Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar,, asesor sądowy WSA Marcin Kojło, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z [...] grudnia

2021 r. nr[...], którą nałożono na podmiot wykonujący przejazd S. S. M. (zwany też dalej: "skarżącym") karę pieniężną w kwocie 6.000 zł za brak zezwolenia kategorii V.

Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...]sierpnia 2021 r. w Oddziale Celnym Drogowym w B., w trakcie kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...]wraz z naczepą marki [...]o nr rej. [...], którym kierujący wykonywał przewóz drogowy towarów (słodyczy) o wadze 13.754,08 kg (wg. dokumentu przewozowego CMR), dokonano pomiaru parametrów pojazdu, w tym dynamicznego ważenia nacisków osi.

Ważenie ww. pojazdu wraz z naczepą odbyło się na przejściu drogowym w Bobrownikach o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, zgodnie z postanowieniami art. 41 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.). W wyniku dwukrotnego ważenia stwierdzono przekroczenie o 800 kg dopuszczalnego nacisku na drugiej osi napędowej pojazdu, co stanowi przekroczenie o 6,96% dopuszczalnej wartości nacisku. Zmierzony nacisk na drugą oś pojazdu wyniósł przy drugiej próbie 12.300 kg, podczas gdy nacisk dopuszczalny nie mógł przekroczyć 11.500 kg.

Powyższe zostało stwierdzone w protokole kontroli z [...]sierpnia 2021 r. nr[...], w którym ustalono m.in., iż pojazd jest nienormatywny i nie posiada wymaganego zezwolenia kat. V. Z treści protokołów kontroli (ww. oraz o nr[...]) wynika również, że pomiaru nacisków osi z upoważnienia Naczelnika UCS, dokonano przy użyciu wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu typu PIVOTEX (nr seryjny[...]), posiadającej świadectwo legalizacji Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w B.nr [...]z [...] czerwca 2020 r. Z treści protokołów wynika również, że podmiotem wykonującym przewóz był S. S. M., zaś kierującym pojazdem E. B. Kierowca nie wniósł uwag do wskazanych protokołów kontroli.

Organ wyjaśnił, że z treści załącznika nr 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm, dalej: "p.r.d.") wynika, że pojazdy nienormatywne o naciskach osi przekraczających dopuszczalne mogą poruszać się po drogach na podstawie zezwolenia kategorii V. Z kolei z treści art. 64d ust. 2 pkt 1 p.r.d. wynika natomiast, że zezwolenie kategorii V można uzyskać tylko w zakresie przewozu ładunku niepodzielnego. Z uwagi na okoliczność, ze przewożony towar byt podzielny, skarżący nie mógłby uzyskać tego zezwolenia. Przepis art. 140aa ust. 1 p.r.d. przewiduje nałożenie kary pieniężnej zarówno za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia, jak i za przejazd takich pojazdów niezgodnie z warunkami określonymi dla odpowiedniego zezwolenia. Tym samym, w ocenie DIAS, organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężna w wysokości 6.000 zł, zgodnie z brzmieniem art. 140ab ust. 1 pkt 3 ppkt a p.r.d.

Organ odwoławczy podniósł, że odpowiedzialność przewoźnika ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego przewóz w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej. Wskazał, że przepisy stwarzają zatem domniemanie odpowiedzialności przewoźnika wykonującego przejazd, przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 140aa ust. 4 p.r.d.

W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie strona przedstawiła jedynie ogólną argumentację, wskazującą na możliwość zastosowania tego artykułu. Nie wskazała jednak żadnych dowodów w tym zakresie. Samo równomierne rozłożenie ładunku przy braku możliwości bezpośredniego uczestniczenia w załadunku nie świadczy o dochowaniu należytej staranności, gdyż nie jest to równoznaczne ze spełnieniem innych norm, np. w zakresie dopuszczalnych nacisków osi. O dochowaniu należytej staranności nie świadczy również, zdaniem DIAS, wyjaśnienie udzielone organowi I instancji przez załadowcę – A. Sp. z o.o, z którego wynika m.in., że:

*załadowany na naczepę towar nie był zabezpieczony pasami, gdyż kierowca nie posiadał na wyposażeniu samochodu pasów zabezpieczających; to po stronie przewoźnika leży obowiązek właściwego wyposażenia samochodu, aby przewożony towar nie uległ uszkodzeniu czy przesunięciu,

* kierowcy nie są wpuszczani bezpośrednio na magazyn, jednakże mają możliwość obserwacji prowadzonego załadunku i zgłaszania ewentualnych uwag magazynierom z pozycji doku załadunkowego, gdyż jest tam wyznaczone miejsce dla kierowców, które umożliwia taką obserwację i korygowanie sposobu załadunku,

*pracownik ładujący towar przed załadunkiem rozmawiał z kierowcą, czy palety mają zostać rozłożone w jakiś szczególny sposób na naczepie, ale nie otrzymał żadnej instrukcji przed załadunkiem, magazynierzy ustawiają palety równomiernie

w naczepie, tak aby pojazd po załadunku towaru nie stał się pojazdem

nienormatywnym.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że podmiot wykonujący przewóz powinien wykazać, co uczynił dla zapewnienia wykonywania przewozu zgodnie z prawem oraz, że nic więcej zrobić nie mógł, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostać w uzasadnionym przekonaniu, iż nie naruszy prawa (np. dokonał uprzedniego pomiaru nacisków osi pojazdu i posiada na to stosowną dokumentację). W przedmiotowej sprawie takich dowodów nie przedstawiono.

W ocenie DIAS, strona nie wykazała również wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć.

DIAS nie podzielił także stanowiska skarżącego w zakresie nieskorygowania wartości pomiaru nacisków osi o błędy pomiaru wag.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo odniósł przedmiotowy stan faktyczny na grunt obowiązujących przepisów prawa, co skutkowało nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 6 000 zł jak za brak zezwolenia kategorii V, zaś wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu uznał za niezasadne.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz

poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, stanowiących równowartość wniesionego wpisu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

I. art. 28, art. 107 § 1 w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne oznaczenie strony postępowania, przejawiające się wydaniem skarżonej decyzji wobec podmiotu administrowanego o nazwie innej, niż odzwierciedlona w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i prawdopodobnie niebiorącego udziału w obrocie prawnym,

II. art. 11, jak również art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, przejawiające się pozornym tylko przeanalizowaniem podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu złożonym w toku instancji argumentów, przemawiających za koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Naczelnika P. Urzędu Celno - Skarbowego w B.datowanej na dzień [...] października 2021 r.

III. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na pomiarach dokonanych wagą PIVOTEK, wbrew wymogom sformułowanym w instrukcji producenta tego urządzenia, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy przeprowadzeniem pomiaru nacisku osi pojazdu 5 - osiowego, bez wyraźnego zapisu w instrukcji zastosowanych urządzeń o możliwości dokonania sprawdzenia tego parametru w odniesieniu do takiego właśnie pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 16 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał w całości stanowisko skarżącego przedstawione w skardze, wniósł na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a. o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie od organu, na rzecz skarżącego, kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

DIAS pismem procesowym z dnia [...] maja 2022 r. poinformował, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi koncentrują się przede wszystkim na naruszeniu przepisów postępowania. Na uznanie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 75 § 1 KPA i art. 77 § 1 KPA - polegające na oparciu decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym. Należy zauważyć, ze poza ogólnym określeniem przez pełnomocnika zarzutu sprowadzającego się do podważania dowodów z ważenia pojazdu w postaci protokołów kontroli, pełnomocnik nie wskazał, na czym rzekomo miałoby polegać naruszenie przepisów § 7 - § 9, § 19 - § 21, § 5 pkt 4, § 11 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawozdań wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, (Dz.U. z 2007 r. Nr 188 poz. 1345). Sąd, po wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stoi na stanowisku, iż organ w sposób prawidłowy dokonał ważeń i prawidłowo zastosował przepisy w tym zakresie. Protokół kontroli pojazdu stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 KPA, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe.. Podkreślić należy, iż posiadanie przez wagi typu PIVOTEX nr seryjny [...] i nr seryjny [...]ważnych świadectw legalizacji oznacza, ze spełniają one wszystkie warunki określone w rozporządzeniu powoływanym przez pełnomocnika. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 80 KPA polegający na dowolności w ocenie materiału dowodowego. Okoliczność, ze kontrolowany pojazd byt pojazdem nienormatywnym nie wynika bowiem z uznaniowości organu. Jest to okoliczność obiektywna stwierdzona na podstawie dwóch ważeń wagami posiadającymi ważne świadectwa legalizacji ponownej. Należy także wskazać, ze zarówno przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 884, z późn. zm.), jak również przepisy wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia w sprawie wymagań, nie zobowiązują użytkowników wag z ważną legalizacją do analizy pomiaru oraz do podawania danych dotyczących niepewności pomiaru. W przypadku wagi podlegającej prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji, zaopatrzonej w ważny dowód legalizacji przepisy regulujące zagadnienie prawnej kontroli metrologicznej zobowiązują? użytkownika do przestrzegania wymagań w zakresie warunków stosowania tego przyrządu pomiarowego. Powyższe wskazuje jednoznacznie, ze pomimo twierdzeń Skarżącej, o posiadaniu dużego doświadczenia w załadunku, towar został załadowany w taki sposób, ze przekroczono wartości na jednej z osi pojazdu. Nie sposób również zgodzić się z zarzutami Skarżącego, dotyczącymi naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 KPA. Skarżona decyzja zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne. W skarżonej decyzji w sposób wystarczający opisano stan faktyczny sprawy oraz w ocenie Sądu wyczerpująco uzasadniono rozstrzygniecie organu, powołując przy tym zastosowane przepisy prawa. Z tych względów niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tzn. art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 KPA oraz art. 64 ust. 1-4, art. 140aa ust. 1 - ust.3 pkt 1, ust. 4 pkt 1 i art. 140ab ust. 1 pkt 3a ustawy PRD.

Ze względu na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.