Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Justyna Mazur (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych"; oddala skargę.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy") decyzją nr (...) z dnia (...) lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A.Sp. z o.o. w P. (dalej także: "skarżąca", "Spółka", "Grupa") od decyzji nr (...), wydanej w dniu (...) listopada 2015 r. przez Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ I instancji") o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od dnia 30 września 2012 r. do dnia 29 września 2013 r., tj. za trzeci rok korzystania z pomocy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A.Sp. z o.o. w P., wcześniej działająca pod nawą Grupa P. Sp. z o.o., na podstawie decyzji wydanej przez Dyrektora ARiMR w dniu (...) lipca 2011 r., nr (...) o przyznaniu pomocy finansowej

w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od dnia 30 września 2010 r. do dnia 29 września 2015 r., złożyła w dniu 30 października 2015 r. wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia 30 września 2012 r. do dnia 29 września 2013 r., tj. za trzeci rok korzystania z pomocy.

Organ I instancji wskazał, iż A.Sp. z o.o. została pierwotnie wpisana w Krajowym Rejestrze Sądowym jako Z. G. A. P. Sp.

z o.o., później jako Grupa P. Sp. z o.o. i utworzona jako grupa producentów ziarna zbóż. Uzyskała wpis do rejestru grup prowadzonego przez Marszałka Województwa Z. w dniu (...) sierpnia 2008 r., następnie uchylonej decyzją z dnia (...) września 2009 r. na wniosek i za zgodą Grupy. Dyrektor ARiMR wskazał także, iż w tym samym czasie członkowie Z. G. A. P. Sp.

z o.o. również byli członkami R. G. A. P. Sp. z o.o. utworzonej

w kategorii nasiona roślin oleistych. W Grupach tych członkami byli: A. A. Sp. z o.o., A.P. U. Sp. z o.o., A. P. Sp. z o.o., N. A., A. Sp. z o.o.

Z. G. A. P. Sp. z o.o., pod nazwą Grupa P. Sp.

z o.o. została wpisana do rejestru Marszałka Województwa Z.

w dniu (...) września 2009 r. w kategorii ziarna zbóż i nasion roślin oleistych, przy czym

w miejsce członków A.A. Sp. z o.o. oraz A.Sp.

z o.o. zostało wpisani: C. V., A. O., C.B. oraz R. G. A. P. Sp. z o.o. Jak wskazano, obecnie Grupa GRUPA P.Sp. z o.o. zmieniła nazwę na A.Sp.

z o.o. oraz od 1 sierpnia 2014 r. weszli w skład Grupy kolejni członkowie. Wszystkie te podmioty jako adres swojej siedziby (także w odniesieniu do osób fizycznych) wskazują jako swój adres: (...), (...) K.. Organ I instancji wskazał na powiązania pomiędzy ww. podmiotami, polegające na dzierżawie działek rolnych, łączącej członków Grupy Umowy o Gospodarowaniu Gruntem Rolnym, w ramach której członkowie zlecają wykonanie usług rolniczych obejmujących kompleksową uprawę roślin na terenie działek ewidencyjnych będących we władaniu zleceniodawców, strukturę podmiotów stanowiących osoby prawne - powiązanych z A. Sp. z o.o., a także GRUPA P. Sp. z o.o., pierwotnie Z. G. A. P. Sp. z o.o. Wskazując na powyższe okoliczności organ I instancji stwierdził istnienie przesłanek z art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28 stycznia 2011 r.; dalej: "rozporządzenie nr 65/2011"), a w konsekwencji decyzją z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...)odmówił przyznania płatności.

Odwołanie od tej decyzji złożyła A.Sp. z o.o. w P., wnosząc o uchylenie decyzji i przyznanie pomocy finansowej w pełnej wysokości. Postawiła przy tym szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które doprowadziły organ I instancji do błędnych wniosków o uznaniu, iż wystąpiły przesłanki do odmowy przyznania płatności, w tym, iż celem skarżącej było uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Prezes ARiMR decyzją z dnia (...) lutego 2016 r., wskazaną na wstępie

i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji przypomniał przebieg postępowania w sprawie, po czym przywołał art. 35 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, ze zm.) (dalej: "rozporządzenie nr 1698/2005"), które znajduje zastosowanie w sprawie na podstawie art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. U. UE. L. 2013.347.487, ze zm.). Dodał, iż przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte w rozporządzeniu nr 65/2011. Podniósł, iż na gruncie prawa krajowego zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, ze zm.; dalej: "ustawa g.p.r."), wskazał jednocześnie na art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Podniósł, iż szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550, ze zm.; dalej: "rozporządzenie wykonawcze") - § 3 ust. 1 pkt 2. Prezes ARiMR stwierdził następnie, iż brak jest podstaw do wypłaty Grupie pomocy finansowej na okres od dnia 30 września 2012 r. do dnia 29 września 2013 r. tj. za trzeci rok korzystania z pomocy. Wskazał jednocześnie, iż w okresie, za który strona ubiega się o wypłatę pomocy finansowej, członkami Grupy byli:

- N. A. (Prezes Zarządu);

- V. C.J.;

- O. A. H.;

- B. H. C.;

- A. Sp. z o.o.;

- A. P. Sp. z o.o.;

- R. G. A. P. Sp. z o.o.

Decyzją Marszałka Województwa Z. z dnia (...) września 2010 r., Grupa została wpisana do rejestru prowadzonego na podstawie art. 9 ustawy g.p.r., po weryfikacji spełnienia warunków zakreślonych przepisami rozdziału 2 tej ustawy, w grupie produktów ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych.

W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nastąpiła decentralizacja produkcji, która doprowadziła do decentralizacji sprzedaży. Organ ten wskazał, iż

w wyniku podziału gospodarstwa A. P. Sp. z o.o., podmiotu będącego członkiem Grupy powstały gospodarstwa V. C. J., O.A. H. oraz B. H. C.. O powyższym świadczą m.in. zawarte pomiędzy stronami umowy dzierżawy, a mianowicie:

- umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu 1 marca 2012 r. pomiędzy A. P. Sp. z o.o., a V.C. J., której przedmiotem są grunty rolne położone na działce ewidencyjnej w gminie P. o nr (...) (81,41 ha), umowa obowiązuje do dnia 1 marca 2022 r.;

- umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu 1 marca 2012 r. pomiędzy A.P. Sp. z o.o., a O. A., której przedmiotem są grunty rolne położone na działkach ewidencyjnych w gminie N. o numerach: (...) (4 ha), (...) (6,5 ha), (...) (6,16 ha), (...) (13,35 ha), (...) (7,82 ha), (...) (10,35 ha), (...) (11 ha), (...) (6,4 ha), (...) (1,6 ha), (...) (14,6 ha), (...) (31,2 ha), (...) (1 ha), (...) (14,3 ha), (...) (17,5 ha), (...) (7,1 ha) oraz (...) (11,8 ha), o łącznej powierzchni gruntów rolnych 164,68 ha, umowa obowiązuje do dnia 1 marca 2022 r.;

- umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu 1 marca 2012 r. pomiędzy A. P. Sp. z o.o., a B. H. C., której przedmiotem dzierżawy są grunty rolne położone na działce ewidencyjnej w gminie P.

o numerach (...) (62,72 ha) oraz (...) (4,79 ha), łączna powierzchnia gruntów rolnych wynosi 67,51 ha, umowa obowiązuje do dnia 30 września 2021 r.

Członek Grupy, A. Sp. z o.o. także wydzierżawiła część swojego gospodarstwa R. G. A. P. Sp. z o.o. będącej członkiem tej samej Grupy, o czym świadczą:

- umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu 30 grudnia 2010 r., której przedmiotem są grunty rolne położone na działkach ewidencyjnych na terenie obrębów W., P. i K., o numerach: (...) (9,42 ha), (...) (18,69 ha), (...) (21,18 ha), (...) (22,75 ha), (...) (40,63 ha), (...) (90,21 ha), (...) (3,15 ha), (...) (0,21 ha), (...) (31,99 ha), (...) (94,14 ha), (...) (3 ha), (...) (90,38 ha), (...) (221,8 ha), (...) (52,88 ha), (...) (134,48 ha), łączna powierzchnia gruntów rolnych wynosi 835,27 ha, umowa obowiązuje do dnia 30 września 2022 r.;

- umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu 1 lipca 2011 r., której przedmiotem są grunty rolne części działki ewidencyjnej nr (...) (18 ha) położonej

w gminie K., umowa obowiązuje do dnia 30 września 2022 r.

R. G.A. P. Sp. z o.o. dzierżawi również grunty rolne od Pana N. A. (członka Grupy) o czym świadczy umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu 28 maja 2010 r. na okres 10 lat, której przedmiotem są działki ewidencyjne nr (...) (23,40 ha) obręb M. oraz działka ewidencyjna nr (...) (11,70 ha) obręb R..

Organ odwoławczy wskazał, iż podział już istniejących gospodarstw na mniejsze miał na celu wyłącznie spełnienie wymogów formalnych dotyczących centralizacji sprzedaży i uzyskania pomocy finansowej w ramach systemu wsparcia. W związku

z powyższym stwierdził, że zostały spełnione przesłanki elementu obiektywnego, albowiem takiego działania członków Grupy nie tłumaczy żaden inny powód niż chęć uzyskania pomocy finansowej. Dodał, iż w sytuacji, gdy trzej członkowie Grupy wydzierżawiają część swojego gospodarstwa innym członkom Grupy, tym samym rezygnują z częściowego prowadzenia własnej produkcji na rzecz wspomnianych członków, to nie wpływa to na zwiększenie mocy produkcyjnej Grupy. Nie można zatem w takim przypadku mówić o koncentracji podaży oraz efektywności gospodarowania,

a tym samym o spełnieniu przez skarżącą przepisów wskazujących na cel, jaki Grupa miała osiągnąć. Prezes ARiMR wskazał przy tym, że "Podzielenie się" zakresem produkcji z innymi członkami Grupy dowodzi, że w istocie chodziło nie o samą produkcję i możliwość współpracy podmiotów tworzących Grupę w ramach wspólnego działania określonego zarówno w treści art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia nr 1698/2005, jak i w treści art. 2 ustawy g.p.r., ale o stworzenie sztucznych warunków umożliwiających uzyskanie płatności finansowej. Ponadto trzech (V. C.J.O. A. i B. H. C.) z siedmiu członków Grupy nie prowadzi produkcji ze względu, na którą Grupa została utworzona. Organ odwoławczy wskazał także, iż nie bez znaczenia jest fakt, iż w momencie wpisania do rejestru prowadzonego przez Marszałka Województwa Z. nie wszyscy członkowie Grupy byli producentami produktów lub grup produktów, ze względu na które Grupa powstała. Nie prowadzili oni takiej produkcji również w drugim, jak i trzecim roku ubiegania się

o pomoc. Wskazano w tym miejscu na gospodarstwa V. C. J., O. A.H. oraz B.H.C.. Z załącznika przedstawionego za okres od dnia 30 września 2012 r. do dnia 29 września 2013 r. wynika, iż jedynie 3 z 7 członków Grupy dostarczyło do Grupy produkty ze względu na które Grupa została zawiązana, a mianowicie: A. P. Sp. z o.o. dostarczyło do Grupy ponad 75 %, A.Sp. z o.o. dostarczyło do Grupy ponad 19 % oraz N. A., który dostarczył do Grupy ponad 4 %. Prezes ARiMR wskazał także, iż na etapie odwoławczym stwierdzono, że większościowym odbiorcą produktu (ponad 75%)

w okresie, za który skarżąca ubiega się o wypłatę pomocy finansowej, tj. od dnia 30 września 2012 r. do dnia 29 września 2013 r., była spółka A. Sp.

z o.o. Na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników Grupy P.Sp. z o.o.

z dnia (...) grudnia 2014 r. nastąpiło przejęcie spółki A. Sp. z o.o. przez spółkę Grupa P. Sp. z o.o. poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. Wspólnikami Spółki przejętej byli A. Sp.

z o.o. posiadająca 75% udziałów oraz N. A. posiadający 25% udziałów i będący członkiem Zarządu, a zatem podmioty, będące członkami Grupy. Ponadto kolejnym członkiem Zarządu Spółki przejętej był B. H. C., który również jest członkiem Grupy.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż członkowie Grupy mają podpisane umowy o gospodarowaniu gruntem rolnym ze Spółką przejętą (będącą większościowym odbiorcą produktów). W ramach tych umów Spółka przejęta wykonywała usługi obejmujące kompleksową uprawę roślin na terenie działek będących we władaniu zleceniodawców, tj. wykonanie usługi upraw roli, siewu, oprysku, rozsiewania nawozów, usług na użytkach zielonych oraz zbioru plonów, dostawę na działkę rolną środków do produkcji rolnej. Powyższe w ocenie organu odwoławczego wskazuje na to, iż producenci, którzy mieli zawarte takie umowy nie prowadzili samodzielnie gospodarstwa rolnego. Grupa zobowiązana jest nie tylko do wykazania zgodnie z § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia wykonawczego przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy, ale także, iż sprzedaż ta powodowała wprowadzenie produktów do obrotu (wprowadzenie ich na rynek). W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie ponad 75 % udokumentowanego przychodu netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów ze względu, na które Grupa została utworzona był dokonywany do Spółki przejętej. Jedynymi udziałowcami Spółki przejętej są: A.Sp. z o.o. oraz N.A., którzy, jak zostało to powyżej wykazane są również członkami Grupy.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że fakt "powiązań" osobowych między Spółką przejętą a Grupą powoduje, że podmioty te dokonują transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu (czy też na rynek), a jedynie do dokonania sprzedaży między wzajemnie wobec siebie "powiązanymi" podmiotami. Zatem faktyczne wprowadzenie towarów do obrotu (na rynek) następowało dopiero poprzez Spółkę przejętą. Prezes ARiMR wskazał również na powiązania osobowe

i kapitałowe pomiędzy członkami grupy, tożsamość siedziby osób prawnych i osób fizycznych, będących członkami grupy. Zdaniem Prezesa ARiMR utworzenie Grupy było działaniem pozornym, mającym jedynie na celu uzyskanie wsparcia z działania "Grupy producentów rolnych", gdyż w niniejszej sprawie nie można wskazać, iż Grupa osiągnęła cele określone w rozporządzeniu nr 1698/2005 oraz zawarte w załączniku do rozporządzenia w sprawie wykazu produktów, w tym w szczególności wspólnego wprowadzania towarów do obrotu (na rynek), w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji i organizacji sprzedaży, jak i minimalnej ilości członków. Wypełniła zatem obiektywny warunek do uznania, że stworzyła sztuczne warunki, tj. poprzez utworzenie Grupy niezgodnie z celem wskazanym w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005

i załączniku do rozporządzenia w sprawie wykazu produktów, jak i subiektywny warunek poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń, związanych z zawiązaniem, jak

i późniejszym funkcjonowaniem Grupy był zaplanowanym działaniem, które miało na celu uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia. Brak spełnienia ww. celów wynika z tego, iż :

- 3 członków Grupy (V. C. J., O. A. oraz B. H. C.) zarówno przed zawiązaniem Grupy, jak również w okresie jej funkcjonowania nie prowadziło produkcji produktów ze względu na który Grupa została utworzona,

- w 3 roku funkcjonowania Grupy jedynie 3 członków (A. P. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o. oraz N. A.) z 7 sprzedawało do Grupy produkty ze względu na które Grupa została utworzona,

- doszło do rozdrobnienia gospodarstw 3 członków Grupy (A. P. Sp.

z o.o., A.Sp. z o.o. oraz N.A.) na rzecz innych członków, którzy przed powołaniem Grupy nie prowadzili produkcji produktów, ze względu na który Grupa została utworzona.

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy przyznanie skarżącej pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celu określonego w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, a w konsekwencji, doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji.

Prezes ARiMR nie podzielił także trafności pozostałych zarzutów odwołania.

Pismem z dnia 4 marca 2016 r. A. Spółka z o.o. w P.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa ARiMR z dnia (...) lutego 2016 r. wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji ewentualnie uchylenie tych decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

I. Rażące naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 roku

w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. L 277 z 21.10.2005) oraz Rozporządzenia Komisji nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w sytuacji, gdy akty te zostały odpowiednio uchylone dnia 31 grudnia 2013 roku oraz 31 grudnia 2014 roku, a w konsekwencji wydanie decyzji bez podstawy prawnej, co skutkuje, że decyzja jest obarczona wadą nieważności.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem uzyskania płatności jest kumulatywne spełnienie wszystkich celów wskazanych w lit. a-c tego przepisu;

2. art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 Ustawy

o Grupach Producentów Rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw z dnia 15 września 2000 roku w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą z dnia 24 czerwca 2008 roku (Dz. U. Nr 98, poz. 634) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem otrzymania płatności jest produkowanie przez każdego członka grupy w każdym roku działalności grupy produktu, dla którego grupa została utworzona;

3. art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005 w zw. z art. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt

1 ustawy g.p.r. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich rozszerzającą wykładnię i uznanie, iż pomoc może zostać przyznana jedynie grupie założonej przez podmioty, które były producentami rolnymi przed jej założeniem;

4. art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011 poprzez jego błędne zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne jej zarzuty. Podniosła, iż organ w żadnej mierze nie udowodnił istnienia ani pierwszej (element obiektywny), ani drugiej (element subiektywny) przesłanki wstrzymania płatności. Podkreślił, że to na organie spoczywa obowiązek udowodnienia powyższych przesłanek. Jednym z celów programu jest wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych.

We wnioskowanym okresie minimum 4 członków Grupy wyprodukowało, a następnie sprzedało poprzez Grupę produkt. Nie ulega zatem wątpliwości, że cel wspólnego wprowadzania towarów do obrotu został spełniony. W sprawie nie zachodzi okoliczność wyłącznego zamierzenia skarżącej uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia.

Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści skargi ustalenia faktyczne dokonane przez orzekające

w sprawie organy nie zostały przez skarżącą zakwestionowane. W istocie zakwestionowano ocenę dokonanych ustaleń na gruncie zastosowanych przepisów prawa, która to ocena doprowadziła do wniosku o braku wypełnienia przesłanki realizacji celów z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 oraz stworzeniu sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia, o których mowa w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

W ocenie orzekających w sprawie organów Grupa stworzyła sztuczne warunki przyznania wsparcia finansowego, zarówno w znaczeniu obiektywnym, jak

i subiektywnym, co wynika z przedstawionych w decyzjach działań poszczególnych podmiotów poprzedzających powstanie Grupy, związanych z powstaniem Grupy,

z działań podmiotów – członków Grupy w odniesieniu do będących w ich władaniu gruntów rolnych (umów dzierżawy nieruchomości, umów o gospodarowaniu gruntami rolnymi), aktywności członków grupy w zakresie wykonywania produkcji rolnej w okresie przed zawarciem umów dzierżawy oraz zgłaszania od 2012 r. do płatności upraw innych niż te ze względu, na które Grupa została utworzona (V. C. J., O. A., B. H. C.), sprzedaży produktów w okresie, za który strona ubiega się o przyznanie pomocy podmiotowi, który został przejęty przez Grupę P. Sp. z o.o. (pod taką nazwą działała uprzednio skarżąca Spółka),

w sytuacji gdy wspólnikami spółki przejętej (A. Sp. z o.o.) byli członkowie Grupy: A.Sp. z o.o. i N. A.. Wykazano jednocześnie istnienie powiązań własnościowych i osobowych pomiędzy podmiotami będącymi członkami Grupy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowią między innymi art. 35 ust.

1 rozporządzenia nr 1698/2005 i art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

Z tych względów oraz z uwagi treść najdalej idącego zarzutu rażącego naruszenia prawa, w pierwszej kolejności należy odnieść się do tego zarzutu. Zmierza on do wykazania, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca zaskarżoną decyzja organu I instancji są dotknięte kwalifikowaną wadą z uwagi na wydanie ich bez podstawy prawnej, wobec tego, iż zarówno rozporządzenie nr 1698/2005, jak

i rozporządzenie nr 65/2011 zostały uchylone odpowiednio z dniem 31 grudnia 2013 r.

i z dniem 31 grudnia 2014 r. W tej mierze wskazać wypada, iż zgodnie z twierdzeniem skargi rozporządzenie nr 1698/2005 utraciło moc z dniem 1 stycznia 2014 r. na mocy art. 88 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. U. UE. L. 2013. 347. 487). Brzmienie art. 88, o którym mowa wskazuje jednocześnie, iż rozporządzenie nr 1698/2005 stosuje się nadal do operacji realizowanych zgodnie z programami zatwierdzonymi przez Komisję na mocy tego rozporządzenia przed dniem 1 stycznia 2014 r. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak trafnie wskazuje organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę i jak to wynika z treści decyzji i dołączonych do akt sądowych akt administracyjnych, przedmiotem rozstrzygnięcia jest odmowa przyznania skarżącej płatności w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, za okres od dnia 30 września 2012 r. do dnia 29 września 2013 r., tj. za trzeci rok korzystania z pomocy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wbrew twierdzeniom skargi w sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1698/2005

i zawarty w nim art. 35 ust. 1, a zatem decyzje nie zostały wydane bez podstawy prawnej. Podobnie należy się odnieść do zarzutu dotyczącego rozporządzenia nr 65/2011. Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 1 stycznia 2015 r. wobec treści art. 43 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013

w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. 2014. 181. 48). Nie mniej jednak, w świetle art. 43

i art. 44 ww. Rozporządzenia rozporządzenie nr 65/2011, z uwagi na okres, którego dotyczy płatność ma zastosowanie w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach zarzut skargi zmierzający do wykazania wydania decyzji bez podstawy prawnej, dotkniętych wadą nieważności nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu brak jest także podstaw do uznania za zasadne pozostałych zwartych w skardze zarzutów, w tym zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zawartego w jej uzasadnieniu.

Odnosząc się do powyższych kwestii wskazać należy, że zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem

i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. nr 88, poz. 983 ze zm., także jako: "ustawa g.p.r.").

Stosownie do art. 2 ww. ustawy osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne, które w ramach działalności rolniczej prowadzą:

1) gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub

2) dział specjalny produkcji rolnej

- mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów

i dostępności produktów rolnych, rozwijania umiejętności biznesowych, marketingowych oraz organizowania i ułatwiania procesów wprowadzania innowacji, a także ochrony środowiska naturalnego (ust. 1). Działalność rolnicza, o której mowa w ust. 1, oznacza działalność rolniczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c pkt i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347

z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.) (ust. 2).

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jedn. Dz.U. z 2013, poz. 173; dalej także: "ustawa z dnia

7 marca 2007 r.", " ustawa o wspieraniu") w tym, w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10).

W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone

w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1; także jako: "rozporządzenie nr 1698/2005") oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych

w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.; także jako: "rozporządzenie wykonawcze" lub "rozporządzenie z dnia 20 kwietnia 2007 r.").

Zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwiania tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte m. in. w rozporządzeniu nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.; także jako: "rozporządzenie nr 65/2011"). Z treści art. 4 ust. 8 tego rozporządzenia wynika, że nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Wydanie decyzji o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia przez beneficjenta warunków określonych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r., który przewiduje, że pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Zgodnie

z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana

w oparciu o złożony wniosek o płatność. Wniosek zaś winien spełniać warunki określone w § 7 ust. 1. Do wniosku dołączane są dokumenty wskazane w ust.

2 tego przepisu. Stosownie zaś do § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy.

Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami krajowymi i unijnymi.

W kontrolowanym przez Sąd postępowaniu, zadaniem organów administracji było zatem zbadanie, czy Grupa spełniła kryteria przyznania pomocy oraz, czy przyznanie pomocy będzie zgodne z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 i rozporządzenia nr 65/2011.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni omówionych wyżej przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Istotą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest uznanie przez organy, że doszło do stworzenia przez Grupę czy też jej członków sztucznych warunków do otrzymania płatności w rozumieniu powołanego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Należy zauważyć, że przepis ten ma takie samo brzmienie jak obowiązujący w poprzednim stanie prawnym art. 5 ust.

3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. U.E. L. 2006. 368.74). Kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1141/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na złożoną konstrukcję wewnętrzną art. 5 ust.

3 rozporządzenia nr 1975/2006. Otóż zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy płatności jest:

1) stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności oraz

2) wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1595/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd ten podzielił i stwierdził, że pozostaje on aktualny na gruncie obecnie obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Oznacza to, że oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 powołanego rozporządzenia należy skonfrontować jego subsumcję z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel ich stworzenia.

Kwestia interpretacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była też przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie

o sygn. C-434/12 ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija (LEX nr 1362597).

W powołanym wyroku, w pkt 39, TSUE przytoczył wyrok z 21 stycznia 2006r. w sprawie C-255/02 Halifax, w którym jednoznacznie wskazano, iż określone działania podmiotu, pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych przez przepisy dyrektywy

i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkujące osiągnięciem korzyści finansowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą, powodują stwierdzenie istnienia nadużyć w tym zakresie. Celem tych działań jest uzyskanie korzyści finansowej.

Trybunał wskazał, że aby zbadać, czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne. W ramach istnienia elementu obiektywnego do Sądu należy zatem rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Natomiast w ramach drugiego z elementów (subiektywnego) do Sądu należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW, ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie Sąd może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w przedsięwzięcie, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należy, w ocenie Sądu wskazać, iż obie kwestie zostały przez organy administracji wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wykładnią prawa dokonaną

w przytoczonych orzeczeniach. Wyjaśniono dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś sposób działalności miał na celu obejście przepisów prawa. Przywołano przy tym i oceniono treść ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, zarówno tych dotyczących okresu poprzedzającego powstanie Grupy, jak i związanych z powstaniem Grupy

i późniejszych działań ich członków. Z niekwestionowanych ustaleń wynika bowiem, iż skarżąca została decyzją Marszałka Województwa Z. z dnia (...)września 2010 r. wpisana do rejestru prowadzonego na podstawie art. 9 ustawy g.p.r.

w grupie produktów ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych. Organ I instancji wskazał na uprzednie istnienie Z. G. A. P. Sp. z o.o., utworzonej jako grupa producentów ziarna zbóż i R. G. A. P. Sp. z o.o., utworzonej

w kategorii nasiona roślin oleistych. Wskazał przy tym na członkostwo w tych Grupach A. A. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., A. P. Sp. z o.o., N. A., A. Sp. z o.o. Ustalił jednocześnie, iż Grupa, będąca skarżącą w niniejszej sprawie, pod nazwą Grupa P. Sp. z o.o. została wpisana do rejestru w składzie, w którym A. A.Sp. z o.o. i A. Sp. z o.o. zastąpili V. C.J., O. A., B. H. C. oraz R. G. A. P.Sp. z o.o. Okoliczność ta w zestawieniu

z ustaleniami, iż członek Grupy: A. Sp. z o.o. wydzierżawił część swojego gospodarstwa rolnego innym członkom Grupy- V. C. J.O. A.

i B. H. C., którzy zarówno przed zawiązaniem Grupy, jak

i w okresie jej funkcjonowania nie prowadzili produkcji produktów ze względu, na które Grupa została utworzona, jak trafnie wskazuje organ odwoławczy świadczy

o decentralizacji produkcji i sprzedaży, a jednocześnie podziale gospodarstwa na mniejsze w celu spełnienia formalnych wymogów dotyczących centralizacji sprzedaży

w ramach Grupy i uzyskania pomocy finansowej. Jak także wskazano, większościowym odbiorcą produktu Grupy był podmiot A. Sp. z o.o., którego udziałowcami byli członkowie Grupy: A. Sp. z o.o. i N. A..

W ocenie Sądu okoliczności te jednoznacznie wskazują, że Grupa nie realizuje celów wskazanych w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, na co trafnie wskazano

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Redakcja art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 nie pozwala na przyjęcie, iż Grupa miałaby dokonywać wyboru jednego lub więcej z celów, który miałaby realizować, jak to zdaje się sugerować skarżąca. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, iż nie został wypełniony cel wskazany w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 i nie doszło do wskazywanych w skardze naruszeń art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy g.p.r. Zauważyć bowiem należy, iż odmowa przyznania płatności w niniejszej sprawie nie miała miejsca z powodu uznania, że warunkiem przyznania płatności jest produkowanie przez każdego członka grupy w każdym roku działalności grupy produktu, dla którego grupa została utworzona. Okoliczności braku produkcji przez trzech członków Grupy produktu, dla którego Grupa został utworzona zarówno przed powstaniem Grupy, jak i w okresie jej działania zostały ocenione jako jeden

z elementów szeroko i wnikliwie ustalonego i omówionego stanu faktycznego sprawy, prowadząc do wniosku o braku spełnienia celów powstania grupy i stworzeniu sztucznych warunków do otrzymania płatności, które to wnioski stały się przyczyną odmowy przyznania płatności. Jednocześnie, w ocenie Sądu za trafny należy uznać pogląd, iż celem utworzenia grupy producentów jest wsparcie działalności podmiotów produkujących wcześniej produkty, dla których utworzono grupę. Działalność grupy ma stanowić kontynuację prowadzonej działalności. W okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie miała jednak miejsca.

Wyprowadzając powyższe wnioski nie sposób nie uwzględnić wykazanych powiązań własnościowych i osobowych, które zostały w sposób nie budzący wątpliwości przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i przedstawione w czytelny sposób w tabeli na stronie 9 i 10. Z ustaleń tych wynika, iż A.N., będący członkiem Grupy jest jednocześnie Prezesem Zarządu trzech innych członków Grupy: A. Sp. z o.o., A. P. Sp. z o.o., R. G. A. P. Sp. z o.o., ponadto wspólnikiem A. Sp. z o.o. jest A. P. Sp. z o.o.(100 % udziałów) – Prezes A. N., wspólnikiem A.. Sp. z o.o. jest A. P.Sp. z o.o. (99% udziałów) – Prezes także A. N., wspólnikiem R.G. A. P. Sp. z o.o. jest A.Sp. z o.o. (100 % udziałów) – Prezes także A. N.i. Jednocześnie członek Grupy B. H.C. jest Członkiem Zarządu R. G. A. P. Sp. z o.o. Powyższe powiązania personalne, tworzenie przez tak powiązane podmioty więzi prawnych, przy jednoczesnym braku możliwości wypełnienia celów powstania Grupy wskazują niewątpliwie na zamierzone działanie uzyskania wsparcia finansowego, przy pełnej świadomości podejmowanych działań. Dodać też należy, że poza sporem

w niniejszej sprawie pozostawała kwestia spełnienia przez Grupę formalnych warunków do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie dofinansowania. Okoliczności te nie stoją bowiem na przeszkodzie badaniu przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z tego, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy g.p.r., zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia z 20 kwietnia 2007r. Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi, ale i unijnymi.

Wbrew twierdzeniom skargi organy w sposób czytelny odniosły się zarówno do elementu obiektywnego – wskazującego na to, iż nie mógł w okolicznościach niniejszej sprawy zostać osiągnięty cel wsparcia, jak i subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu w realiach tej konkretnej sprawy, sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne.

Z przedstawionych względów zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego nie zasługują na uwzględnienie. Wyrażona w zaskarżonych decyzjach ocena, że działanie Grupy było skierowane na pozyskanie korzyści poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści w sposób sprzeczny

z celami danego wsparcia w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie została skutecznie podważona w skardze przez skarżącą.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie

z wymogami przepisów postępowania, w szczególności uwzględniając treść art. 21 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu, to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów

i dawania zgodnych z prawem wyjaśnień, co do okoliczności sprawy, zwłaszcza dowodzących faktów, z których strona wywodzi skutki prawne. Z treści art. 21 ww. ustawy wynika, że organ działa na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 j.t.) Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce

w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia.

Organy szczegółowo przedstawiły fakty, które uznały za udowodnione i dowody, na których się oparły, przy czym skarżąca nie wykazała, aby poczynione przez organy

obu instancji ustalenia były niezgodne ze stanem faktycznym.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.

Mając powyższe okoliczności na uwadze i uznając skargę za niezasadną, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), orzekając jak w wyroku.