IV SA/Po 37/17 - Postanowienie

Data orzeczenia	2018-02-27	
Data wpływu	2017-01-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Damian Mataczyński /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Prawo pomocy	
Sygn. powiązane	II OZ  1019/18	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1369; Art. 258 §1 i §2 pkt 7, art. 249a; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018r na posiedzeniu niejawnym sprawy prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z wniosku A. W. w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy	
Uzasadnienie
A. W. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wraz ze skargą Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, który to wniosek rozpatrzony został prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 marca 2017r. (utrzymany w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2017r.), odmawiającym przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż powodem odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu był brak wyjaśnienia sytuacji finansowej.

Postępowanie z kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia całkowitym zostało umorzone postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 lipca 2017r. W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie umorzono z powodu stwierdzenia braku podstaw faktycznych do przyjęcia, że przyczyną wystąpienia z kolejnym wnioskiem o przyrannie prawa pomocy było pogorszenie sytuacji majątkowej i finansowej. Skarżący nadal nie wyjaśnił bowiem źródeł własnego utrzymania.

Mając powyższe na uwadze po doręczeniu stronie skarżącej prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu i po bezskutecznym upływie terminu do jego uiszczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 14 listopada 2017r. odrzucił przedmiotową skargę.

A. W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, w uzasadnieniu wniosku którego podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną, nie ma żadnego dochodu a jego jedyny majątek stanowi dom o pow. [...] m2 oraz nieruchomość stanowiąca las o pow. [...] ha. W uzasadnieniu wniosku Skarżący poinformował, że jest osobą schorowaną i nie uzyskuje żadnego dochodu. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy nie ma on kredytów i pożyczek, nie uzyskuje żadnych dochodów z dzierżaw oraz nie otrzymuje środków z pomocy społecznej na leczenie, rehabilitację i żyje dzięki pomocy dalszych znajomych.

Celem doprecyzowania sytuacji majątkowej wnioskodawcy pismem dnia 12 stycznia 2018r. (odebranym w dniu 30 stycznia 2018r. – k. 149), wezwano go do przedłożenia wyciągów i wykazów za okres ostatnich 6 miesięcy ze wszystkich rachunków bankowych oraz dokumentów dotyczących lokat, kont i kart kredytowych, przedłożenia kopii zeznania podatkowego za 2016r., wykazania za pomocą kserokopii dokumentów (np. rachunków, faktur za media, w tym gaz, energię elektr., wodę, telefon; itp.) jakiego rzędu kwoty obciążają miesięcznie budżet domowy z tytułu stałych opłat związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, wskazania źródła utrzymania w tym m.in. przez kogo i w jakim zakresie skarżący jest utrzymywany, tj. kto zapewnia mu żywność, odzież i.t.p. lub też kto udziela mu wsparcia finansowego i w jakiej kwocie. W przypadku gdyby skarżący korzystał z pomocy społecznej należało przesłać kopie decyzji przyznających świadczenia oraz wykazanie, że jest zarejestrowany w ewidencji osób bezrobotnych.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismami z dnia 5 lutego 2018r. opisał przebieg spraw prowadzonych przez organy administracyjne i oświadczył, że jako osoba schorowana nie pracuje w związku z czym nie składa zeznań podatkowych. W związku z brakiem środków nie przedłożył jednak zaświadczenia z Urzędu Skarbowego i o stanie zdrowia, gdyż te są płatne. Wnioskodawca wyjaśnił również, że korzystał z pomocy osób trzecich, którzy jednak już nie żyją lub zostali zwolnieni z pracy. Mając powyższe na uwadze skarżący zażądał gwarancji dla osób, które mu pomagają.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, na wstępie wskazać należy, że w niniejszym postępowaniu A. W. już dwukrotnie występował z żądaniem przyznania prawa pomocy. W obu postępowaniach dotyczących wcześniej rozpatrywanych wniosków skarżący nie przedstawił dokumentów pozwalających na wszechstronną ocenę jego sytuacji finansowej co było bezpośrednim powodem wydania negatywnych dla strony rozstrzygnięć składanych wniosków.

W ocenie orzekającego w sprawie referendarza wnioskodawca składając obecnie rozpatrywany wniosek o przyznanie prawa pomocy, pomimo stosownego wezwania, skarżący nie przedstawił dokumentów i informacji pozwalających na ustalenie jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej. Za wystarczające nie może być bowiem uznane przedłożenie ogólnych wyjaśnień zawartych w pismach z dnia 5 lutego 2018r. Skarżący nadal nie ujawnił bowiem skąd czerpie środki na utrzymanie siebie i posiadanego majątku. Zdaniem orzekającego w sprawie referendarza taka postawa Skarżącego dowodzi dalszego i świadomego uchylania się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że samo przekonanie strony o tym, że przysługuje jej prawo pomocy, bez próby bliższego wyjaśnienia stanu faktycznego, i to nawet na wystosowane do niej wezwanie, nie uzasadnienia uwzględniania jej żądania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2010 r. sygn. akt I OZ 115/10 dostępne: LEX nr 591337). Jak wskazano, podstawą pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o prawo pomocy może być wyłącznie rzeczywisty stan rodzinny, majątkowy i dochodowy strony ubiegającej się o przyznanie tego prawa.

W przedmiotowej sprawie trudno jednak uznać, że wnioskodawca dochował szczególnej staranności w udokumentowaniu swej sytuacji finansowej, której ustalenie było konieczne, gdyż z informacji zawartych we wniosku wynika, że skarżący dysponuje majątkiem, który nie jest w żaden sposób obciążony.

Przy braku jakichkolwiek informacji o źródle bieżącego utrzymania trudno zatem ustalić jakie są faktyczne dochody skarżącego. Na marginesie wskazać należy, iż z informacji znanych orzekającemu w sprawie referendarzowi z urzędu wynika, że skarżący składając wielokrotnie wnioski o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej uchyla się od obowiązku ujawnienia swej sytuacji majątkowej i finansowej, w tym podania źródeł utrzymania, co jest bezpośrednim powodem wydawania negatywnych dla wnioskodawcy rozstrzygnięć w zakresie pomocy społecznej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że porównanie poprzednich oświadczeń majątkowych z aktualnie składanym wnioskiem, ujawnia brak podstaw faktycznych dla przyjęcia stanowiska, że przyczyną wystąpienia przez A. W. z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy jest pogorszenie się jego sytuacji majątkowej. Skarżący nie przedstawił bowiem pomimo stosowanego wezwania żadnych dokumentów, które pozwalałyby na weryfikację oświadczeń dotyczących jego sytuacji majątkowej. Strona, której jak to miało miejsce w niniejszej sprawie wyłożone zostały już zasady postępowania w przedmiocie prawa pomocy winna w wiarygodny sposób wykazać to, że jej sytuacja finansowa nie pozwala na opłacenie swego dalszego udziału w sprawie. Tego w ocenie orzekającego w sprawie referendarza wnioskodawca nie uczynił.

Uwzględniając zatem ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy, w okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia stanowiska, ze spełnione zostały warunki do przełamania mocy wiążącej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy z dnia 21 marca 2017 roku.

Powyższe uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 249 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a P.p.s.a. może znaleźć bowiem zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 P.p.s.a., a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy – rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie (R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989).

Z tych względów, na podstawie art. 249a oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.