Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku oddala skargę.

Skarżąca J. W., pismem z dnia 11 stycznia 2010 r., zaskarżyła bezczynność Wojewody P. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] (znak: [...]) wywołanej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 maja 2009 r. skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, przekazanym wg właściwości do Wojewody P. postanowieniem GINB w Warszawie z dnia 08 września 2009 r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pomimo przekazania wezwania Wojewodzie P. organ ten nie podjął działań w celu usunięcia naruszeń prawa – do dnia złożenia niniejszej skargi Wojewoda P. sprawy nie załatwił poprzez wydanie stosownej decyzji. Skarżąca poinformowała, iż w celu zachowania obowiązującej procedury przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność organu wystosowała zażalenie z dnia 15 października 2009 r. w trybie art. 37 § 1 w związku z art. 35 § 1 i art. 147 K.p.a. Jak wynika z posiadanej korespondencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie pismem z dnia 26 października 2009 r. zwrócił się do Wojewody o ustosunkowanie się do zarzutów w/w zażalenia. Dotychczas nie przesłano żądanej relacji i GINB w Warszawie nie zajął żadnego stanowiska w przedmiocie zażalenia z dnia 15 października 2009 r. Stąd wniosek, że sprawcą bezczynności GINB w Warszawie jest Wojewoda P.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ poinformował, iż decyzją z dnia [...] maja 2009 r. (nr [...]) Wojewoda P. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Od tej decyzji odwołanie do GINB w Warszawie złożyła J. W. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. – utrzymującej w mocy decyzję Wojewody P. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. Decyzja GINB w Warszawie jest ostateczna, przez co nie ma podstawy prawnej do podejmowania kolejnych działań, co wyjaśniono skarżącej J. W. w piśmie z dnia 13 października 2009 r., że postępowanie w sprawie jest zakończone.

W piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2010 r. skarżąca J. W. wniosła o "odrzucenie w całości odpowiedzi na skargę". Podkreśliła, że przywołana przez Wojewodę decyzja z dnia 19 maja 2009 r., która – zdaniem organu – miałaby świadczyć o braku bezczynności, została wydana na wniosek W. K. z dnia 28 marca 2009 r., co potwierdza organ w pierwszym zdaniu uzasadnienia tej decyzji. Skarżącej zaś chodzi o bezczynność w przedmiocie pisma wspólnego – skarżącej i W. K. z dnia 14 maja 2009 r., przekazanego Wojewodzie P. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie postanowieniem z dnia 08 września 2009 r. Zdaniem skarżącej, logicznym jest, że pismo z dnia 14 maja 2009 r. (przekazane postanowieniem z dnia 8 września 2009 r.) nie mogło być objęte decyzją Wojewody P. z dnia [...] maja 2009 roku.

W kolejnych pismach procesowych z dnia 12 kwietnia 2010 r. oraz z dnia 28 kwietnia 2010 r. skarżąca J. W. poinformowała Sąd o wydaniu przez Wojewodę P. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. o sprostowaniu oczywistej pomyłki w decyzji własnej z dnia [...] maja 2009 r., z którego to sprostowania wynika, że decyzja z dnia 19 maja 2009 r. nie dotyczy pisma z dnia 14 maja 2009 r. W pismach tych, a także w piśmie procesowym z dnia 05 lipca 2010 r. skarżąca J. W. wnosi o zobowiązanie Wojewody P. do załatwienia wezwania z dnia 14 maja 2009 r. tzn. stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Starosty H. W piśmie z dnia 05 lipca 2010 r. skarżąca oświadcza, że do dnia dzisiejszego organ – Wojewoda P. nie poczynił żadnych działań w kierunku stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, jako decyzji – zdaniem skarżącej – bezwzględnie nieważnej od daty jej wydania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie można postawić organowi zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 roku.

Skarżąca domagała się uznania przez Sąd bezczynności Wojewody P. w załatwieniu jej wezwania z dnia 14 maja 2009 r. do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Zdaniem skarżącej, pismo z dnia 14 maja 2009 r. (przekazane Wojewodzie P. postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 08 września 2009 r.) "nie mogło być objęte" decyzją Wojewody P. z dnia [...] maja 2009 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. Dlatego też skarżąca, konsekwentnie domaga się zobowiązania Wojewody P. do załatwienia wezwania z dnia 14 maja 2009 r. pomimo faktu, iż była stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody P. z dnia [...] maja 2009 r., złożyła odwołanie od tej decyzji. Decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody P., skarżąca nie skarżyła do sądu administracyjnego. Wystąpiła wszakże z wnioskiem z dnia 21 października 2009 r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. próbując tą drogą, pośrednio podważyć decyzje Wojewody P. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Można więc stwierdzić, iż skarżąca, w okresie od 19 maja 2009 r. do 14 grudnia 2009 r. uczestniczyła w postępowaniach jurysdykcyjnych mających za przedmiot kwestię stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Nie uzyskawszy spodziewanego rezultatu, rezygnując z możliwości zaskarżenia wydanych decyzji merytorycznych do sądu administracyjnego, skarżąca powróciła na drogę skargi na bezczynność Wojewody P. w sprawie załatwienia wniosku z dnia 14 maja 2009 roku.

Pomimo załatwienia przez organy administracji budowlanej sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r. skarżąca twierdzi, że Wojewoda P. pozostaje w stanie bezczynności w załatwieniu tej sprawy ze względu na niezałatwienie wezwania z dnia 14 maja 2009 roku.

Oceniając zasadność stanowiska skarżącej stwierdzić należy przede wszystkim, że wezwanie to skierowane zostało do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Do Wojewody P., pisma skarżącej z dnia 14 maja 2009 r. i z dnia 06 lipca 2009 r. zostały przekazane postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 08 września 2009 r. Postanowienie to wpłynęło, o czym świadczy prezentata na piśmie, do P. Urzędu Wojewódzkiego – Delegatura w Ł. w dniu 21 września 2009 r. Jak stwierdzają komentatorzy Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku wniesienia podania do organu niewłaściwego nie można przyjąć, że przekazanie sprawy do organu właściwego jest kontynuacją postępowania prowadzonego przed organem niewłaściwym. Zatem datą wszczęcia postępowania w razie przekazania sprawy organowi właściwemu w sprawie jest dzień wpływu podania do organu właściwego (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 370). Skoro zaś wniosek skarżącej z dnia 14 maja 2009 r. wpłynął do Wojewody P. w dniu 21 września 2009 r., to od tej daty rozpoczyna się bieg terminu do załatwienia wniosku, określonego w art. 35 § 3 K.p.a. Miesięczny termin do załatwienia wniosku skarżącej upływał zatem 22 października 2009 roku.

W tym miejscu stwierdzić należy, iż Wojewoda P. po otrzymaniu wniosku skarżącej popełnił błąd kierując do niej pismo z dnia 13 października 2009 r., w którym stwierdził, że wobec wydania ostatecznej decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r. (utrzymującej w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2009 r.) Wojewoda nie widzi podstaw do podejmowania kolejnych działań w powyższej sprawie i do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Wydanie kolejnej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. jest niedopuszczalne, albowiem decyzja taka byłaby nieważna w świetle przepisu art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Dlatego też Wojewoda P. winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem przekazanym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Skierowanie do skarżącej pisma informującego, że organ uważa postępowanie za zakończone, nie jest załatwieniem sprawy w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wniesienie do Sądu skutecznej skargi na bezczynność organu wymaga wszakże uprzedniego wniesienia zażalenia na bezczynność do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to nie jest wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, lecz służy kwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Termin do jego wniesienia nie został określony w przepisie, a wobec tego może ono być wniesione w każdym czasie, gdy organ pozostaje już w zwłoce w stosunku do terminu załatwienia sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2006, s. 285). Jak wcześniej wykazano, termin do załatwienia wniosku skarżącej upływał 22 października 2009 r. Zażalenie na niezałatwienie wniosku w terminie mogło być skutecznie wniesione po upływie tego terminu, to jest po dniu 22 października 2009 r. Tymczasem skarżąca wniosła zażalenie w dniu 15 października 2009 r. kierując je bezpośrednio do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z pominięciem Wojewody P. Jako podstawę prawną zażalenia z dnia 15 października 2009 r. skarżąca powołała przepisy art. 37 § 1 w zw. z art. 35 § 1 K.p.a. Skarżąca nie zwróciła wszakże uwagi, iż nie upłynął jeszcze miesięczny termin do załatwienia sprawy. Skoro zaś organ nie pozostawał jeszcze w zwłoce w załatwieniu sprawy, zażalenie skarżącej było przedwczesne, a zatem nie mogło – zdaniem Sądu – wywołać skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z jego wniesieniem. Dlatego też skarga na bezczynność organu musi być uznana za bezskuteczną i z tej przyczyny została oddalona.

W pismach procesowych skarżąca domagała się nakazania organowi uporządkowania akt administracyjnych sprawy, podnosząc również zarzuty niekompletności tych akt. Stan uporządkowania akt może budzić zastrzeżenia, jednak stwierdzać należy, iż po złożeniu szeregu dokumentów przez samą skarżącą w aktach sprawy znalazły się wszystkie dokumenty istotne dla rozstrzygnięcia kwestii bezczynności organu przez Sąd.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał skargę za bezzasadną i orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-