Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G. F. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2020 r. nr [...] orzekł o ustaleniu wysokości kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, zniszczeniem pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] w kwocie 658 zł oraz zobowiązał skarżącego G. F. do zapłaty ww. kosztów w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 21 stycznia 2020 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] o ww. nr rejestracyjnym z ul. B w K. Wskazano, iż "pojazd został odebrany przez Pana: G. F. bez uiszczania kosztów powstałych w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu w dniu 25-01-2020". Natomiast za usunięcie pojazdu na parking strzeżony przy ul. L koszty wynoszą 503 zł, za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym przy ul L koszty wynoszą 155 zł. ( 5 dni x 31 zł). Organ podkreślił, że na podstawie dokumentacji przekazanej przez funkcjonariuszy wydających dyspozycję usunięcia pojazdu, ustalono, iż właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji był G. F. Prezydent wskazał na treść art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym i wyjaśnił, że opłaty nie zostały dotychczas uiszczone przez skarżącego.

W odwołaniu G. F. wskazał, że w dniu 25 stycznia 2020 r. został zabrany na zlecenie Straży Miejskiej opisany wyżej pojazd zaparkowany przy ul. B w K. "W tym też dniu otrzymałem dokumenty niezbędne do jego odebrania, co też uczyniłem". Skarżący podniósł, że w przedmiotowej decyzji błędnie wskazano, iż dniem odebrania samochodu był dzień 21 stycznia 2020 r., przez co powielono błąd pisarski zawarty w piśmie Straży Miejskiej z dnia 6 lutego 2020 r. Zdaniem strony koszt przechowywania pojazdu powinien wynosić 31 zł (jeden dzień), a nie 155 zł. W związku z tym łączna kwota powinna wynosić 534 zł (503 zł + 31zł). Skarżący podniósł także, iż w dniu 25 stycznia 2020 r. pojazd był przechowywany nieznaczną część doby, gdyż został odebrany w godzinach popołudniowych. Nadto, w aktach sprawy znajduje się tylko informacja, iż dokonano usunięcia pojazdu, bez wskazania przyczyn. W ocenie skarżącego miejsce, z którego usunięto jego pojazd nie zostało prawidłowo oznakowane, "tym samym nie stanowiło miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej". Skarżący podkreślił, że samo niezauważenie oznakowania nie jest wystraczającą przesłanką dla nieprzypisania naruszenia zakazu postoju w takim miejscu, ale oznakowanie było wykonane niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Nie było na jezdni jakiegokolwiek znaku poziomego obok miejsca, gdzie zaparkował, nie było również widać w pobliżu innego znaku pionowego. Po zaparkowaniu na drugi dzień rano zauważył znak drogowy D18a z tabliczką T29. Zdaniem strony miejsce usytuowania znaku D18a powoduje, iż jest słabo widoczny w dzień, "a w nocy nie widać, ani znaku ani słupka".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 września 2020 r. nr [...], uchyliło w całości decyzję z dnia [...] 2020 r. i nałożyło na G. F. obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w łącznej kwocie 534 zł.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że w dniu 25 stycznia 2016 r. pojazd marki [...] o nr rej. [...] został na podstawie dyspozycji Straży Miejskiej Miasta nr [...] usunięty z ul. B w K na parking strzeżony. Jako przyczynę usunięcia wskazano art. 92 § 1 kw., tj. niezastosowanie się do znaku D18 i T29, miejsce zastrzeżone dla osoby niepełnosprawnej. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających ustalono, iż w dniu usunięcia pojazdu jego właścicielem był G. F. W tym samym dniu 25 stycznia 2020 r. zostało wydane zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego. Jak wynika z odwołania oraz z pisma organu I instancji z dnia 28 sierpnia 2020 r. przedmiotowy pojazd został odebrany przez G. F. "w tym samym dniu". Kolegium wskazało, że stawka wynikająca z uchwały Rady Miasta nr XXXII/828/19 z dnia 18 grudnia 2019 r. dotyczącej ustalenia wysokości opłat za m.in. usuniecie i przechowywanie pojazdu wynosi dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t. 503 zł za usunięcie pojazdu i 31 zł za każdą dobę przechowywania. Okres przechowywania przedmiotowego samochodu wynosi jedną dobę. Tak więc koszty usunięcia i przechowywania pojazdu wynoszą 534 zł (503 zł + 31 zł)

SKO podkreśliło zatem, że należało uchylić przedmiotową decyzję i orzec merytorycznie co do istoty sprawy ponieważ koszty usunięcia i przechowywania przedmiotowego pojazdu zostały błędnie obliczone. Okoliczność tą przyznał organ I instancji w piśmie z dnia 28 sierpnia 2020 r.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że w dniu 25 stycznia 2020 r. pojazd był przechowywany nieznaczną część doby, gdyż został odebrany w godzinach popołudniowych, Kolegium wskazało, iż faktycznie tak było, jednak ustawa Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje miarkowania opłaty. Powołane zaś w odwołaniu orzecznictwo odnosi się innej kwestii, a mianowicie uchylenia uchwał dotyczących opłat za usuwanie pojazdów. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu od przedmiotowej decyzji zarzutu, iż w aktach sprawy znajduje się tylko informacja, iż dokonano usunięcia pojazdu, bez wskazania przyczyn, Kolegium wyjaśniło, iż z opisanej wyżej dyspozycji usunięcia pojazdu wynika przyczyna usunięcia. Kolegium podkreśliło, iż odpowiedzialność na zasadzie art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma charakter obiektywny. Ponadto z wykonanych w trakcie interwencji przez Strażników Miejskich dwóch zdjęć wynika, iż przedmiotowy samochód był zaparkowany, w ten sposób, iż słupek na którym znajdowały się znaki znajdował się na wprost drzwi kierowcy w odległości ok. 1m od tych drzwi w pozycji zamkniętej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G. F. zarzucił naruszenie art. 130a ust. 10h w związku z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne ustalenie, że odholowano pojazd, który był zaparkowany w miejscu niedozwolonym, podczas, gdy miejsce to było nieprawidłowo oznakowane znakami pionowymi przy braku znaków poziomych.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z postanowienia zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych działającego przy Sądzie Okręgowym z dnia 1 października 2020 r. na okoliczność wykazania, iż nie popełnił on wykroczenia z art. 92 § 1 kw polegającego na postoju w miejscu niedozwolonym w dniu 25 stycznia 2020 r. w K przy ul. B, a tym samym, że odholowanie pojazdu było nieprawidłowe; uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021.137) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U.2019.2325) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z dnia 28 września 2020 r. nr [...] uchylająca w całości decyzję z dnia [...] 2020 r. i nakładająca na skarżącego obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w łącznej kwocie 534 zł.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (DZ.U.2020.110) oraz przepisy prawa miejscowego - uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela m.in. w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.

Stosownie do art. 130a ust. 6 ww. ustawy, rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a.

Ustawodawca określił enumeratywnie wypadki, w których dopuszczalne jest usunięcie pojazdu. W przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym usunięcie pojazdu z drogi jest obligatoryjne. Usunięcie pojazdu jest fakultatywne w sytuacjach wymienionych w art. 130a ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy. W pierwszym wypadku, właściwy organ jest zobowiązany zawsze usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniającej usunięcie, a w drugim - jest to pozostawione jego uznaniu. Zawsze, gdy zostanie stwierdzone, że pojazd został zaparkowany w miejscu, gdzie to jest zabronione i utrudnia ruch drogowy lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela, a policjant czy strażnik miejski ma ustawowy obowiązek wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i nie zależy to od jego uznania. Fakultatywność działania jest tu całkowicie wykluczona, przy czym przesłanki określone w art. 130a ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym muszą zostać spełnione łącznie, co oznacza, że nie można usunąć pojazdu, który wprawdzie pozostawiono w miejscu zabronionym, ale nie utrudnia to ruchu lub nie zagraża bezpieczeństwu.

Zgodnie z kolei z art. 130a ust. 10h ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

W myśl § 2 ust. 6 rozporządzenia ministrów infrastruktury oraz spraw wewnętrznych i administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U.2019.2310), znaki poziome odzwierciedlające znaki pionowe ostrzegawcze lub zakazu albo dodatkowe znaki szlaków rowerowych stanowią powtórzenie zastosowanych znaków pionowych, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Zgodnie z § 52 ust. 4 i 6 ww. rozporządzenia, znak D-18a "parking - miejsce zastrzeżone" oznacza miejsce przeznaczone na postój pojazdu uprawnionej osoby.

Umieszczona pod znakiem D-18, D-18a lub D-18b tabliczka T-29 informuje o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego osoby, o której mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy. Znak P-20 "koperta" wyznacza stanowisko postojowe zastrzeżone dla określonego rodzaju pojazdów (§ 90 ust. 4 ww. rozporządzenia). Z kolei znak P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" oznacza, że stanowisko postojowe, na którym znak umieszczono, jest przeznaczone dla pojazdu samochodowego osób, o których mowa w art. 8 ust. 1 i 2 ustawy (§ 92 rozporządzenia).

Stosowanie do pkt 5.2.6 i 5.2.4. załącznika nr 2 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U.2019.2311), dopuszcza się stosowanie znaku P-20 samodzielnie bez znaku D-18a "parking - miejsce zastrzeżone. Zastrzeżone miejsca postoju wyznacza się w rejonach, w których występuje stały niedobór miejsc postojowych, a zachodzi uzasadniona konieczność zapewnienia dogodnego miejsca postoju dla określonego użytkownika. Potrzeba wyznaczenia "koperty" wynikać powinna z rodzaju pojazdu, przewożonego ładunku i częstotliwości wykorzystania miejsca. Znak P-18 "stanowisko postojowe" stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk. Na obszarach, gdzie wyznacza się miejsca postojowe, należy przewidzieć stanowiska przeznaczone dla pojazdów osób niepełnosprawnych. Stanowiska postojowe dla pojazdów osób niepełnosprawnych powinny mieć nawierzchnię barwy niebieskiej (podkreślenie Sądu). Miejsca te oznacza się znakiem poziomym P-18 uzupełnionym symbolem osoby niepełnosprawnej oraz zaleca się dodatkowo oznaczać tabliczką do znaków drogowych pionowych T-29. Ponadto zgodnie z pkt 1.2. i 1.3. załącznika nr 2 ww. rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. znakowanie poziome dróg ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze oraz usprawnienie ruchu pojazdów i ułatwienie korzystania z drogi, przy czym znaki poziome mogą występować samodzielnie lub w powiazaniu ze znakami pionowymi. Na drogach m.in. gminnych zaleca się stosować zasadę oznakowania poziomego, które winno się charakteryzować dobrą widocznością w ciągu całej doby.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że miejsce na którym zaparkował swój samochód skarżący nie zostało oznakowane poziomo, tzw. kopertą o niebieskiej barwie powierzchni, tzn. w sposób właściwy dla oznaczenia stanowiska postojowego dla pojazdów osób niepełnosprawnych.

Stwierdzić należy, że pomimo konieczności ponownego rozpoznania sprawy Kolegium nie rozpoznało podstawowego zarzutu odwołania a jednocześnie podstawowej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestii - czy usunięcie pojazdu na parking strzeżony, a w konsekwencji nałożenie obowiązku zwrotu kosztów za to usunięcie i przechowywanie na parkingu było zasadne, skoro, zdaniem skarżącego, miejsce, z którego usunięto jego pojazd nie zostało prawidłowo oznakowane, a tym samym nie stanowiło miejsca postojowego dla osoby niepełnosprawnej. Skarżący podniósł i szczegółowo uzasadnił w odwołaniu, dlaczego miejsce, na którym zaparkował zostało oznakowane niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Wskazał dlaczego w świetle obowiązujących przepisów uznał, że miejsce to było nieprawidłowo oznakowane znakami pionowymi przy braku w ogóle znaków poziomych. Przedstawił też postanowienie zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych działającego przy SO z dnia 1 października 2020 r. na okoliczność wykazania, iż nie popełnił wykroczenia. W ww. postanowieniu przedstawiono m.in. ustalenia w zakresie położenia ul. B, które miało być rzekomą przeszkodą do oznakowania miejsc postojowych tzw. kopertą (vide notatka naczelnika oddziału Straży Miejskiej).

Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania ponownemu rozpoznaniu przez organ II instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, co oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Z kolei zgodnie z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że granice postępowania dowodowego wyznaczają, co do zasady, ogólne zasady postępowania administracyjnego, tj. przede wszystkim zasada prawdy obiektywnej i zasada dwuinstancyjności, w świetle których organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, zobligowany jest do podjęcia niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. W kontekście powyższych przepisów organ ponownie rozpatrujący sprawę nie może ograniczyć się jedynie do weryfikacji zaskarżonej decyzji pod kątem zgłoszonych w odwołaniu zarzutów, a zobligowany jest do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast aby organ odwoławczy ponownie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, czy też ustosunkował się do podstawowych zarzutów odwołania. Brak w nim przede wszystkim prawnego wyjaśnienia zastosowanych przepisów ustawy, szczególnie w kontekście odwołania skarżącego, tj. zarzutu braku poziomego oznakowania miejsca na którym zaparkował, nieprawidłowości posadowienia znaku pionowego oraz niezgodności z przepisami rozmiaru znaku pionowego.

Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego aktu prawnego, Sąd, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, ma dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego oraz zastosowanych przepisów prawnych, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przesłanych Sądowi aktach administracyjnych. Przy takiej ocenie Sąd nie może zastępować organów administracji zarówno w ustalaniu stanu faktycznego, jak i w wyjaśnianiu podstawy prawnej, które to zadania należą do organów administracji publicznej, a sposób rozumowania i wyniki – w postaci ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia podstawy prawnej – powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, spełniających wymogi art. 107 § 3 kpa. Zatem podstawą każdej kontroli Sądu zastosowania właściwych przepisów prawnych jest ustalenie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący oraz wyjaśnienie, a nie tylko przytoczenie, zastosowanych przepisów prawnych. W kontrolowanym postępowaniu, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie przedstawił i nie wyjaśnił przede wszystkim podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, co nie pozwala na poznanie jego motywów, a zatem i sądową kontrolę. Nie można też przyjąć, że podzielając ustalenia organu I instancji, Kolegium podzieliło również wyjaśnienia tego organu co do podstawy prawnej, gdyż takich rozważań brak. W rozważaniach prawnych organu I instancji w ogóle brak wyjaśnień co do prawidłowości oznakowania miejsca postojowego.

Podsumowując, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wyjaśnił ponownie sprawy i nie ustosunkował się do twierdzeń i zarzutów odwołującego się, a z uzasadnienia decyzji sąd nie może odczytać motywów rozstrzygnięcia. Naruszył tym samym przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa i art. 107 § 3 kpa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji winien przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia zarówno stanu faktycznego (co do prawidłowości posadowienia znaku pionowego oraz zgodności z przepisami rozmiaru znaku pionowego) i prawnego (wykładnia przepisów i ocena skutku braku oznaczenia poziomego).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.