Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Michał Niedźwiedź WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 9 października 2025 r. nr 46/EU-O/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy skargę oddala

Wnioskiem z 30 kwietnia 2025 r. R. G. (dalej "Skarżący") zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z wnioskiem o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy za 197 dni z okresu sprzed 6 listopada 2018 r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Uzasadniając swoje żądanie skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowany w dniu 6 listopada 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2102), oraz ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych w zakresie spraw "ekwiwalentowych".

Decyzją z 18 sierpnia 2025 r. Komendant Miejski Policji w Krakowie odmówił Skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy. Organ wskazał, że po zwolnieniu ze służby w Policji wypłacono Skarżącemu przysługujący mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy w całości, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dodatkowo organ powołał się na upływ okresu przedawnienia roszczenia.

W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono między innymi naruszenie: art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U z 2025 r. poz. 636 ze zm.), dalej "u.o.P.", przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy prawo do wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop nie zostało ograniczone czasowo, z uwagi na fakt, iż dokonywane jest w drodze czynności materialno-technicznej w trybie wznowienia określonego w art. 190 ust. 4 Konstytucji, ewentualnie naruszenie art. 107 ust. 2 ustawy o Policji przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przypadku Skarżącego nie zachodzą wyjątkowe okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w dochodzeniu roszczenia uzasadniające nieuwzględnianie przedawnienia.

Decyzją z 9 października 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ wskazał, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 19 lipca 2019 r. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie z dnia 17 czerwca 2019 r. Skarżącemu w dniu 18 listopada 2020 r. wypłacono ekwiwalent pieniężny w łącznej kwocie 40.668,68 zł brutto, tj. za 197 dni niewykorzystanych urlopów za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz w kwocie 13 270,95 zł brutto, tj. za 45 dni niewykorzystanych urlopów za okres od dnia 6 listopada 2018 r.

Organ odwoławczy podał, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. został ustalony przy zastosowaniu "przelicznika" w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Z kolei ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy za okres od dnia 6 listopada 2018 r. został ustalony w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 115a u.o.P. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r., zatem z uwzględnieniem zmiany tego przepisu oraz przepisów przejściowych wprowadzonych ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610). Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z przepisu tego wynika dla organu nakaz stosowania prawa obowiązującego w dniu orzekania. Nadto wymóg działania organów władzy publicznej na podstawie prawa oznacza w szczególności nakaz podejmowania przez te organy działań tylko w przypadkach prawem przewidzianych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 pkt 16 przywołanej ustawy z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach, art. 115a u.o.P otrzymał brzmienie: "ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym".

Z kolei zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. przepis art. 115a u.o.P. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r.

W konsekwencji od dnia 1 października 2020 r. w odniesieniu do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy przysługujący za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. zastosowanie znajdą wyłącznie przepisy w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r., a więc z zastosowaniem "przelicznika" w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że norma z art. 115a u.o.P., zastosowana zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach, nie może zostać w odniesieniu do strony zrealizowana w sposób inny, niż to zostało wykonane w dniu 18 listopada 2020 r. poprzez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w wysokości wówczas ustalonej. Na podstawie przepisów obowiązujących od dnia 1 października 2020 r. organ nie jest zatem upoważniony do dokonania wypłaty uzupełniającej. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób prawidłowy zastosował obowiązujące po dniu 1 października 2020 roku przepisy i wobec braku możliwości naliczenia i wypłaty wyrównania słusznie wydał stronie decyzję odmawiającą wypłaty wnioskowanego przez nią wyrównania.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie z ostrożności procesowej podniósł zarzut przedawnienia roszczenia o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Roszczenie skarżącego stało się wymagalne z dniem wypłaty stronie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, tj. 18 listopada 2020 r., a zatem uległo przedawnieniu z dniem 18 listopada 2023 r. W związku z tym roszczenie strony podniesione w jej wniosku z dnia 30 kwietnia 2025 r. uległo przedawnieniu. Organ odwoławczy stwierdził także, że w okresie od dnia 18 listopada 2020 r. do 30 kwietnia 2025 r. skarżący nie podjął żadnych kroków zmierzających do przerwania biegu przedawnienia roszczenia w tytułu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie opóźnienie w dochodzeniu roszczenia nie zostało usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, o których mowa w art. 107 ust. 2 u.o.P.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instalacji, jak również zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

1. art. 7 Konstytucji w zw. z art. 66 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 115a u.o.P. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach poprzez błędną wykładnię i uznanie, że art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach należy interpretować w ten sposób, że od dnia 1 października 2020 r. w stosunku do policjantów za okres niewykorzystanego urlopu przypadający przed 6 listopada 2018 roku zastosowanie znajdują wyłącznie dotychczasowe przepisy dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, a więc z obowiązującym przelicznikiem 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia art. 7 Konstytucji w zw. z art. 66 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 190 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 115a u.o.P. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wskazuje, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., a zatem w brzmieniu, którego norma prawna zawiera ustalenia z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, tj. że świadczeniem ekwiwalentnym za dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariusza za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby lub też z wykorzystaniem przelicznika 1/21;

2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, w sytuacji gdy organ II instancji powinien uchylić decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Krakowie i nakazać organowi I instancji podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie skarżącemu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy;

3. naruszenie art. 107 ust. 2 u.o.P. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przypadku skarżącego nie zachodzą wyjątkowe okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w dochodzeniu roszczenia uzasadniające nieuwzględnienie przedawnienia.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja – mimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu. Organy zasadnie zastosowały bowiem w tej sprawie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, uznając, że roszczenie skarżącego uległo przedawnieniu.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 6166/21, kwestia przedawnienia jest bez wątpienia objęta zakresem sprawy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w znaczeniu materialnoprawnym i ma znaczenie dla ostatecznego wyniku tej sprawy. Przedawnienie jest instytucją prawa materialnego, która wywołuje także skutki procesowe.

Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.o.P., roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Stosownie do art. 107 ust. 2 u.o.P. organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Zgodnie z art. 107 ust. 3 ustawy o Policji bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia; 2) uznanie roszczenia.

Jak wynika z akt sprawy skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 19 lipca 2019 rok. Skarżącemu 18 listopada 2020 r. wypłacono ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Ekwiwalent ten za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. został ustalony na zasadach wynikających z przepisów u.o.P. w brzmieniu obowiązującym przed 6 listopada 2018 r., tj. w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. W ocenie organów do ustalania ekwiwalentu za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. znajdą zastosowanie wyłącznie przepisy w brzmieniu obowiązującym przed tą datą, a więc z zastosowaniem ww. "przelicznika" w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenie.

Sąd stwierdza, że stanowisko organów w ww. zakresie jest nieprawidłowe. Należy przypomnieć, że z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wynika, że art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu znowelizowanym stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Natomiast ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za 2018 r. określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od 6 listopada 2018 r.

Zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, wymagają uwzględnienia przy wykładni art. 115a ustawy o Policji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt K 7/15. Skoro orzeczenie Trybunału usunęło z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, że należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednak z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku Trybunału. Trybunał w motywach swojego wyroku z dnia 30 października 2018 r. stwierdził bowiem, że "Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Przyjęcie w art. 115a ustawy o Policji wskaźnika 1/30 części miesięcznego uposażenia policjanta oznacza, że wypłacanej policjantowi należności za jeden dzień niewykorzystanego urlopu nie można nazwać rekompensatą ekwiwalentną, co prowadzi do naruszenia "istoty" corocznego płatnego urlopu chronionego przez art. 66 ust. 2 Konstytucji". Z tej też przyczyny, na mocy art. 190 Konstytucji RP, nie tylko sądy, ale również organy administracji publicznej, powinny dokonywać wykładni art. 115a ustawy o Policji w związku z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, zgodnie z ustawą zasadniczą. Tak więc zaprezentowana w niniejszej sprawie przez organy wykładnia art. 115a u.o.P. w zakresie stosowania przelicznika w wysokości 1/30, zamiast 1/21 co do ustalania wysokości ekwiwalentu za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. jest nieprawidłowa.

Uchybienie to nie miało jednak wypływu na wynik sprawy. Organy zasadnie bowiem odmówiły ponownego przeliczenia i wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, powołując się na art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.

Rozważając kwestię przedawnienia w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy ustalić początek biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie. Za początek biegu 3-letniego terminu przedawnienia należy uznać dzień, w którym uprawniony mógł żądać spełnienia świadczenia. Jak to zostało wcześniej wspomniane skarżący został zwolniony ze służby 19 lipca 2019 r., a więc już po wejściu w życie wyroku TK z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Niewątpliwie już w dacie zwolnienia ze służby skarżący mógł domagać się wypłaty ekwiwalentu ze niewykorzystane urlopy i od tego dnia rozpoczął bieg ww. termin przedawnienia. Organy przyjęły w rozpoznanej sprawie korzystniejszą dla skarżącego datę wymagalności roszczenia, tj. dzień wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a więc 18 listopada 2020 r. Przyjmując więc tą właśnie datę za początek biegu terminu przedawnienia, trzyletni okres przedawnienia upłynął 18 listopada 2023 r. Skarżący złożył wniosek o wypłatę po tej dacie. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie składał przed 30 kwietnia 2025 r. wniosków o ponowne przeliczenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Słusznie organ I instancji wyeksponował, że ze skierowanej do skarżącego informacji z 30 listopada 2020 r. o dokonanej czynności materialno-technicznej ustalenia i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wynikało w jaki sposób została ustalona wysokość ekwiwalentu. Skarżący został także pouczony o przysługującej mu skardze do WSA w Krakowie na dokonaną czynność materialno-techniczną, jednak z możliwości tej nie skorzystał. Z tej przyczyny Sąd uznał, że w sprawie nie zaszły okoliczności, które skutkowałyby przerwaniem lub zawieszeniem biegu przedawnienia.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych na etapie postępowania administracyjnego zarzutów, powiązanych z treścią art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, z których wynika możliwość nieuwzględniania przez właściwy organ przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami oraz uznania za taką okoliczność faktu derogacji normy prawa materialnego na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego a także trudności interpretacyjne powstałe w związku z uchwaleniem ustawy o szczególnych rozwiązaniach, Sąd wskazuje, że powyższego poglądu nie podziela. Jak wskazał WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 605/21, "Konstrukcja i przesłanki art. 107 ust. 2 ustawy z 1990 r. o Policji dotyczą konkretnych okoliczności występujących w indywidualnej sprawie i usprawiedliwiających odstępstwo od przedawnienia, a nie generalnej sytuacji wywołanej derogacją norm prawa materialnego na skutek stwierdzenia ich niekonstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny, którego orzeczenie wywołało skutek w postaci wykreowania prawa podmiotowego". Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko. Podniesiony natomiast dopiero w skardze do Sądu przez skarżącego argument uzasadniający – jego zdaniem - nieuwzględnienie przedawnienia, a sprowadzający się do konsekwentnego, bezprawnego odmawiania przez organy Policji byłym funkcjonariuszom wyrównania ekwiwalentu za urlop, nie był przedmiotem rozważań organu. Przypomnieć w związku z tym należy, że Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięcia podjętego przez organ w zakresie m.in. odniesienia się przez organ do zarzutów i argumentacji strony postępowania. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w powyższym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ zasadnie odmówił ponownego przeliczenia i wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, powołując się na upływ terminu przedawnienia z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. W sprawie nie zaszły przy tym szczególne indywidualne okoliczności przemawiające za nieuwzględnieniem upływu przedawnienia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Sprawę rozpoznano na posiedzenie niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a, gdyż obie strony wnioskowały o rozpoznanie sprawy w ww. trybie.