Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi E. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia - oddala skargę -

Postanowieniem nr [..] z dnia [..] września 2012r. Zarząd Powiatu [..] uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Ś." w M. Postanowienie zostało doręczone wnioskodawcy tj. Burmistrzowi [..] w dniu [..] września 2012r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła E.A.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając zażalenie (mylnie nazwane odwołaniem) stwierdziło, że siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upłynął [..] października 2012r. podczas gdy pismo E.A. wpłynęło [...] października 2012r. Z tego względu zostało zaskarżone postanowienie ostateczne i należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

W skardze do Sądu administracyjnego E.A. podniosła naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a, a także art. 31 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. oraz art. 7 i 8 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Z kolei art. 144 K.p.a. przewiduje, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Oznacza to, że w przypadku postanowień, wniesione na nie zażalenia będą rozpatrywane analogicznie jak odwołania. Niedopuszczalne zatem zażalenie lub wniesione po terminie podlega regulacji art. 134 K.p.a.

Niedopuszczalność odwołania ma miejsce gdy z różnych przyczyn (podmiotowych i przedmiotowych) nie jest możliwe merytoryczne rozpatrzenie wniesionego środka zaskarżenia. Natomiast stwierdzenie uchybienia terminu powoduje, że pomimo, iż zażalenie mogłoby zostać rozpoznane, jednak nie zachowano wymaganego przez K.p.a. terminu do jego wniesienia, co w konsekwencji wtórnie powoduje, że środek zaskarżenia nie zostanie zbadany merytorycznie przez organ II instancji.

W rozpatrywanej sprawie okoliczności są następujące. Wydane w pierwszej instancji postanowienie w toku procedury planistycznej zostało doręczone jedynie organowi występującemu o uzgodnienie projektu planu miejscowego tj. Burmistrzowi [..]. Zażalenie wniosła E.A., dla której termin do wniesienia zażalenia winien być liczony od tego samego dnia, w którym doręczono sporne postanowienie wydane przez Zarząd Powiatu [..] Burmistrzowi [...].

Ustawodawca nie wykluczył możliwości kwestionowania treści postanowienia w przedmiocie uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odsyłając w tym zakresie do regulacji art. 106 k.p.a., a w konsekwencji dopuszczając złożenie zażalenia na takie postanowienie, a następnie również skargi do sądu administracyjnego. Wprawdzie kwestia zaskarżalności postanowienia w przedmiocie zajęcia stanowiska przez inny organ w toku procedury planistycznej jest niejednolicie oceniana w orzecznictwie NSA (przyjmuje się m.in., że postanowienie takie może zaskarżyć wyłącznie gmina jako podmiot dysponujący władztwem planistycznym - wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r., II OSK 1210/07, jak również przyjmuje się szerszy krąg podmiotów mających legitymację do zaskarżania tego rodzaju postanowień – wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2008 r., II OSK 1312/09), to jednak w niniejszej sprawie problematyka ta ma wtórny charakter. Niezależnie bowiem, czy przyznane zostałoby uprawnienie E.A. do skutecznego zaskarżenia postanowienia Zarządu Powiatu [..] w sprawie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniesione przez nią zażalenie jest spóźnione, co trafnie ustaliło Kolegium.

Wbrew twierdzeniem skargi uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia, acz krótkie, zawiera wszystkie niezbędne elementy w tego rodzaju sprawach.

Przywołanie natomiast art. 31 K.p.a. nie pozostaje w żadnym związku z ocenianym postanowieniem. Skarżąca jest osobą fizyczna, nie zaś organizacją społeczną, która aby uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym na prawach strony musi spełniać określone kryteria.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.