Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr Sp. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej UP RP, organ) decyzją

z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku A. Z. - skarżącego

w niniejszej sprawie, o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której została wydana decyzja w dniu [...] sierpnia 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 poz. 267; dalej "Kpa.") w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1410; dalej "p.w.p."), utrzymał w mocy decyzję wydaną w dniu [...] sierpnia 2013 r.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy.

W dniu [...] lutego 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu z dnia [...] maja 2008 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy IMPERIUM o numerze [...] w części dotyczącej dzienników i czasopism. Wnioskodawca wskazał w szczególności, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy prawne do stwierdzenia nieważności ww. decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej, Konstytucji RP oraz umów międzynarodowych. Jak podał skarżący, w toku postępowania w sprawie [...] wykazywał, że bez swojej winy, z uwagi na stan zdrowia, nie prowadził działalności we wskazanym zakresie, zaś przepisy w takiej sytuacji umożliwiają dalsze obowiązywanie prawa ochronnego. Ponadto podniósł, że UP RP wydał tę decyzję aby usankcjonować i usprawiedliwić udzielenie praw ochronnych na dwa znaki towarowe "Twoje Imperium" i "Imperium.tv" na rzecz Wydawnictwa [...] (dalej uczestnik).

Uczestnik w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wniósł o oddalenie powyższego wniosku skarżącego.

Na rozprawie przeprowadzonej w UP RP w dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania w wysokości opłaty za wniosek. Ponadto podtrzymał swoje argumenty zawarte w złożonym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008 r. Podniósł również, że postępowania w sprawach rejestracji znaków "Twoje Imperium" i "Imperium.tv" zgłoszonych przez uczestnika nie powinny zostać w ogóle wszczęte, z uwagi na to, że w tamtym momencie znak IMPERIUM o numerze [...] zgodnie z obowiązującym prawem podlegał ochronie na jego rzecz. Skarżący podkreślił, że skoro w roku 2004 UP RP popełnił błąd polegający na wszczęciu postępowania o udzielenie praw ochronnych na ww. znaki towarowe i wydał decyzję o udzieleniu praw ochronnych, to teraz decyzje te powinny być uznane za nieważne. Uczestnik z kolei podtrzymał swój wniosek o oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w sprawie [...].

W dniu [...] sierpnia 2013 r. UP RP wydał decyzję, którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał między innymi, że nie zaszły przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w sprawie [...]. Podał, że skarżący nie wskazał, który konkretnie przepis umożliwia we wskazanych przez niego okolicznościach dalsze obowiązywanie prawa ochronnego. Organ zauważył, że przepis stanowiący podstawę wydania decyzji z dnia [...] maja 2008 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy IMPERIUM o numerze [...] w części dotyczącej dzienników i czasopism, przewiduje możliwość utrzymania w mocy prawa ochronnego na znak towarowy w sytuacji, gdy nie był on używany, a gdy istnieją ważne powody jego nieużywania.

UP RP przypomniał, że jak wynika z treści uzasadnienia decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, organ dokonał ustaleń faktycznych co do wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia samego wnioskodawcy złożone na rozprawie w dniu [...] maja 2008 r., uznając, że nie stanowią one ważnych powodów nieużywania znaku towarowego IMPERIUM o numerze [...] w części dotyczącej dzienników i czasopism. Wobec powyższego organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, aby treść rozstrzygnięcia decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, była sprzeczna z prawem, a konkretnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowiącym jego podstawę prawną.

O wydaniu decyzji w sprawie [...] z rażącym naruszeniem prawa, w ocenie UP RP, nie świadczy również to, że w trakcie trwania prawa ochronnego na znak towarowy IMPERIUM o numerze [...] organ przyjął wnioski uczestnika o udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe "Twoje Imperium" i "Imperium.tv", a następnie udzielił praw ochronnych na ww. znaki towarowe. Organ podkreślił, że sprawa [...] dotyczyła stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy IMPERIUM o numerze [...] w części dotyczącej dzienników i czasopism, a nie ww. dwóch znaków towarowych wskazanych w niniejszej sprawie przez skarżącego. UP RP nadmienił, że żaden przepis obowiązującego prawa nie zabrania zgłaszania do Urzędu Patentowego znaków towarowych podobnych do znaków już chronionych. Każdą taką sprawę Urząd rozpatruje indywidualnie i wydaje stosowną decyzję. W tym miejscu organ wskazał, że art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. będący podstawą decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, ma na celu eliminowanie z rynku nieużywanych zarejestrowanych znaków towarowych. Organ wyjaśnił, że w tym celu wszczynane jest postępowanie sporne. W ocenie organu, prawidłowe także było stwierdzenie wygaśnięcia z "datą wsteczną", stanowi o tym wprost ww. przepis. W postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego badane jest, jak stwierdził organ, czy w określonym przedziale czasowym dany znak był używany w odniesieniu do konkretnych towarów i usług.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powtórzył argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008 r. stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy IMPERIUM o nr [...].

W szczególności skarżący wskazał, że decyzja UP RP z dnia [...] maja

2008 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na przyjęcie wniosków uczestnika o udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe Twoje Imperium i Imperium.tv i następnie udzielenie tych praw ochronnych, podczas gdy obowiązywało prawo ochronne na tożsame znaki towarowe przysługujące skarżącemu. Zdaniem skarżącego, decyzja o przyznaniu uczestnikowi ochrony prawnej, co najmniej została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż na jego rzecz zarejestrowano z pierwszeństwem od [...] kwietnia 1995 r. przed uczestnikiem, znak towarowy IMPERIUM również w odniesieniu do dzienników i czasopism. Skarżący uznał, że skoro wydawał w przeszłości pismo-katalog "IMPERIUM", to wniosek o udzielenie prawa ochronnego złożony przez uczestnika winien zostać odrzucony przez UP RP.

UP RP zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

Organ, uznając za aktualne uzasadnienie zawarte w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., stwierdził, że pojęcie rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., na podstawie którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, nie zostało zdefiniowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednocześnie wyjaśnił, że w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji administracyjnej pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa przez proste ich zestawienie ze sobą, a nadto, że charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 907/00, wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt FSK 2294/04, wyrok NSA z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96, J. Borkowski Komentarz, 1998 s. 237, J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, PiP 1986/1).

W pozostałej części uzasadnienia organ powtórzył wcześniej zaprezentowaną argumentację.

W skardze na decyzję UP RP z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący wniósł o uchylenie tej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008 r., [...], dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny IMPERIUM o numerze [...], ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wskazanej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p., poprzez jego niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że nie nastąpiło naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy skarżącego poprzez udzielenie ochrony na wniosek uczestnika,

b) art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że prawo ochronne skarżącego na znak towarowy wygasło, pomimo istnienia ważnych powodów jego nieużywaniu w rozumieniu cytowanego przepisu,

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. w zw. z art. 61a § 1 i 2 Kpa. w zw. z art. 252 p.w.p. i art. 253 ust. 2 p.w.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, albowiem decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

b) art. 7 Kpa., art. 8 Kpa. i art. 77 § 1 Kpa., poprzez ich niezastosowanie, polegające na braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku uwzględnienia słusznego interesu skarżącego i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organów administracyjnych, istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Stwierdził, że podstawą do stwierdzenie nieważności są nie tylko przepisy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. i przepisy ustawy - Prawo własności przemysłowej, lecz również przepisy Konstytucji RP oraz umów międzynarodowych. Uznał, że skoro wcześniej udzielono ochrony podobnemu znakowi towarowemu skarżącego, to wniosek innego podmiotu winien zostać odrzucony, a wydanie decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego uznać należy za bezprawne, gdyż istniały ważne powody nieużywania znaku towarowego, ponieważ skarżący był niezdolny do pracy. Stwierdził w związku z tym, że całe postępowanie z wniosku uczestnika dotknięte jest sankcją nieważności.

Skarżący wyjaśnił od kiedy rozpoczął używanie znaku towarowego IMPERIUM i czego ten znak dotyczył. Przypomniał, że czasopismo "Twoje Imperium" pojawiło się na rynku w 1995 r., kiedy jego znak był już zarejestrowany i funkcjonował na rynku również wydawniczym i był znakiem renomowanym. W konsekwencji skarżący uznał, że w wyniku decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. uczestnik w sposób bezprawny i nieuzasadniony skorzystał ze znacznych nakładów finansowych poniesionych przez skarżącego na reklamę marki i znaku towarowego słownego IMPERIUM, po czym podjął szereg działań mających na celu wyeliminowanie skarżącego z rynku, czego uwieńczeniem, w ocenie skarżącego, było złożenie wniosku o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy Twoje Imperium, a następnie wystąpienie z wnioskiem o wygaśnięcie prawa ochronnego przysługującego skarżącemu na znak towarowy IMPERIUM o nr [...] w części dotyczącej dzienników i czasopism.

Zdaniem skarżącego, organ błędnie uznał, że w niniejszym stanie faktycznym nie istnieją ważne powody nieużywania znaku towarowego przez skarżącego. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ w ogóle nie odniósł się do twierdzeń dotyczących występowania ważnych okoliczności w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Skarżący odniósł się do okoliczności uniemożliwiających mu prowadzenie działalności gospodarczej, wskazując między innymi na całkowitą niezdolność do pracy w latach [...]-[...]. Uznał w związku z tym, że ww. brak zdolności do pracy stanowi "ważne powody" z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

W dalszej części skargi skarżący powtórzył argumentacją towarzyszącą złożonemu wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Dodatkowo skarżący wskazał, że dopuszczenie do sprawy na tym etapie uczestnika jest bezprzedmiotowe. Jak podkreślił skarżący, jego intencją jest wykazanie błędu i wydania błędnej decyzji przez Urząd Patentowy, a nie działanie Wydawnictwa [...]. Skarżący zaakcentował, że Urząd Patentowy wydał decyzję pomimo istnienia ważnego świadectwa ochronnego, nie sprawdził, jak podał skarżący, że logo imperium posiada takie świadectwo i jest znakiem renomowanym.

W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej uchylenia. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym, które stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 Kpa.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 Kpa. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (IIIARN 70\95 OSNP 1996\18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.

Wnioskodawca, obecnie skarżący, domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., naruszenie to upatrywał w rażącym naruszeniu przepisów ustawy prawo własności przemysłowej Konstytucji RP oraz umów międzynarodowych. Skarżący we wniosku podkreślił, że Urząd Patentowy wydał decyzję z [...] maja 2008 r. o wygaszeniu prawa ochronnego na znak towarowy IMPERIUM w celu usankcjonowania i usprawiedliwienia udzielenia praw ochronnego na ten znak uczestnikowi postępowania - Wydawnictwu [...]. Na zakończenie skarżący wskazał na naruszenie art. 169 p.w.p.

Tym samym wnioskiem skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 2007 r. Powyższa sprawa została zakończona wyrokiem WSA z dnia 17 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1108/14 oddalającym skargę na postanowienie Urzędu Patentowego RP w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy.

W orzecznictwie sądowym, po okresie pewnych rozbieżności wynikających przede wszystkim ze sporów doktrynalnych, przyjmowany jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07 oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. oznacza wadliwość aktu administracyjnego skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318).

Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237; także: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992 r., s. 228 i nast. oraz Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Zb. Janowicz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995 r., s. 380 i nast.).

O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Jako rażące naruszenia prawa kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego lecz także przepisów kompetencyjnych, jak również przepisów procesowych. Podkreślenia wymaga jednak, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu  wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (teza 2 wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu.

Tak więc orzekając w sprawie nieważności, organ obowiązany jest z jednej strony mieć na względzie zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, z drugiej zaś wagę zarzutów odnoszących się do legalności wydanej decyzji.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, ustalenia Urzędu Patentowego RP, co do nieistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa są słuszne.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że organ w sposób prawidłowy zbadał, czy przy wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2008 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Skarżący poza argumentami wskazanymi powyżej podnosił ponadto, że Urząd nie powinien w 2004 r. wszcząć żadnego postępowania w przedmiocie rejestracji znaków na rzecz uczestnika - "Twoje Imperium", "Imperium.tv". Wnioski te powinny być odrzucone, gdyż skarżący posiadł prawo ochronne na znak towarowy "IMPERIUM".

Zarówno argumenty dotyczące nieuwzględnienia, przy wydaniu decyzji [...] maja 2008 r. o wygaszeniu prawa ochronnego na znak towarowy "Imperium" faktu niemożności korzystania przez skarżącego z jego znaku z uwagi na zły stan zdrowia, nieprowadzenie działalności we wskazanym zakresie jak i wszczęcia postępowania w przedmiocie rejestracji znaków "Twoje Imperium", "Imperium.tv" na rzecz uczestnika postępowania, nie stanowią, w ocenie Sądu o rażącym naruszeniu prawa przez organ patentowy przy wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2008 r.

Jak słusznie w pkt 2 skargi zauważył skarżący, mogło tu w przypadku art. 169 p.w.p. dojść jedynie do jego błędnej wykładni. W sposób rażący może zostać bowiem naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. 

Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny. Zatem nie wystarczy ustalenie, że w weryfikowanej decyzji dokonano jedynie błędnej wykładni prawa. Organ w obu decyzjach wskazuje na niejasność sformułowania art. 169 p.w.p. w kontekście "ważnych powodów nieużywania" i wyjaśnia, że w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. dokonał wykładni tego przepisu w odniesieniu do podniesionych w tym zakresie argumentów przez skarżącego. Powyższe świadczy, w ocenie Sądu, o tym, że organ mógł jedynie dokonać niewłaściwej wykładni powyższego przepisu, co w żadnym razie nie świadczy o jego rażącym naruszeniu.

Również sam fakt wszczęcie postępowania w przedmiocie rejestracji znaków towarowych "Twoje Imperium", "lmperium.tv" na rzecz uczestnika postępowania, a następnie ich rejestracji, nie świadczy, w ocenie Sądu, o rażącym naruszeniu prawa przez organ przy wydaniu decyzji [...] maja 2008 r. o wygaszeniu prawa ochronnego na znak towarowy IMPERIUM.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.