Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi Gminy D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] r. nr [...] oraz decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W reakcji na zawiadomienie Prezydenta Miasta D. G. z dnia [...] r., P. K., działając przez pełnomocnika, wnioskiem z dnia [...]r. zwrócił się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, tj. działki oznaczonej nr 1 położonej w D. pomiędzy ulicami [...] a [...], zwracając się jednocześnie o przekazanie sprawy do Wojewody [...] celem wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy wobec złożonego wniosku o wyłączenie od orzekania Prezydenta Miasta D. Wnioskodawca podał, że przedmiotową nieruchomość (wraz z inną działką 2) sprzedał Skarbowi Państwa – "A" umową notarialną Rep. [...] z dnia [...]r. w związku z przeznaczeniem tych nieruchomości "pod strefę ochronną wokół "A" w D. zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny, wydaną przez Urząd Wojewódzki w K. z dnia [...]r. Nr [...]. Nieruchomości ta obecnie stanowi własność Gminy D., która zawiadomiła go o zamiarze jej sprzedania. W sprawie nie występują negatywne przesłanki zwrotu nieruchomości określone w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stąd wniosek jest w pełni zasadny.

Postanowieniem z dnia [...]r. Wojewoda [...] wyznaczył jako właściwego do rozpoznania sprawy Prezydenta Miasta S., wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej.

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Prezydent Miasta S., działając na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004, Nr 261, poz. 2603 ze zm.) umorzył postępowanie w sprawie o zwrot nieruchomości objętej wnioskiem jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ orzekający wyjaśnił, że kwestia zwrotu nieruchomości uregulowana została w rozdziale 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a przedmiotowy zakres zwrotu określa art. 136 ust. 3 tej ustawy. Z kolei jej art. 216 rozszerza zakres stosowania instytucji zwrotu na nieruchomości nabyte lub przejęte na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o ustawy taksatywnie wyliczone w tym przepisie. W ocenie organu, konstrukcja wskazanych przepisów wyznacza wykładnię pojęcia "nieruchomość wywłaszczona". Pod tym pojęciem należy rozumieć wyłącznie nieruchomości, w stosunku od których Skarb Państwa lub określona jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze wywłaszczenie w ścisłym słowa znaczeniu, czyli na podstawie indywidualnej decyzji administracyjnej, wydanej w postępowaniu administracyjnym na gruncie obowiązujących przepisów ustaw regulujących ogólne zasady i tryb przymusowego odjęcia lub ograniczenia własności. W ocenie organu postępowanie stało się bezprzedmiotowe, i stąd podlega ono umorzeniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. K., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości – działki nr 1 zostało wszczęte na jego wniosek, złożony po uprzednim otrzymaniu zawiadomienia od Prezydenta Miasta D. o możliwości złożenia takiego wniosku w nieprzekraczalnym terminie trzech miesięcy. Jako podstawę prawną tego zawiadomienia wskazano art. 136 ust. 2 i ust. 5 wskazanej powyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami, co jednoznacznie wskazuje, że objęta wnioskiem o zwrot działka nr 1 jest traktowana przez Prezydenta Miasta jako nieruchomość nabyta na podstawie art. 216 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Aspekt ten zupełnie pominął rozpatrujący sprawę Prezydent Miasta S. Poza sporem pozostaje, że nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot została nabyta na rzecz Skarbu Państwa "A" umową cywilnoprawną objętą aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...]., przy czym w § 2 tej umowy zawarte zostało oświadczenie nabywcy, że nabywana nieruchomość przeznaczona została pod strefę ochronną wokół "A" w D., zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny wydaną przez Urząd Wojewódzki w K. z dnia [...]r. Nr [...]. Cel nabycia (wywłaszczenia) tej nieruchomości był więc celem publicznym uzasadniającym jej wywłaszczenie na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Wykładnia art. 216 obecnej ustawy o gospodarce nieruchomościami dokonana przez orzekający w sprawie organ jest wewnętrznie sprzeczna i nie uwzględnia aktualnego orzecznictwa. Na potwierdzenie tego stanowiska przytoczone zostały wyroki sądów administracyjnych potwierdzające zastosowanie art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z [...]r. do wszystkich sytuacji, w których przed nabyciem nieruchomości przez Skarb Państwa aktem notarialnym – w okresie obowiązywania ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. – wydana została decyzja administracyjna określająca cel publiczny, stanowiąca podstawę zastosowania procedury wywłaszczeniowej. W rozpatrywanej sprawie bezsporne pozostaje, iż akt notarialny poprzedziła wymieniona w jego § 2 decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny strefy ochronnej wokół "A" w D. Dodał, iż na podstawie tej samej decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny strefy ochronnej – także aktem notarialnym (innym) Skarb Państwa – "A" w D. nabył inną nieruchomość od wnioskodawcy, którą następnie zwrócił wnioskodawcy.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją uchylił kwestionowaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po przeprowadzonej analizie zebranych w sprawie dokumentów, stwierdził, iż zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137 ustawy stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (umowie sprzedaży). Przepisem, jakie nieruchomości można zaliczyć do katalogu wywłaszczonych w rozumieniu wymienionych przepisów jest art. 216 wymienionej ustawy. Zgodnie z jego treścią przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się odpowiednio do gruntów nabytych na rzecz Skarbu Państwa m.in. na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a regulacje zawarte w treści tej ustawy (w art. 53 ust. 2 ) przewidywały możliwość zawarcia umowy sprzedaży przed zakończeniem procedury wywłaszczeniowej. W ocenie organu, bezspornym w niższej sprawie jest, że wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego wobec nieruchomości stanowiącej własność P. K. , niezbędnej na zalesienie strefy ochronnej "A" - utworzonej zgodnie z decyzją Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] r. znak [...], nastąpiło na podstawie przepisów wymienionej powyżej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. a jej zbycie nastąpiło po wezwaniu do zawarcia umowy. Odwołując się do aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym umowy cywilnoprawne zawarte na podstawie przepisów powoływanej powyżej ustawy z 1985 r. należy traktować na równi z decyzjami wywłaszczeniowymi wydawanymi na podstawie tej ustawy. Dalej organ odwołując się do zbycia przez P. K. nieruchomości oznaczonych jako działki 3, 4 i 5 ocenił, iż skoro niniejsze postępowanie dotyczy działki nr 1, to organ pierwszej instancji powinien skompletować całość dokumentacji związanej nabywaniem spornych gruntów, ( w tym także ewentualnej dokumentacji scaleniowej lub podziałowej – potwierdzającej fakt wejścia wnioskowanej do zwrotu działki w obszar gruntów przejętych), co w ocenie organu odwoławczego w kontrolowanym postępowaniu zostało zaniechane.

Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. wniosła Gmina D. zarzucając jej naruszenie prawa, a mianowicie art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię, czyli przyjęcie, iż ma on zastosowanie do umów cywilnoprawnych zawieranych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 7 i art. 77 § oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to poprzez sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego i domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu Gmina stanęła na stanowisku, iż organ odwoławczy rozpatrując sprawę zwrotu nieruchomości P. K., zgodnie ze złożonym w dniu [...]r. wnioskiem, dokonał błędnej interpretacji art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznając, że znajduje ona zastosowanie w tej sprawie. Skarżącą Gmina wskazała, że akt notarialny z [...]r., w swojej treści nie odwołuje się ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która wymieniona została w powołanym powyżej art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i dlatego należy ją traktować jako umowę cywilnoprawną. Dodała, że zawarcie tej umowy nie było poprzedzone żadnymi rokowaniami, a to z uwagi na obowiązującą wówczas treść art. 46 ust. 3 ustawy z 1985 r. W dacie zawierania przedmiotowego aktu notarialnego obowiązywał art. 53 ust 1 tej ustawy, który przewidywał, że wywłaszczenie może nastąpić na rzecz Państwa na cele i według zasad określonych w ustawie tylko wówczas, gdy nieruchomość nie może być nabyta w drodze umowy. Przy czym zgodnie z ust. 2 tego przepisu, organ może przystąpić do dalszych czynności dopiero po bezskutecznym upływie terminu, wyznaczonego na piśmie do zawarcia umowy. W analizowanej sprawie zawarcie umowy nie zostało poprzedzone podobnym wezwaniem, co, w ocenie skarżącej, oznacza, że akt notarialny z [...]r. zawarty został w oderwaniu od ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Nadto skarżąca Gmina podniosła, iż zaskarżona decyzja wadliwa jest również ze względu na sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazała na odniesienie się w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji do innego aktu notarialnego i do innych wywłaszczanych nieruchomości, które nie mają związku z nieruchomością, której dotyczy złożony przez zainteresowanego wniosek. Wskazała, że tym samym organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...], działając, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z urzędu zmienił zaskarżoną w skardze swoją decyzję z dnia [...]r. w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego uzasadnienia wpisał nowe uzasadnienie. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśnił, że rozpatrując odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta S., błędnie przyjął, że wnioskowana do zwrotu działka nr 1 została przejęta przez "A" na podstawie aktu notarialnego rep. [...] z dnia [...]r., podczas, gdy nastąpiło to aktem z dnia [...] r. rep. [...]. Celem wyeliminowania błędnego uzasadnienia w decyzji z dnia [...] r. zasadna stała się zmiana tej decyzji w tym zakresie. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wobec tego, iż decyzja Wojewody [...] nie rodzi żadnych praw, które nabywałyby strony prowadzonego postępowania, a zmiana leży zarówno w interesie społecznym, jak również w słusznym interesie strony, orzekł jak w sentencji. W zmienionym uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. stwierdził, iż P. K. sprzedał "A" nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1 aktem notarialnym z dnia [...]r. Nr Rep. [...], gdzie w § 2 powołano decyzję Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...]r. znak [...] o lokalizacji szczegółowej, zgodnie z którą działka ta przeznaczona została po strefę ochronną Huty. Wskutek powiadomienia Prezydenta Miasta D. o zamiarze sprzedaży wymienionej działki, jako jej poprzedni właściciel, zgłosił wniosek o zwrot tej działki. W dalszej części podtrzymał swoje stanowisko, w zakresie objęcia dyspozycją art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami także sytuacji opisanej we wniosku o zwrot nieruchomości 1, uznając, że skoro w wymienionym akcie notarialnym wskazano cel umowy (strefę ochronną wprowadzoną na mocy decyzji Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...]r.) i został on zawarty w czasie obowiązywania ustawy z dnia [...]r. zawierającej regulację wywłaszczania nieruchomości – także w drodze umowy cywilnoprawnej- to wnioskodawca ma prawo ubiegania się zwrot tej nieruchomości. Dlatego też organ pierwszej instancji, zastosowawszy błędną wykładnię powołanego powyżej art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, winien sprawę ponownie dokładnie zbadać i wyczerpująco wyjaśnić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdzenie, iż gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może to skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż zarzuty skargi są zasadne, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a to: art. 7, art. 77 (1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w przypadku decyzji z dnia 22 grudnia 2009 r. dodatkowo z naruszeniem art. 154 tego Kodeksu.

Jakkolwiek zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd uznał za konieczne jej uchylenie. Mimo uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy przedstawił bowiem wadliwy pogląd co do sposobu załatwiania przedmiotowej sprawy, zwrotu wskazanej we wniosku P. K. z dnia [...]r. nieruchomości oznaczonej jako działka 1 położonej w D. pomiędzy ulicami [...] i [...]. Wprawdzie Wojewoda [...] wskutek wniesionej skargi dostrzegł swój błąd i próbował zmienić swoje stanowisko, czego dowodem jest decyzja z dnia [...]r., wydana na podstawie art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale działania tego nie można ocenić pozytywnie. W momencie złożenia skargi przez stronę postępowania organ odwoławczy, zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy. Jedynie w trybie § 3 cytowanego powyżej przepisu organ może do dnia rozpoczęcia rozprawy w zakresie swej właściwości w całości uwzględnić skargę. Wydanie wskazanej powyżej decyzji nie jest załatwieniem sprawy po myśli skarżącej Gminy, nie jest więc uwzględnieniem skargi.

Dokonując z kolei kontroli pozostałych wydanych w sprawie rozstrzygnięć, trzeba zauważyć, iż w sprawie bezsporne pozostaje, że akt notarialny obejmujący umowę sprzedaży wnioskowanej do zwrotu działki z dnia [...]r. został sporządzony pod rządami ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 1991 r. nr 30, poz. 127 ze zm.). W okresie jej obowiązywania istniał też obrót nieruchomościami w trybie przepisów Kodeksu cywilnego i w takim przypadku istniała zasada swobody zawierania umów i równorzędności stron umowy, jako stron stosunku cywilnego. Wobec nieruchomości objętych taką umową nie miały zastosowania przepisy ustawy z 1985 roku, a więc nie ma do nich zastosowania do nich art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w hipotezie art. 216 ust. 2 pkt 3 tej ustawy nie mieszczą się jedynie te sytuacje prawne i faktyczne nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości, w których umowa cywilnoprawna zawarta została bez żadnego związku z celami wywłaszczenia nieruchomości na określony cel publiczny.

Organ pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie ocenił umowę z [...]r. jako umowę zawartą w trybie Kodeksu cywilnego. Ocenę tą oparł na analizie jej treści, podnosząc, iż jest to uzasadnione wobec braku wskazania w niej wyraźnie przepisów ustawy z 1985 roku. W ocenie składu orzekającego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do wyciągnięcia wyrażonych w decyzji opinii i wniosków.

Przede wszystkim orzekające w sprawie organy powinny mieć na uwadze, iż art. 216 ust. 2 ustawy stanowi o odpowiednim stosowaniu rozdziału 6 działu III powołanej powyżej ustawy z 1997 r. do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 1985 roku. Przy wykładni odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 6 działu III powołanej ustawy do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 29 kwietnia 1985 roku należy przyjąć, zgodnie z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego, że przepis ten należy stosować wprost do nabycia nieruchomości na podstawie przepisów tej ostatniej ustawy. Artykuł 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (z 1997 r.) nie wprowadza ograniczenia podstawami prawnymi nabycia nieruchomości, tak jak przyjmuje to art. 216 ust. 2 pkt 1 i 2. Oznacza to, że zakresem swoim obejmuje także nabycie w formie cywilnoprawnej – formie umowy. Ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z 1985 roku wprowadzała wprost regułę pierwszeństwa nabycia w drodze umowy, a tylko po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy przejścia na tryb i formę administracyjną (art. 53 ust. 1 pierwotnego brzmienia – Dz.U. z 1985 roku, nr 22, poz. 99). Taka regulacja pierwszeństwa formy cywilnoprawnej przy procedurze nabycia nieruchomości musi zostać uwzględniona przy wykładni pojęcia nabycie przyjętego w art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy. Nie można pominąć nabycia w formie cywilnoprawnej w wyniku powiązania z procedurą wywłaszczania nieruchomości. Z zakresu zastosowania art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy należy wyłączyć jedynie tego rodzaju nabycie, które nie pozostawało w związku z celami publicznymi.

Ze znajdującej się w aktach umowy sprzedaży z dnia [...]r., dokładnie z jej § 2 wynika, że powyższe działki (nr 2i nr 1) zostały przeznaczone pod strefę ochronną wokół "A" w D. zgodnie z decyzją zatwierdzającą plan realizacyjny, wydaną przez Urząd Wojewódzki w K. z dnia [...]r. Mr [...]. Wskazany zatem został cel wywłaszczenia, który umknął uwadze organów.

W ponownym postępowaniu po uzupełnieniu materiału dowodowego organy orzekające kierując się przedstawioną powyżej wykładnią art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy, winny jeszcze raz dokonać oceny stanu faktycznego, prawnego sprawy i orzec czy do działki objętej żądaniem zwrotu ten ostatni przepis znajduje zastosowanie czy też nie, co jednak także w kontekście zawiadomienia skarżącej Gminy wystosowanego do P. K. w dniu [...]r. wydaje się być przesądzonym. .

Mając na uwadze powyższe argumenty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.) orzekł jak w sentencji.

W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 cytowanej ustawy, a o kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 tej ustawy.