Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania W.Sp. z o.o. z siedzibą w W., od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z [...] marca 2009 r., Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji Z.(dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę stacji transformatorowej [...] typu "[...]"[...], linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV – kategoria obiektu XXVI, przewidzianych do realizacji w W. przy ul. D. na działce nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb W.. Następnie w dniu [...] kwietnia 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek W.Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "wnioskodawczyni") o stwierdzenie nieważności powyższego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że kwestionowana decyzja wykracza poza ramy ustalone decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2008 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dodatkowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 15000 V, która to linia nie była ustalona w decyzji lokalizacyjnej.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2009 r. Wnioskodawczyni pismem z [...] czerwca 2019 r. złożyła odwołanie od omawianej decyzji, podtrzymując argumentację zawartą we wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego. Po jego rozpatrzeniu GINB decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...].

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Jest to instytucja szczególna, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Ponadto do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. Jednocześnie GINB podkreślił, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

GINB podniósł, że jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Pojęcie rażącego naruszenia prawa obejmuje różne stany faktyczne i prawne, przy czym zachodzi ono w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Oznacza to więc oczywiste, wyraźne i bezsporne naruszenie. Dodatkowo przyjmuje się o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Organ odwoławczy przywołał także pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Równocześnie organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast według art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy GINB wskazał, że wnioskodawczyni jest użytkownikiem wieczystym działki nr ew. [...], na której znajduje się stacja transformatorowa nr [...], co potwierdza księga wieczysta nr [...] prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], IV Wydział Ksiąg Wieczystych. Równocześnie prawomocnym wyrokiem z 13 września 2018 r, sygn. akt IV SA/Po 1003/17, dotyczącym postępowania prowadzonego w trybie wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę spornej sieci, gdyż działki do niej należące znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Z projektu budowlanego wynika zaś, że projektowane kable miały być powiązane z kablami wyprowadzonymi ze stacji. Wykonanie całej inwestycji miało spowodować przerwanie pracy istniejącej stacji i w konsekwencji wpłynąć na sposób zagospodarowania działki nr ew. [...]. Przedsięwzięcie wskazane w pozwoleniu na budowę miało na celu umożliwienie zasilania w energię elektryczną odbiorców zasilanych dotychczas ze stacji transformatorowej znajdującej się na nieruchomości należącej do Spółki. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony także w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2009 r, nr [...].

W pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, że sporna inwestycja obejmuje budowę stacji transformatorowej [...] typu "[...] " [...] i linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] w W.. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei do wniosku z [...] lutego 2009 r. o udzielenie pozwolenia na budowę stacji transformatorowej, załączono oświadczenie z [...] lutego 2009 r., o posiadanym prawie do dysponowania działkami nr ew. [...],[...],[...],[...] na cele budowlane. Tym samym zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Równocześnie GINB nie stwierdził rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Inwestor legitymował się bowiem decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2008 r., nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15 kV i nN 0,4 kV w W., ul. D., w obrębie [...], na działkach o nr ew. [...],[...][...][...],[...]. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. GINB wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie decyzją Burmistrza [...] z [...] września 2008 r, nr [...], ustalono na rzecz inwestora lokalizację inwestycji polegającej na budowie sieci elektroenergetycznych SN 15 kV i nn 0,4 kV w W. na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...],[...] i [...]. Stąd też organ odwoławczy ocenił zakres robót przewidzianych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] jako zgodny ze wskazaniami zawartymi w decyzji Burmistrza [...] z [...] września 2008 r.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu GINB podniósł, że zgodnie z art. 54 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Ponadto celem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest określenie możliwych działań inwestora wobec nieruchomości. Stąd omawiany przepis określa formalne wymogi odnoszące się do wydawanej decyzji, które organ powinien uwzględnić, redagując ostateczny kształt decyzji, a także wskazuje zakres ingerencji organu w sferę praw inwestora przez przedstawienie zasad i warunków dopuszczalnych przedsięwzięć, projektowanych wobec danego terenu. Dodatkowo w decyzji określa się warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych. Odwołując się do poglądów doktryny GNB stwierdził, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj i generalne cechy tej inwestycji oraz zawiera ogólne warunki takiego zamierzenia inwestycyjnego, które dopiero będą uszczegółowione w dalszym procesie inwestycyjnym. Na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie można zatem przewidzieć konkretnych parametrów budowy planowanego przedsięwzięcia. Powyższe rozważania odnosi się także do części graficznej decyzji lokalizacyjnej, która nie wyznacza w sposób sztywny przebiegu projektowanej inwestycji, lecz zawiera proponowaną lokalizację zamierzenia budowlanego wskazanego we wniosku o jej wydanie. Ostateczne położenie inwestycji zatwierdzone decyzją o pozwoleniu na budowę może więc różnić się od tego, które zostało wskazane na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej. W takiej sytuacji, zdaniem organu II instancji, dla oceny zgodności zakresu projektowanej inwestycji z zakresem decyzji lokalizacyjnej decydujące znaczenie przypisuje się części opisowej decyzji, w której wskazano działki inwestycyjne i zakres prowadzonych prac, które odpowiadają zakresowi projektu budowlanego. Tym samym organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do uznania, by kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] marca 2009 r., naruszała rażąco warunki określone w decyzji Burmistrza [...] z [...] września 2008 r.

Organ II instancji dodał przy tym, że gdyby nawet przyjąć, że przebieg sieci przedstawiony na załączniku do decyzji lokalizacyjnej był wiążący dla organu wydającego pozwolenie na budowę, to odstępstwo to jest niewielkie. Nie wprowadza też ograniczeń w zabudowie sąsiednich terenów, zaś kwestionowany odcinek sieci został usytuowany na terenie, na którym występuje gęsta sieć elektroenergetyczna. Tym samym zdaniem organu II instancji brak byłoby podstaw do zakwalifikowania omawianego odstępstwa jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podsumowując swoje rozważania organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z [...] marca 2009 r., nr [...] naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie jest ona obarczona żadną z pozostałych z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W.Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie wskazując, że w decyzji lokalizacyjnej zostały inaczej określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Zdaniem skarżącej zakres prowadzonych prac w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie odpowiada zakresowi decyzji lokalizacyjnej. W decyzji lokalizacyjnej wiążący jest bowiem przebieg konkretnego rodzaju sieci – średniego napięcia 15000 V. Tymczasem w treści omawianej decyzji lokalizacyjnej nie przewidziano nawet sieci niskiego napięcia. Stąd też w ocenie skarżącej zatwierdzenie w pozwoleniu na budowę sieci średniego napięcia 15000V w miejscu, w którym nie przewidziano takiej linii, nie można uznać za niewielkie odstępstwo od decyzji lokalizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji Z. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej [...] typu "[...]"[...], linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV – kategoria obiektu XXVI, przewidzianych do realizacji w W. przy ul. D. na działce nr ew. [...],[...],[...],[...], obręb W..

Powyższe decyzje zapadły po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego na wniosek W.Sp. z o.o. z siedzibą w W., użytkownika wieczystego działek nr ew. [...],[...] oraz [...] na której usytuowana była istniejąca stacja transformatorowa. Projekt budowlany zakładał, że projektowane kable miały być powiązane z kablami wyprowadzanymi ze stacji, zaś na skutek realizacji inwestycji miało nastąpić przerwanie pracy istniejącej stacji co w konsekwencji wpływa na sposób zagospodarowania działki nr ew. [...]. Stąd też przymiot strony W. Sp. z o.o. został potwierdzony prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 13 września 2018r. (sygn.akt IV SA/Po 1003/17 ) w sprawie zapadłej w wyniku wszczęcia przez spółkę postępowania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2009r. o pozwoleniu na budowę.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy podkreślić, że zapadła ona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.

Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.

Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska.

Podstawą wniosku spółki o wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest sprzeczność zatwierdzonego nią projektu budowlanego z decyzją Burmistrza [...] Nr [...] z dnia [...] września 2008r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego tj. budowy sieci elektroenergetycznych SN 15 kV i nN 0,4 kV na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...] i [...].

Na wstępie należy wyjaśnić, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego charakter sui generis rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. W tym też kontekście Sąd stwierdza, że rolą organu wydającego pozwolenie na budowę dla takiego przedsięwzięcia jest sprawdzenie zgodności inwestycji, w kształcie opisanym we wniosku o pozwolenie na budowę, a przede wszystkim projekcie budowlanym, z warunkami określonymi w wydanym dla tego przedsięwzięcia rozstrzygnięciu lokalizacyjnym. Istnieje bowiem niepodważalne iunctim pomiędzy decyzją o lokalizacji celu publicznego, a dalszymi decyzjami wydawanymi w procesie inwestycyjnym. Przejawia się ono również w wymogu tożsamości – co do istotnych okoliczności – stanów faktycznych dotyczących charakterystyki przedsięwzięcia. Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego) nie może sprowadzać się do ogólnego określenia inwestycji, bez określenia jej parametrów. To, że parametry te w decyzji lokalizacyjnej mogą być określone bardziej ogólnie niż w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie oznacza, że mogą być one w ogóle pominięte.

W myśl zaś art. 55 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Istotą stosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest w szczególności porównanie treści decyzji o pozwoleniu na budowę z treścią decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r., II OSK 2639/15 (LEX nr 2340970), związanie wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja lokalizacyjna określała zarówno linie rozgraniczające teren inwestycji jak i jej przebieg , o czym stanowiły załączniki graficzne, w których posiadaniu był organ udzielający pozwolenia na budowę ( wyrok IV SA/Po 1003/17). Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę, decyzja Burmistrza [...] Nr [...] z dnia [...] września 2008r. wiązała bezwzględnie Starostę [...] wydającego decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2009r. Niewątpliwie decyzja lokalizacyjna ustalała lokalizację dla inwestycji stanowiącej infrastrukturę techniczną, na którą składają się obiekty liniowe tj. sieć elektroenergetyczna SN 15 kV i nN 0,4 kV oraz stacja transformatorowa typu [...][...] na określonych działkach , o określonym przebiegu i w określonych liniach rozgraniczających terenu.

Nieuprawnionym jest więc , w ocenie Sądu , wniosek organów obu instancji ,że inwestor może w projekcie budowlanym kształtować odmiennie warunki lokalizacji niż uczynił to organ w decyzji lokalizacyjnej.

Analiza części graficznej decyzji lokalizacyjnej wskazuje, że przebieg sieci elektroenergetycznej SN 15 kV został wyznaczony wyłącznie na działkach nr [...] oraz [...], natomiast projekt budowlany zatwierdzony decyzja o pozwoleniu na budowę lokalizuje przebieg dodatkowej linii 15 kV na działce nr ew. v.

Sąd nie podziela także twierdzenia organu odwoławczego, że brak naniesienia linii rozgraniczających teren w załączniku graficznym decyzji lokalizacyjnej ( wbrew jej części dyspozytywnej) oznacza , że dla oceny zgodności warunków decyzji lokalizacyjnej z projektem budowlanym decydujące znaczenia ma część opisowa, która z natury rzeczy jest bardzo ogólna.

Nie można także podzielić stanowiska organu II instancji, że zaistniałe odstępstwo opisane powyżej jest niewielkie i nie wywołuje ograniczeń w zabudowie sąsiedniej co przesądza o braku podstaw do zakwalifikowania tej wady jako rażącego naruszenia prawa.

Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).

Przy czym dokonując oceny skutków naruszenia , wbrew stanowisku organu odwoławczego, organy nie powinny ograniczać się jedynie do analizy możliwości zagospodarowania działek sąsiednich ale również możliwości ich wykorzystania, jeśli wadliwa decyzja o pozwoleniu na budowę taki wpływ wywołuje na nieruchomość oznaczoną jako działka nr ew. [...] lub inne działki, w tym wypadku pozostające w użytkowaniu wieczystym skarżącej spółki.

Skarżąca spółka od początku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, a wcześniej na etapie postępowania wznowieniowego podkreślała, że projekt budowlany ( w przeciwieństwie do decyzji lokalizacyjnej) nie przewiduje zasilania z nowej stacji transformatorowej przedsiębiorstwa spółki , w tym także mieszkań znajdujących się na terenie zakładu. Kwestia ta nie była przedmiotem analizy organu w kontekście skutków jakie wywołało naruszenie przez organ architektoniczno-budowlany art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego weźmie pod uwagę powyższe rozważania i dokona ponownej oceny skutków społeczno- gospodarczych jakie cytowane naruszenie wywołało w kontekście wypełnienia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z tych wszystkich względów należało uznać, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 i 77 k.p.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewystarczającą ocenę skutków niezgodności projektu budowlanego z częścią graficzną decyzji o lokalizacji celu publicznego.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2019r., poz. 2325) orzekł jak w sentencji wyroku, rozstrzygniecie o kosztach opierając o normę art. 200 przywołanej ustawy.