnionych konfliktów społecznych w odniesieniu do planowanej inwestycji. Inwestor wezwany do uzupełnienia raportu w tym zakresie, wskazał jedynie, że w przypadku wystąpienia uzasadnionych konfliktów społecznych, podejmie rozmowy z mieszkańcami na temat skali przedsięwzięcia. Sąd jest zdania, że w przypadku budowy tak dużych obiektów, inwestor w sposób pobieżny i ogólnikowy przedstawił analizę konfliktów społecznych oraz sposoby ich złagodzenia.

Zgodnie z art. 66 ust. 5 raport powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, ponieważ przedsięwzięcie obejmuje instalację do hodowli [...] świń, a więc zostały spełnione parametry wynikające z Załącznika nr 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jajo całości. W ust. 6 pkt. 8 lit b wskazano instalacje do hodowli świń o więcej niż 2000 stanowisk o wadze ponad 30 kg. Zgodnie z zapisami Rozporządzenia, w przypadku działalności prowadzonej w instalacjach położonych na terenie jednego zakładu, parametry dotyczące ilości sumuję się. Inwestor będzie więc zobowiązany do uzyskania pozwolenia zintegrowanego zgodnie z art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska.

Również nie została wyjaśniona kwestia zagospodarowania gnojowicy, w tym kontekście, czy możliwe jest przyjęcie zadeklarowanej w raporcie ilości, w sytuacji gdy na terenie powiatu i w odległości 100 km od planowanej inwestycji nie istnieje zakład przyjmujący takie odpady. Wskazać należy, że w przypadku podejmowania inwestycji, związanej z produkcją takiej ilości gnojowicy, to na etapie prowadzonego postępowania i wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy wyjaśnić wszystkie potencjalne zagrożenia dla środowiska w związku z planowanym przedsięwzięciem. Inwestor zadeklarował ilość gnojowicy [...] mg/rok przy przyjęciu każdorazowo obsady [...] sztuk tuczników. Skarżący błędnie uznał, że ilość [...] mg odnosi się do jednego cyklu [...] sztuk tuczników. Niezależnie jednak od powyższego, kwesta dalszego zagospodarowania odpadów powinna być szczegółowo wyjaśniona w raporcie na etapie prowadzonego postępowania.

Raport jest również niepełny w zakresie wskazanym w pkt. 2 ust. 1 art. 66. Co prawda inwestor złożył inwentaryzację przyrodniczą, którą na wezwanie organu I instancji uzupełniał, ale inwentaryzacja ta został sporządzona na postawie dokonanych obserwacji, trwających 1 dzień, a mianowicie w dniu [...].03.2016r. W trakcie wizji zinwentaryzowano występującego na terenie gawrona. Natomiast wątpliwości budzi przeprowadzenie w ten sposób inwentaryzacji botanicznej i faunistycznej, z uwagi na cykl życia roślin, należałoby przeprowadzić obserwację również w miesiącu letnim. Wskazać również należy, że uzupełnienie do raportu złożone w dnui [...].05.2016r. w tym zakresie, nie zostało podpisane przez osobę sporządzając raport, nie wiadomo więc, przez jaką osobę zostało wykonane. Powyższe jest o tyle istotne, że również na podstawie tego uzupełnienia zostało wydane przez RDOŚ postanowienie uzgadniające. Brak podpisu na załączonym uzupełnieniu raportu dyskwalifikuje ten dokument.

W zakresie wskazanym w pkt. 6 ust. 1 art. 66 raport wskazuje tylko, że w tego typu inwestycjach nie występują poważne awarie. Natomiast należałoby rozważyć konieczność uzupełnienia raportu o okoliczności podnoszone w toku postępowania poprzez wyjaśnienie przewidywanego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w przypadku awarii zaopatrzenia wody. Inwestor wskazał w raporcie możliwość korzystania z wodociągu gminnego, a więc należałoby ustalić, czy takie media są dostępne, a jeżeli nie, to jakie będzie oddziaływanie na środowisko analizowanych wariantów w przypadku awarii zaopatrzenia w wodę.

Reasumując w ocenie Sądu, przedłożony raport nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 66 ustawy, a tym samym nie może być uznany za dowód w sprawie, że planowana inwestycja nie stwarza potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz zdrowia ludzi. Organy nie podjęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez brak weryfikacji spełnienia przez raport wymogów określonych w art. 66. Orzekanie na podstawie wadliwego raportu stanowi naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77, 80, 107 § 1 i 2 K.p.a. skutkujące wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Zasadny jest zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 pkt. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z w/wym. art. jeżeli była przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: warunki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływani na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Niewątpliwie treść uzasadnienia organu II instancji wskazuje, że organ nie wziął pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Nie odniósł się w żaden merytoryczny sposób, do protestów mieszkańców, czy też zarzutów Stowarzyszenia, wskazując tylko, że sam protest społeczeństwa nie stanowi przesłanki uzasadniającej odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Zgodzić się należy z twierdzeniem, że obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia, ale art. 80 ustawy jednoznacznie obliguje organ do wzięcia pod uwagę przy wydawaniu decyzji wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ przy wydawaniu decyzji, nie brał w ogóle pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, przyjmując założenie, że i tak stanowisko mieszkańców nie ma znaczenia dla pozytywnego bądź negatywnego rozstrzygnięcia. Natomiast z przepisów ustawy wynika obowiązek rozważenia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa, takie jest bowiem zamierzenie ustawodawcy, który wprowadził w ustawie szereg przepisów gwarantujących społeczeństwu udział w postępowaniu dotyczącym wydawania decyzji środowiskowej. Należy zauważyć, że udział społeczeństwa w tych sprawach ma na celu wypracowanie stanowiska, które będzie uwzględniało nie tylko ekonomiczne interesy inwestora ale będzie też uwzględniało życiowe interesy okolicznych społeczności.

Wobec stwierdzenia niekompletności raportu zasadny jest również zarzut naruszenia art. 62 ust. 1, 2 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku albowiem analiza i ocena wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, dokonywana w ramach oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia, nie może być dokonana w sytuacji stwierdzenia tak istotnych braków w raporcie. W zależności od treści uzupełniania raportu w toku ponownego postępowania, będzie zachodziła konieczność ponownego przeanalizowania i oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, ludzi, w tym na ich zdrowie i warunki życia.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 30 i 33 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt. 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zarówno organ I jak i II instancji przeprowadził prawidłową procedurę informowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu. Organ I instancji zawiadomił obwieszczeniem z dnia [...].02.2016r. o toczącym się postępowaniu, obwieszczenie to było wywieszone w Urzędzie Miasta i Gminy Z. na tablicy ogłoszeń przez od [...].02.2016r. do [...].03.2016r., w dalszym toku postępowania organ informował społeczeństwo poprzez dokonywania stosownych ogłoszeń o zebraniu nowego materiału dowodowego w postaci kolejnych uzupełnień raportu (obwieszczenie z dnia [...].04.2016r. z dnia [...].05.2016r, [...].09.2016r.) Ogłoszenia wysyłane były również do Sołtysa wsi B. celem wywieszenia na tablicy ogłoszeń, jak również publikowane na stronie BIP. O treści decyzji wydanej przez organ I instancji społeczeństwo również zostało poinformowane w ten sposób. Organ II instancji również w taki sposób poinformował o wydaniu decyzji. Wskazać należy, że organ II instancji nie przeprowadzał w sprawie już żadnego dodatkowego postepowania dowodowego. W aktach sprawy znajdują się obwieszczenia z informacją o datach wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i Miasta Z. jak i organu II instancji, jak również korespondencja kierowana w ty, zakresie do Sołtysa wsi B. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia tego zarzutu skargi.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. ponieważ organ II instancji nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ rozpatrzył odwołanie inwestora, weryfikował postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].12.2016r. i odnosił się do tego postanowienia, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, z którego jednoznacznie wynika, że SKO podzieliło ustalenia RDOŚ. Faktycznie SKO nie odniosło się do kwestii wskazanych przez Skarżące Stowarzyszenie w piśmie z dnia [...] stycznia 2017r., ale pismo to zostało złożone na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji, który dokonał odmiennej oceny materiału dowodowego w sprawie niż organ odwoławczy. SKO uznało – odmiennie niż organ I instancji, że zgromadzony w sprawie jest rzetelny i nie ma żadnych podstaw do jego uzupełniania, opierając się w szczególności na postanowieniu RDOŚ. Ocena dokonana przez SKO była zdaniem Sądu nieprawidłowa, ale brak jest podstaw by stwierdzić, że w ten sposób naruszona została zasada dwuinstancyjności. Nie ma również żadnych podstaw by uznać, że organ II instancji nieprawidłowo przeprowadzał postępowanie dowodowe w zakresie ustalania prawidłowego kręgu stan postępowania.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 §1 K.p.a. ponieważ organ II instancji nie dokonywał uzupełnienia materiału dowodowego, a Skarżące Stowarzyszenie otrzymało informację o wniesieniu odwołania przez inwestora i na etapie postępowania przez organem II instancji miało możliwość zarówno zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, jak i wypowiedzenia się co do niego. Wskazać również należy, że Stowarzyszenie uczestniczyło w postępowaniu na prawach strony i było zawiadamiane zgodnie z art. 10 K.p.a.

Zarzut skargi dotyczący braku wpisania przy Dzienniku Ustaw słów ze zmianami jest oczywistą omyłką, która nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Niezasadny jest zarzut naruszenia dyrektywy prawa unijnego z dnia 16 kwietnia 2014r. Nr 2014/52/UE zmieniającej dyrektywę 2011/52/UE z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie było prowadzone przez właściwe organy, działające na mocy obowiązujących przepisów, które zgodnie z tymi przepisami weryfikowały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie – w tym raport środowiskowy, w zakresie spójności, rzetelności i kompleksowości. Ponadto wyspecjalizowany organ tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydawał w sprawie postanowienie uzgadniające, weryfikując również treść raportu.

Brak jest również podstaw do uznania zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 K.p.a. Zarzut ten został sformułowany w sposób bardzo ogólnikowy, bez wskazania w zakresie jakich konkretnie osób dokonano wadliwego ustalenia kręgu stron. Właściciele działek sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być realizowane przedsięwzięcie byli uczestnikami postępowania. Wskazać należy, że sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi z powodu naruszenia prawa do udziału osoby nie wnoszącej skargi (tak m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 21 października 2009 r., II OSK 1628/08; z dnia 16 maja 2012 r., II OSK 361/11; z dnia 8 listopada 2013 r., II OSK 1308/12)

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. c ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wbrew zarzutom Skarżącego organu uzasadnił swoje stanowisko dotyczące braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1. W uzasadnieniu decyzji SKO jednoznacznie wskazano powody, powołując się na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, dlaczego organ uznał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. a poprzez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa albowiem w treści uzasadnienia decyzji SKO wskazało, że organ I instancji zapewni społeczeństwu udział na każdym etapie postępowania poprzez wywieszenie informacji w Urzędzie Miasta i Gminy Z. oraz we wsi B., jak i przez zamieszczenie na stornie internetowej Urzędu. Natomiast zasadny jest zarzut braku wskazania w uzasadnieniu decyzji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone z udziałem społeczeństwa. Wskazać należy, że w uzasadnieniu decyzji SKO jedynie podało, że protest mieszkańców nie uzasadnia wydania odmownej decyzji i powołało orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ewidentnie organ naruszył w ten sposób art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji społeczeństwu, który wskazuje, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać oprócz informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest powyższych elementów.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 36 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i art. 89 §2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, ponieważ organ nie był zobligowany do przeprowadzania rozprawy, a brak jest podstaw do przyjęcia, że przeprowadzenie rozprawy przyspieszyłoby bądź uprościło postępowanie, czy też zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron, na etapie postępowania przed organem I instancji, który uznał, że brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania nie tylko z uwagi na protesty mieszkańców ale m.in. z uwago na inne braki w raporcie. Natomiast możliwość przeprowadzenie rozprawy należałoby rozważyć przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w szczególności z uwagi na fakt, że inwestor twierdzi, że nie występują żadne konflikty społeczne w związku z zamierzonym przez niego przedsięwzięcia, podając, że wiedzę tę czerpie z pozaformalnych rozmów z mieszkańcami, natomiast z akt sprawy wynika, że Sołtys wsi B. wniósł protest co do zamierzonej inwestycji, powołując się na również na stanowisko mieszkańców wsi. Skarżące Stowarzyszenie również oponuje przeciwko realizacji przedsięwzięcia. Inwestor na żadnym etapie postępowania nie odniósł się do tych protestów. W tej sytuacji przeprowadzenie rozprawy otwartej dla mieszkańców wsi i gminy umożliwiłoby inwestorowi pozyskanie rzetelnych i sprawdzonych informacji co do opinii społeczeństwa, co w konsekwencji pozwoliłoby na sporządzenie rzetelnego raportu środowiskowego w zakresie konfliktów społecznych związanych z realizacją inwestycji.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. z uwagi na fakt, że obowiązujące procedury przewidują w ramach postępowania dotyczącego wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych opracowywanie dokumentu – raportu środowiskowego, który jest sporządzany przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę w tym zakresie, a weryfikowanych przez wyspecjalizowany organ RDOŚ, jak również przez organ administracji prowadzący postępowanie. W sytuacji, gdy raport zawiera braki, organ winien zobowiązać wnioskodawcę do uzupełnienia tego raportu. Natomiast jeżeli Skarżący twierdzi, że wyliczenia zawarte w raporcie są nieprawidłowe, w szczególności co do emisji poszczególnych substancji do powietrza, to może zakwestionować treść merytoryczną raportu składając kontropracowanie.

Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze przedstawioną przez sąd ocenę prawną. W pierwszej kolejności organ zwróci się do inwestora o uzupełnienie raportu wedle wytycznych wskazanych przez sąd we wcześniejszej części uzasadnienia, następnie dowód ten oceni pod kątem jego zgodności z art. 66 ustawy.

Reasumując, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez Skarżące Stowarzyszenie zarzutów, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa procesowego, jak i materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania.