Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędzia WSA Kazimierz Włoch Asesor WSA Jacek Boratyn / spr./ Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 rok oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] marca stycznia 2018 r., nr [...], Dyrektor [.] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania R.R. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postepowania w sprawie przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej, odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej za 2016 r. i nałożenia sankcji w wysokości 104 755,98 zł, w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych, odmowy przyznania płatności redystrybucyjnej na 2016 r. i nałożenia sankcji w wysokości 1 961,17 zł, w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych, odmowy przyznania płatności dla młodych rolników na 2016 r. i nałożenia sankcji w wysokości 1 961,17 zł, w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych, a także przyznania skarżącemu płatności na zazielenienie za 2016 r., w wysokości 4 173,95 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy skarżący, wnioskiem z [...] czerwca 2016 r., wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie mu jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie i płatności dodatkowej do [...] działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha. W wyniku kilku kolejnych modyfikacji przedmiotowego wniosku łączna powierzchnia zgłoszonych do płatności działek wzrosła ostatecznie do [...] ha. Jednocześnie skarżący wycofał część działek o pow. [...] ha, tłumacząc to powstałym na nich rowem i drogą. Podobnie skarżący wycofał również wniosek o przyznanie płatności do działek, w przypadku których zachodził konflikt krzyżowy, tj. zostały one objęte wnioskiem innych producentów rolnych.

W następstwie kontroli zgłoszonych do płatności działek, co miało miejsce w dniach [...] marca- [...] maja 2017 r., w przypadku części z nich stwierdzono liczne nieprawidłowości. Sprowadzały się one między innymi do stwierdzenia mniejszej niż zadeklarowana ich powierzchni. Ponadto w stosunku do niektórych działek kontrolerzy nabrali wątpliwości odnośnie ich rolniczego użytkowania, a także wejścia skarżącego w ich posiadanie. Chodzi tu przede wszystkim o działki stanowiące wały przeciwpowodziowe oraz poldery zalewowe.

W trakcie przeprowadzonego postepowania ustalono, że właścicielem nieruchomości, na których zlokalizowane zostały wały przeciwpowodziowe i poldery zalewowe jest Skarb Państwa, natomiast trwały zarząd nimi powierzono: Marszałkowi Województwa, Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz Staroście M.

Z informacji uzyskanych od tych podmiotów wynika, że nieruchomości, o których wyżej mowa, nie są wykorzystywane rolniczo i nie są udostępniane do użytkowania osobom trzecim. Objęte są one jedynie corocznym utrzymaniem, polegającym na koszeniu traw, które to prace są powierzane podmiotom zewnętrznym.

Zarządcy przedmiotowych nieruchomości zwrócili też uwagę na fakt, że rolnicze wykorzystywanie terenów wałów przeciwpowodziowych i polderów wykluczone jest ze względu na obowiązujące w tym zakresie przepisy, chodzi tu zwłaszcza o art. 88n ust. 1 Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.- zwanej dalej Prawem wodnym).

Utrzymanie wskazanych wyżej nieruchomości zlecane jest podmiotom zewnętrznym, w ramach corocznych przetargów. W 2016 r. prace te, za stosownym wynagrodzeniem, wykonywał skarżący.

Mając na uwadze powyższe, rozstrzygające niniejsza sprawę organy stwierdziły, że działki, na których stwierdzono wały przeciwpowodziowe i poldery, nie były wykorzystywane rolniczo.

Oprócz tego zwrócono uwagę, że w zakresie uprawnień do otrzymywania dopłat unijnych decydujące znaczenie ma wyłącznie okoliczność faktycznego posiadania i użytkowania deklarowanych działek. Wnioskodawca zatem winien udowodnić nie tyle posiadanie tytułu prawnego do danej nieruchomości, co faktyczne nią władanie, na dzień 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o płatność.

Skarżący w niniejszej sprawie, na nieruchomościach na których zlokalizowane zostały wały przeciwpowodziowe i poldery, nie decydował o dokonywanych zabiegach agrotechnicznych, a jedynie wykonywał ściśle określone czynności, będące przedmiotem zawieranych przez niego umów. Grunty te nie zostały też oddane mu w użytkowanie. Nie sposób więc mówić, że skarżący wszedł w ich posiadanie, a także, że wykorzystywał jej rolniczo.

W związku z tym, że powierzchnia zadeklarowana do płatności przewyższyła powierzchnię stwierdzoną o 1584,39 %, na podstawie art. 19 a ust. 1 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 181, str. 48 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem 640/2014), odmówiono skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz nałożono sankcję w wysokości 104 755,98 zł.

Na tej samej podstawie odmówiono mu przyznania płatności na zazielenienie, nakładając sankcję w wysokości 4 173,95 zł.

W przypadku płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), to w tym wypadku powierzchnia zadeklarowana do płatności przewyższyła powierzchnie stwierdzoną o 186,81 %, na podstawie art. 19a ust. 1 rozporządzenia 640/2014, odmówiono przyznania skarżącemu tejże płatności i nałożono na niego sankcję w wysokości 1 961,17 zł.

Przedeklarowanie zgłoszonych do płatności powierzchni działek, w przypadku płatności dla młodych rolników wyniosło 271,47 %, dlatego też, w oparciu o art. 19a ust. 1 rozporządzenia 640/2014, odmówiono przyznania skarżącemu tej płatności i nałożono na niego sankcję w wysokości 9 591,96 zł.

Skarżącemu przyznano jedynie płatność na zazielenienie, która za 2016 r. wyniosła 4 173,95 zł.

Skargę na decyzję Dyrektora [.] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2018 r. wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia i przyznania mu wnioskowanych płatności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 8 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) w zw. z art. 461 i art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 2 ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na uznaniu, że skarżący nie spełnia wymogów przyznania mu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdyż nie spełnił kryterium posiadania gruntów, o płatność do których wystąpił,

2) art. 19 ust. 2 rozporządzenia 640/2014 poprzez przyjęcie nieprawidłowej różnicy w obliczeniach oraz powierzchnię zgłoszonych do płatności gruntów, co doprowadziło do nałożenia na skarżącego sankcji i odmowy przyznania płatności,

3) art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także przyjęcie, iż skarżący nie posiada wskazanych we wniosku nieruchomości, podczas gdy faktycznie wykazywał on władztwo nad tymi nieruchomościami, co wynika z podejmowanych przez niego działań,

4) art. 9 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji braku należytego – wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, a także niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji zasadności przesłanek, którymi organ się kierował,

5) art. 107 K.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, pomimo braków jego uzasadnienia, w szczególności pominięcie, że organ ten zaniechał przedstawienia swojego stanowiska w zakresie uznania, że wykonanie zleconej skarżącemu usługi nie jest wykonaniem działalności rolniczej, ani wejściem w rolnicze wykorzystanie działek.

W uzasadnieniu skargi, odnosząc się do stanowiska organów, że sporne grunty nie były w posiadaniu skarżącego, jak również nie były to grunty rolnicze, skarżący odwołał się szeroko do rozumienia tych pojęć na gruncie regulacji K.c. Dodatkowo zaznaczył, iż przepisy Prawa wodnego nie stanowią żadnej przeszkody w rolniczym wykorzystaniu nieruchomości, na których znajdują się wały przeciwpowodziowe.

Odnosząc się do definicji posiadania skarżący zwrócił uwagę, że odnosi się ono wyłącznie do faktycznego władztwa nad gruntem, przy czym warunkiem uzyskania płatności jest wykazanie posiadania samoistnego lub posiadania zależnego. W jego ocenie był on posiadaczem zależnym gruntów, które przekazano mu do dyspozycji.

W zakresie rolniczego wykorzystywania gruntów skarżący zarzucił, że organy nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie.

Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. skarżący wyjaśnił, że w kolejnym roku, tj. 2017 r., jedynie częściowo ubiegał się o uzyskanie zlecenia na utrzymanie nieruchomości, na których znajdowały się urządzenia gospodarki wodnej, a których to nieruchomości niniejsza sprawa dotyczy.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalanie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. i nałożenia na niego sankcji. Poza sporem pozostaje natomiast kwestia dotycząca częściowego umorzenia postępowania w sprawie, a to w związku z wycofaniem przez skarżącego wniosku w tym zakresie. Zasadność tego umorzenia nie budzi również wątpliwości Sądu, w świetle regulacji art. 105 § 1 K.p.a., albowiem postępowanie w tym zakresie istotnie stało się bezprzedmiotowe, w następstwie wycofania przez skarżącego wniosku.

Najważniejszym i decydującym powodem odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanych przez niego płatności i nałożenia na niego sankcji były poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, w świetle których część z uwzględnionych we wniosku o przyznanie płatności działek ani nie była wykorzystywania rolniczo, ani też nie znajdowała się w posiadaniu skarżącego, w dniu [...] maja 2016 r. W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono również, że w przypadku kolejnej grupy działek, skarżący przedeklarował ich powierzchnię, która okazała się mniejsza od wskazanej we wniosku o przyznanie płatności. W tym przypadku skarżący nie kwestionował jednak tych okoliczności, natomiast rozstrzygające sprawę organy nie wskazują się na nie, jako podstawę wydania niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, skupiając się na braku posiadania i rolniczego użytkowania działek, na których zlokalizowane były urządzenia melioracyjne.

Próbując wykazać nielegalność zaskarżonej decyzji skarżący zakwestionował poczynione w sprawie, a stanowiące podstawę jej wydania, ustalenia faktyczne podnosząc, że organ bezzasadnie przyjął, iż zgłoszone do płatności działki nie były wykorzystywane rolniczo, ani nie znajdowały się w jego posiadaniu. Z tymi stwierdzeniami nie sposób się jednak zgodzić, gdyż przeprowadzone w sprawie postępowanie doprowadziło do ustalenia zarówno charakteru przedmiotowych nieruchomości, stanowiących wały przeciwpowodziowe i poldery (urządzenia gospodarki wodnej), jak również rodzaju władztwa skarżącego nad nimi, tj. jego podstawy prawnej (umowy na utrzymanie tych urządzeń z trwałymi zarządcami), podobnie jak jego faktycznej realizacji.

Ustalenia w tym zakresie są jasne i precyzyjne, dodatkowo zostały poczynione na podstawie wiarygodnych dowodów, natomiast skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które umożliwiłyby ich podważenie. Podnoszone przez niego twierdzenia w tym zakresie są bowiem gołosłowne, sprowadzają się bowiem w istocie nie tyle do rodzaju poczynionych przez organy ustaleń, ale do odrębnej interpretacji płynących z nich faktów, co stanowi już element oceny prawnej.

Organu obu instancji w niniejszej sprawie uznały, że skarżący nie może zasadnie ubiegać się o przyznanie mu wsparcia do działek położonych na terenach na których posadowione zostały urządzenia melioracji wodnej, których utrzymanie zostało mu powierzone na podstawie umowy zobowiązaniowej. Na uzasadnienie swojego stanowiska przytoczyły między innymi przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Stanowi on, że jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami", będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić więc należy, że przyznanie płatności, których wyżej mowa, warunkowane jest w pierwszej kolejności ustaleniem, że konkretna nieruchomość, zgłoszona do płatności, spełnia kryteria pozwalające na zakwalifikowanie jej do nich. Ustawodawca w tym zakresie posługuje się pojęciem kwalifikujących się hektarów, zdefiniowanym w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 608 z późn. zm. – zwanego dalej rozporządzeniem 1307/2013). Przepis art. 32 ust. 2 ust. 1 tego aktu stanowi, że pojęcie kwalifikującego się hektara stanowią wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu [...] czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej (...).

Jak ustalono, obszary na których znajdowały się poldery i wały przeciwpowodziowe, ze względu na swoje zasadnicze przeznaczenie gospodarcze (wynikające z potrzeb gospodarki wodne) z przyczyn faktycznych, jak i prawnych ograniczeń (wynikających z Prawa wodnego) ich wykorzystywania nie były wykorzystywane rolniczo, w rozumieniu przepisów rozporządzenia 1307/2013. Teoretyczna możliwość przynajmniej częściowego wykorzystania przedmiotowych działek na działalność, mogącą być rozpatrywaną w kategorii działalności rolniczej nie może zaś sprawiać, że zasadnym byłoby przyjęcie wykorzystania ich do działalności rolniczej w przeważającym zakresie. Nawet bowiem gdyby czysto teoretycznie założyć przynajmniej częściowe wykorzystywanie przedmiotowych nieruchomości w ramach szeroko rozumianej działalności rolniczej, polegającej na utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w przypadku pewnych jej aspektów, niekolidujących z zasadniczym przeznaczeniem nieruchomości, to działalność taka w każdym przypadku musiałaby być podporządkowana pierwotnej i zasadniczej funkcji nieruchomości, związanej z pełnieniem zadań urządzenia melioracji wodnej. W tej więc sytuacji bezprzedmiotowe stają się rozważania, co do ewentualnej możliwości częściowego uznania przedmiotowych nieruchomości za zdatne do prowadzenia na nich działalności rolniczej.

W niniejszej sprawie skarżący zawarł umowę na utrzymanie urządzeń melioracji wodnej, położonych na działkach zgłoszonych do płatności w 2016 r., a realizowane przez niego w tym zakresie czynności, związane z koszeniem traw, choć wykazujące pewne podobieństwo do działalności rolnej, jeżeli chodzi o utrzymanie użytków zielonych, miały na celu zapewnienie prawidłowego działania tychże urządzeń, a nie utrzymywanie nieruchomości w dobrej kulturze rolnej. To dodatkowo wyklucza przyjęcie rolniczego wykorzystania nieruchomości przez skarżącego, gdyż cel i gospodarcze przeznaczenie dokonywanych przez niego czynności było zupełnie odmienne od deklarowanego zarówno w ramach prowadzonego postępowania, jak i w skardze. Tak więc brak jest podstaw do podważenia stanowiska organu w tym zakresie.

Drugim warunkiem przyznania płatności, jest wykazanie posiadania przez producenta rolnego zgłoszonych we wniosku działek, na dzień 31 maja roku, w którym wystąpiono o płatność. Samo sformułowanie tego warunku sprawia, iż stwierdzić należy, że w tym wypadku decydujące znaczenie ma nie tyle wykazanie się tytułem prawnym do gruntu, ale faktyczne nim władanie, we własnym imieniu, niezależnie od tego czy ma ono postać posiadania samoistnego czy też zależnego, a także czy jest to posiadanie legalne czy nielegalne.

W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący był posiadaczem zależnym gruntu, którego utrzymania w określonym stanie się podjął w 2016 r. Przedmiotowe nieruchomości nie zostały mu bowiem oddane w użytkowanie, ale jedynie powierzono mu, na podstawie zawartej umowy, realizowanie w stosunku do nich określonych czynności, za co otrzymał wynagrodzenie. Tak więc realizowane przez niego w 2016 r. władztwo nad działkami zgłoszonymi do płatności sprawowane było nie w jego własnym imieniu, ale w imieniu trwałych ich zarządców. To te podmioty były ich posiadaczami zależnymi, natomiast skarżącemu można w tym wypadku przypisać co najwyżej status ich dzierżyciela – to jest podmiotu realizującego władztwo fizyczne nad rzeczą w imieniu innego podmiotu (art. 338 K.c).

Z teoretycznego punktu widzenia, na gruncie przepisów prawa cywilnego, nie można wykluczyć zmiany rodzaju władztwa nad rzeczą przez dany podmiot, w okresie jego trwania, jednakże na gruncie okoliczności przedmiotowej sprawy brak jest do tego jakichkolwiek podstaw. Nie wynika z nich bowiem, że skarżący nie zrealizował powierzonych mu czynności, odpowiednio manifestując inne wykorzystanie nieruchomości, mocą własnej, w istocie samowolnej decyzji. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że w inny sposób zmienił się rodzaj jego władztwa. Nieruchomości, których utrzymania się podjął nie zostały mu też przekazane w trwały zarząd, nie zaczął nimi władać jak właściciel czy ich posiadacz zależny. Świadczy o tym chociażby to, co skarżący przyznał na rozprawie, że w 2017 r., a więc w roku bezpośrednio następującym po roku, którego dotyczy przedmiotowa spraw, jedynie częściowo ubiegał się o uzyskanie zlecenia na utrzymanie nieruchomości, o płatność do których wystąpił rok wcześniej. Na tej podstawie można więc stwierdzić, że w dalszym ciągu nie łączył swojego fizycznego władztwa nad rzeczą z realizacją jego prerogatyw we własnym imieniu. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że w 2016 r. władztwo to realizował niejako dla siebie, a więc że cechowało się ono elementem określanym w prawie cywilnym jako animus.

W oparciu o te okoliczności nie można więc przyjąć, że skarżący był posiadaczem zgłoszonych do płatności, na dzień 31 maja 2016 r., co było drugim warunkiem jego przyznania.

W trakcie trwania postępowania w niniejszej sprawie skarżący, na poparcie swojego stanowiska, powoływał się między innymi na pogląd wyrażony w kwestii płatności do nieruchomości, na których znajdowały się urządzenia melioracyjnego, wyrażony w raporcie Najwyższej Izby Kontroli. W tym jednak zakresie pominął to, że raport ten dotyczył nieruchomości oddanych w użytkowanie. W niniejszej sprawie nie mamy z tym do czynienia, dlatego też jej stan faktyczny nie przystaje do tego, do którego odnosił się raport.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć jednak należy, że właściwość rzeczowa organów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w procesie przyznawania dopłat ma charakter wyłączny i zakresie rozstrzyganych przez nie spraw nie są one związane stanowiskiem innych organów. Oprócz tego dodać też należy, że kwestie dopłat regulowane są przede wszystkim przepisami prawa unijnego, a regulacje krajowe mają w tym zakresie charakter uzupełniający w stosunku do nich. Przy tym przepisy dotyczące dopłat należą do gałęzi prawa publicznego, dlatego też nie sposób bezpośrednio przenosić na grunt regulowanej nimi materii rozwiązań przyjętych i funkcjonujących na gruncie prawa cywilnego. Wobec tego za bezzasadne należy uznać twierdzenia skarżącego, wywodzone z definicji nieruchomości rolnej, zamieszczonej w K.c., gdyż w sprawach dotyczących dopłat bezpośrednich obowiązuje odmienna jej definicja, odwołująca się do pojęcia nieruchomości kwalifikowalnej. I to do tej definicji należy się odnosić.

Przepisy prawa cywilnego mogą zaś znaleźć zastosowanie jedynie w przypadkach nieuregulowanych przepisami prawa publicznego w danym zakresie. Dotyczyć to będzie między innymi definicji pojęcia posiadania, które nie zostało nimi zdefiniowane. W tym wypadku należy odwołać się więc do przepisów K.c., gdyż to pojęcie odnosi się do zagadnienia nim ukształtowanego.

Skarżący powołując się na rozumienie pojęcia posiadania na gruncie K.c., akcentując element władztwa nad rzeczą, konstytuujący ten stan, pomija całkowicie jego aspekt psychiczny, określany jako animus, a więc wolę posiadania we własnym imieniu danej rzeczy, w odpowiednim zakresie. Brak tego niezwykle ważnego elementu w jego rozważaniach sprawia, że oparta na tym jego argumentacja jako niepełna i wybiórcza nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd na rozprawie, kierując się art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, albowiem cześć z tych dokumentów, między innymi pisma organu, znajdują się w aktach sprawy, natomiast pozostałe z nich, między innymi wystąpienia pokontrolne Najwyższej Izby Kontroli, Delegatura w B. noszą cechy argumentów przytaczanych na poparcie własnego stanowiska. Nie są więc zdatne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził ponadto naruszenia przepisów, stanowiących podstawę odmowę przyznania płatności i nałożenia na skarżącego sankcji. Podobnie przedstawione przez organ wyliczenia w tym zakresie są poprawne i znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, natomiast sformułowane w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie jako bezpodstawne. Z tego więc względu Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.