Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] września 2023 r. nr [...] ; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz N. sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1.1. Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] września 2023 r. w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej.

1.2. Jak wynika z akt sprawy N. sp. z o.o. z siedzibą w M.

(dalej: "Wnioskodawca", Spółka", "Skarżąca") złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W związku z przedstawionym zdarzeniem przyszłym Spóła zawarła pytanie: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Wnioskodawcy następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi dostawę towarów na gruncie ustawy o VAT?.

Na etapie rozpatrywania wniosku DKIS wezwał Stronę do przeformułowania pytania w taki sposób, aby z zadanego pytania wynikało jakich skutków podatkowych ma dotyczyć przedstawione zdarzenie przyszłe.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca pismem z 21 sierpnia 2023 r. dokonała przeformułowania pytania w następujący sposób: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w stanie faktycznym przedstawionym we Wniosku, produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Wnioskodawcy następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT, opodatkowaną właściwą stawką podatku VAT dla sprzedawanego towaru, a nie świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., dalej: "ustawa o VAT")?

1.3. DKIS postanowieniem z [...] września 2023 r. odmówił wydania interpretacji indywidualnej. Organ stwierdził, że nie może ocenić, czy czynności jakie Spółka wykonuje stanowią dostawę towarów lub świadczenie usług rozumieniu ustawy o VAT oraz jaka jest stawka podatku dla tych czynności, ponieważ zagadnienie to podlega zakresowi wiążących informacji stawkowych. Zadane we wniosku pytanie wykracza zatem poza uprawnienia przysługujące w ramach postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

1.4. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie. Podniosła zarzuty naruszenia:

1) art. 14b § 1a O.p. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: "O.p.") w zw. z art. 42a ustawy o VAT, przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pytanie Spólki wskazane we wniosku powinno być objęte wnioskiem o wiążącą informację stawkową podczas gdy Spółka nie wnosiła o kwalifikację prawną umożliwiającą ustalenie prawidłowej stawki VAT dla produkowanych dań gotowych, a jej wątpliwości dotyczyły wyłącznie tego, czy produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Spółki następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi "dostawę towarów" w rozumieniu ustawy o VAT, a nie "świadczenie usług", o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT;

2) art. 14b § 1a O.p. w zw. z art. 42a ustawy o VAT, przez ich niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i uznanie, że w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem Spółka powinna była wystąpić z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej, podczas gdy zakres żądania nie był objęty art. 42a i art. 42b ustawy o VAT;

3) art. 14b § 1 i § 3 O.p. w zw. z art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p. i art. 122 O.p. i w zw. z art. 14h O.p., przez nieuprawnioną modyfikację stanu faktycznego polegającą na uznaniu, że intencją Spółki jest wskazanie prawidłowej stawki podatku VAT do produkowanych gotowych posiłków, w sytuacji, gdy Spółka nie miała wątpliwości co do wysokości stawek podatku VAT, a jej wątpliwości dotyczyły wyłącznie tego, czy produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Spółki następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi "dostawę towarów" w rozumieniu ustawy o VAT, a nie "świadczenie usług", o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, co z kolei przełożyło się na błędną interpretację intencji Spółki wyrażonej w sformułowanym przez nią pytaniu, a w dalszej kolejności na niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej i naruszenie zasad prowadzenia postępowania, w tym zasady zaufania do organów władzy publicznej i zasady legalizmu;

4) art. 14c § 1 O.p., przez jego niezastosowanie i w konsekwencji wyjście przez organ poza ramy postępowania wyznaczonego pytaniami i stanowiskiem Spółki przez uznanie, że celem złożonego wniosku było ustalenie dokładnej wyrażonej procentowo stawki podatku VAT właściwej dla opisanych przez nią w treści tegoż wniosku towarów, podczas gdy celem wniosku było ustalenie kwestii tego czy Spółka dokonuje "dostawy towarów" czy też "świadczenia usług" w rozumieniu ustawy o VAT a nie ustalenia wysokości stawki podatkowej w podatku VAT.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa Spółka wniosła o uchylenie w całości postanowienia DKIS oraz wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem.

1.5. Utrzymując w mocy własne postanowienie z [...] września 2023 r. DKIS wskazał, że nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej w sprawach, w których podmiot żąda interpretacji przepisów prawa niebędących przepisami prawa podatkowego lub przepisów prawa podatkowego, dla których, ze względu na specyfikę zwartych w nich regulacji, konieczne jest rozstrzygnięcie na wstępie przez organ interpretacyjny zagadnień niepodatkowych. Nie wydaje się również interpretacji indywidualnych w zakresach wskazanych w art. 14b § 2a O.p.

DKIS podkreślił, że konieczność precyzyjnego ustalenia czy podmiot, który wystąpił z wnioskiem o interpretację, jest podmiotem uprawnionym do jej uzyskania, wynika z treści art. 14b § 1 O.p. Okoliczność ta ma szczególne znaczenie także z uwagi na określenie przez ustawodawcę skutków udzielenia takiej interpretacji zarówno dla organu, jak i podmiotu, który złożył wniosek o interpretację.

Organ wyjaśnił, że instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie określonym przepisami art. 14k-14n O.p. w przypadku zastosowania się zainteresowanego do wydanego na jego rzecz rozstrzygnięcia.

DKIS zwrócił uwagę, że w pytaniu przedstawionym we wniosku Spółka wniosła o rozstrzygnięcie, czy produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa stanowi dostawę towarów na gruncie ustawy o VAT. Nie wskazała jednak jakich skutków podatkowych ma dotyczyć sformułowane pytanie. Sama ocena czy opisane we wniosku czynności stanowią dostawę towarów, pozostaje bez wpływu na obowiązki Spółki w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług.

Z kolei w zakresie przeformułowanego pytania, przedstawionego w piśmie uzupełniającym z 21 sierpnia 2023 r. dotyczącym uznania opisanych we wniosku czynności za dostawę towaru, opodatkowaną według stawki właściwej dla tej dostawy, DKIS stwierdził, że konsekwencje podatkowe dla Spółki wiążą się z określeniem stawki podatku od towarów i usług. Zdaniem DKIS, sama ocena, czy opisana we wniosku czynność stanowi dostawę towaru czy też nie, nie wpłynie na sytuację podatkową Spółki. Dopiero określenie odpowiedniej stawki będzie rzutowało na prawidłowe rozliczenie w ramach podatku VAT, a tym samym będzie wywierało konkretne skutki podatkowe dla Spółki.

DKIS zaznaczył, że interpretacje nie mogą oceniać problemu stawki VAT – w zakresie, w jakim ustawodawca objął ten temat decyzjami w zakresie wiążącej informacji stawkowej (dalej: "WIS").

Ponadto wyjaśnił, że wniosek o WIS będzie mógł zawierać żądanie sklasyfikowania towaru lub usługi na potrzeby stosowania przepisów VAT innych niż dotyczące określenia stawki VAT.

DKIS stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie był uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej w związku ze złożonym wnioskiem.

2. W skardze do tutejszego Sądu Skarżąca, wniosła o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła, że zostały wydane z naruszeniem:

1) art. 14b § 1a O.p w zw. z art. 42a ustawy o VAT – przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż pytanie Skarżącej wskazane we wniosku powinno być objęte wnioskiem o wiążącą informację stawkową, podczas gdy Skarżąca nie wnosiła o kwalifikację prawną umożliwiającą ustalenie prawidłowej stawki VAT dla produkowanych dań gotowych, a jej wątpliwości dotyczyły wyłącznie tego, czy produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Skarżącej następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi "dostawę towarów" w rozumieniu ustawy o VAT, a nie "świadczenie usług", o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT;

2) art. 14b § 1a O.p. w zw. z art. 42a ustawy o VAT - przez niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i uznanie, że w zakresie objętym wnioskiem Skarżąca powinna była wystąpić z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej, podczas gdy zakres żądania Skarżącej nie był objęty przepisami art. 42a i art. 42b ustawy o VAT;

3) art. 14b § 1 i § 3 O.p. w zw. z art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p. i art. 122 O.p. i w zw. z art. 14h O.p. – przez nieuprawnioną modyfikację stanu faktycznego polegającą na uznaniu, że intencją Skarżącej jest wskazanie prawidłowej stawki podatku VAT do produkowanych gotowych posiłków, w sytuacji gdy Skarżąca nie miała wątpliwości co do wysokości stawek podatku VAT, a jej wątpliwości dotyczyły wyłącznie tego, czy produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Skarżącej następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi "dostawę towarów" w rozumieniu ustawy o VAT ,a nie "świadczenie usług", o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, co z kolei przełożyło się na błędną interpretację intencji Skarżącej wyrażonej w sformułowanym przez nią pytaniu, a w dalszej kolejności na niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej i naruszenie zasad prowadzenia postępowania, w tym zasady zaufania do organów władzy publicznej i zasady legalizmu;

4) art. 14c § 1 O.p. - przez jego niezastosowanie i w konsekwencji wyjście przez organ poza ramy postępowania wyznaczonego pytaniami i stanowiskiem Skarżącej przez uznanie, iż celem wniosku złożonego przez Skarżącą było ustalenie dokładnej wyrażonej procentowo stawki podatku VAT właściwej dla towarów opisanych przez nią w treści wniosku, podczas gdy celem wniosku było ustalenie kwestii tego czy Skarżąca dokonuje "dostawy towarów" czy też "świadczenia usług’" w rozumieniu ustawy o VAT a nie ustalenia wysokości stawki podatkowej w podatku VAT;

5) art. 14b § 1, art. 14c oraz art. 14d § 1 O.p. – przez ich niezastosowanie i niewydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżącej, pomimo złożenia przez Skarżącą wniosku o wydanie takiej interpretacji spełniającego wymogi przewidziane w art. 14b § 2 - § 4 O.p., podczas gdy nie występowały okoliczności uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wydania interpretacji;

6) art. 226 § 1 w zw. z art. 239 O.p. – przez utrzymanie w mocy postanowienia pomimo faktu, iż zażalenie Skarżącej zasługiwało na uwzględnienie w całości;

3. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Zdaniem DKIS, treść pytania sformułowanego we wniosku nie pozostawia wątpliwości, że Skarżąca oczekuje od organu oceny, czy w ramach wykonywanych czynności dokonuje dostawy towarów czy świadczenia usług oraz jak jest właściwa stawka podatku dla tej czynności.

DKIS ponownie wskazał, że przedmiotem interpretacji indywidualnej nie może być kwestia określenia wysokości stawki podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4.1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

4.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

4.3. Istota sporu w sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy słusznie DKIS uznał, że nie jest uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej w związku ze złożonym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym to wniosku, po jego modyfikacji na wezwanie DKIS, sformułowano następujące pytanie: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Wnioskodawcy następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT, opodatkowaną właściwą stawką podatku VAT dla sprzedawanego towaru, a nie świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT?

Zdaniem DKIS, zadane pytanie powinno wskazywać jakich skutków podatkowych ma dotyczyć przedstawione zdarzenie przyszłe, a sama ocena czy opisane we wniosku czynności stanowią dostawę towarów pozostaje bez wpływu na obowiązki podatkowe Spółki. W ocenie organu interpretacyjnego, po przeformułowaniu pytania należało uznać, że konsekwencji podatkowe dla Spółki wiążą się z określeniem stawki podatku VAT. Skoro pytanie Spółki odnosiło się do określenia wysokości stawki podatku dla czynności produkcji gotowych posiłków i dostarczania ich bezpośrednio do klientów, to DKIS nie był uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej. W zakresie bowiem objętym WIS nie wydaje się interpretacji indywidualnych.

Skarżąca argumentowała z kolei, że zasadniczym celem złożenia przez nią wniosku o wydanie interpretacji było rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej tego, czy opisane we wniosku czynności powinny być uznane za dostawę towarów, a nie świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT. Podniosła, że kwestia stawki podatku VAT nie była przedmiotem pytania. Zdaniem Skarżącej, nie było podstaw do odmowy wydania interpretacji.

W ocenie Sądu, w tak zdefiniowanym sporze, rację należało przyznać Skarżącej.

4.4. Na wstępie rozważań należy wskazać na specyfikę postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wynikającej w szczególności z przepisów zawartych w Rozdziale 1a Działu II Op.

Zgodnie z art. 14b § 1 i 3 O.p. na wniosek zainteresowanego, wydaje się w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zaś składający wniosek obowiązany jest do przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Reguły prawidłowej interpretacji ustawodawca zawarł w art. 14c § 1 i 2 O.p. Z przepisów tych wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym, a w przypadku oceny negatywnej – także wskazanie prawidłowej wykładni wraz z jej prawnym uzasadnieniem. Warto w tym miejscu przywołać brzmienie art. 3 pkt 2) O.p., który definiuje przepisy prawa podatkowego m.in. jako przepisy ustaw podatkowych.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu interpretacyjnym organ rozpatruje sprawę wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Nie czyni w tym zakresie własnych ustaleń. Interpretacja indywidualna może dotyczyć zarówno zdarzeń już zaistniałych, jak i dopiero planowanych (przyszłych). Wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., stosownie do treści art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpatrzenia. Uprzednio należy jednak zastosować art. 169 § 1 O.p., zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

4.5. Należy zgodzić się ze Skarżącą, że zasadniczym celem złożenia przez nią wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego było rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej tego, czy opisane we wniosku czynności powinny być uznane za dostawę towarów, czy świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT.

Na taką istotę pytania postawionego we wniosku o wydanie interpretacji wskazuje nie tylko sama jego treść, ale też uzasadnienie stanowiska Skarżącej przedstawionego we wniosku. Skarżąca we wniosku nie wykazuje na istnienie wątpliwości co do zastosowania konkretnej stawki podatku, ale eksponuje kwestię możliwości uznania opisanych we wniosku czynności za dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca próbuje dowieść, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Wnioskodawcy następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT, opodatkowaną właściwą stawką podatku VAT dla sprzedawanego towaru.

Przy czym Spółka już w samej treści zadanego przez siebie pytania i wyrażonego własnego stanowiska wyraźnie zasygnalizowała, że znane są jej stawki podatku VAT dla przedstawionych przez nią czynności używając sformułowania "właściwe stawki". Zatem, nie powinno budzić wątpliwości organu, że to nie konkretna wysokość stawki VAT, a kwestia kwalifikacji czynności, jako dostawy towarów bądź świadczenia usług, stanowi sedno zadanego przez Skarżącą pytania.

4.6. Organ wydając postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, za podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjął, że zagadnienie, którego dotyczy wniosek podlega zakresowi WIS, argumentował również, że sama ocena czy opisane we wniosku czynności stanowią dostawę towarów nie przykłada się na sytuację prawnopodatkową Spółki.

Z taką argumentacją nie można się zgodzić.

Po pierwsze, jak wskazuje art. 42a ustawy o VAT, WIS jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi.

Zgodnie z art. 14b § 1a O.p. w zakresie objętym WIS, o których mowa w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.

WIS wydawane są wówczas, gdy celem wnioskodawcy jest ustalenie wysokości stawki podatku VAT i klasyfikacji usługi lub towaru.

4.7. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że Skarżąca we wniosku o interpretację jako najważniejsze zagadnienie wskazała kwestię ustalenia czy opisane we wniosku czynności powinny być uznane za dostawę towarów, czy świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT.

Kwestia stawki podatku nie dotyczyła ustalenia wysokości tej stawki (takiego pytania nie było we wniosku o interpretację), ale była ewentualnie konsekwencją tego, czy w sprawie mamy do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług. Zatem, Skarżąca nie pytała o wysokość stawki podatku VAT, tylko o to czy ma zastosować właściwą stawkę podatku VAT (w wysokości ustalonej przez siebie) w konsekwencji ustaleń, czy produkcja gotowych posiłków w zakładzie przedsiębiorstwa Wnioskodawcy następnie dostarczanych bezpośrednio do klienta stanowi dostawę towarów w rozumieniu ustawy o VAT, czy świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Słusznie zauważyła Skarżąca, że istota WIS polega na określeniu właściwej stawki podatku dla określonego towaru lub usługi, zaś Spółka w sformułowanym we wniosku pytaniu ograniczyła się jedynie do żądania rozstrzygnięcia czy w sprawie mamy do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług. Celem złożonego przez Skarżącą wniosku było więc rozstrzygnięcie przedstawionego wyżej zagadnienia, nie zaś ustalenie właściwej, oznaczonej procentowo stawki VAT dla opisanych w treści wniosku czynności.

Zasadnie więc Skarżąca wskazuje na naruszenie art. 42a w zw. z 42b ust. 5 ustawy o VAT. Zagadnienie sformułowane we wniosku, z uwagi na jego zakres, nie mogło być bowiem rozpatrzone w ramach procedury właściwej dla WIS. Sama kwestia, czy podejmowane czynności są "dostawą towarów" czy "świadczeniem usług" nie może być przedmiotem zapytania w ramach WIS. Skarżąca argumentowała ponadto, że w rozpoznawanej sprawie klasyfikacja w ramach CN, PKWiU lub PKOB nie była konieczna, gdyż ustalenie stawki na opisane czynności takiego zabiegu nie wymagało. Do powyższego DKIS się w ogóle nie odniósł.

4.8. Ponadto, organ swoim działaniem, polegającym na przyjęciu błędnego założenia, że celem Skarżącej było uzyskanie rozstrzygnięcia w przedmiocie stosowania konkretnej, wyrażonej procentowo stawki podatku VAT dla opisanych przez nią czynności, dopuścił się naruszenia art. 14c § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji uniemożliwiło Skarżącej uzyskanie rozstrzygnięcia problemu, które faktycznie stanowiło przedmiot złożonego wniosku.

Zasadnie Skarżąca podnosi, że DKIS dokonał również nieuprawnionej modyfikacji wniosku Skarżącej, poprzez przyjęcie, że wnosi ona o wskazanie prawidłowej stawki podatku VAT, czym naruszył art. 14b §1 i § 3 w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p.

4.9. Reasumując, słusznie Skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie zagadnienia związanego z dokonaniem klasyfikacji danej czynności winno nastąpić w trybie przewidzianym dla wydania WIS jedynie wówczas gdy podmiot zainteresowany dąży do ustalenia właściwej, określonej procentowo stawki podatku VAT dla danego rodzaju czynności, co jak wielokrotnie podkreślała Spółka nie miało miejsca w realiach rozpatrywanej sprawy.

4.10. Niezależnie od powyższego – jak już wskazywano – organ interpretacyjny (na etapie postępowania drugoinstancyjnego) jako istotną okoliczność, która miałaby również świadczyć o zasadności odmowy wydania interpretacji podnosi, że sama ocena, czy opisana we wniosku czynność stanowi dostawę towarów, czy też świadczenie usług nie wpłynie na sytuację podatkową Skarżącej.

Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że odmowa wydania interpretacji indywidualnej wymaga przekonywującego wyjaśnienia motywów i wskazania podstawy prawnej takiego postępowania. Ustawodawca wyraźnie bowiem określa sytuacje, w których nie wydaje się interpretacji indywidualnej (art. 14b § 1a, § 2a, § 5, § 5b O.p.). Nie wymienia w tym zakresie okoliczności, na którą powołuje się DKIS. Podkreślić natomiast należy, że Skarżąca niewątpliwie pytała o interpretację przepisów prawa podatkowego, a mianowicie przepisów ustawy o VAT definiujących dostawę towarów oraz świadczenie usług w zakresie nieobjętym wyłączeniem chociażby z art. 14b § 2a O.p. Trudno w takiej sytuacji twierdzić, że nie ma podstaw do wydania interpretacji indywidualnej.

Co jednak istotniejsze, wydanie przez organ interpretacji indywidualnej, w której organ ustosunkowałby się do kwestii tego, czy opisane czynności stanowią dostawę towarów czy świadczenie usług skutkowałoby tym, że Skarżąca byłoby w stanie samodzielnie wywieść skutki podatkowe z tym związane, czyli ustalić we własnym zakresie właściwą stawkę podatku VAT dla opisanych przez nią we wniosku czynności.

4.11. Wobec powyższego stwierdzić należy, że DKIS w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem naruszył zasadę praworządności wyrażoną w art. 120 O.p. oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zawartą w art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Zarzuty skargi okazały się więc zasadne, zaś wydane w obu instancjach rozstrzygnięcia zapadły z naruszeniem przepisów postępowania: art. 14b § 1 O.p., art. 14b ust. 1a O.p., art. 14c § 1 O.p., art. 42a i art. 42b ust. 5 ustawy o VAT. Stwierdzone w toku postępowania uchybienia przepisów proceduralnych miały przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zamknęły Spółce możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej, pomimo prawidłowego złożenia wniosku.

Dodatkowo, należy również zauważyć, że DKIS orzekając w pierwszej instancji wydał postanowienie z [...] września 2023 r. odmawiające wydania interpretacji indywidualnej powołując w podstawie prawnej art. 14b § 1a O.p. Rozstrzygając natomiast w drugiej instancji, organ interpretacyjny opisując przebieg postępowania (str. 2) błędnie wskazuje postanowienie z [...] września 2013 r. jako wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji. Stwierdza ponadto (str. 11), że w sprawie organ był zobligowany do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., co pozostaje w sprzeczności z podstawą prawną postanowienia wydanego w pierwszej instancji.

4.12. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ interpretacyjny powinien uwzględnić ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu wyroku.

4.13. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] września 2023 r. wydane przez DKIS w pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a.

4.14. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 4 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 597 zł złożyły się uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687) oraz opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielnie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.