Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

[...] Sp. z o.o., zwanej dalej "Spółką" (obecnie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 16 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429); zwanej dalej u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010); zwanej dalej u.z.n.k., po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...]; zwanego dalej "Stowarzyszeniem" z dnia [...] września 2019 r., odmówiła udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania kwoty, za którą Spółka sprzedawała lokomotywy, w ramach zakończonego postępowania nr [...] .

W uzasadnieniu decyzji Spółka wskazała, że żądane informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, posiadają charakter określony w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., mają wartość gospodarczą, a Spółka podjęła niezbędne działania w celu zachowania informacji w poufności, co pozwala stwierdzić, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa.

Spółka za wiążącą uznała treść art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 u.d.i.p., art. 11 ust. 2 u.z.n.k. oraz treść uchwały nr [...] Zarządu Spółki z dnia [....] kwietnia 2011 r. wraz z załącznikami – regulaminem ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o. oraz Ramowym wykazem rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o., które należy oznaczać klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa "[...]" sp. z o.o.". W obowiązującym w Spółce Ramowym wykazie rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa zostało ustalone, że tajemnicą przedsiębiorstwa są objęte m.in. ważne z punktu widzenia interesów "[...]" Sp. z o.o. umowy, kontrakty oraz dane wynikające z bieżącej sytuacji biznesowej, jak również dane dotyczące wskaźników wykorzystania i gospodarowania taborem. Takie dane nie są ujawniane do wiadomości publicznej oraz są chronione przez Spółkę przed nieograniczonym udostępnieniem ich osobom trzecim. Istota oraz charakter tych informacji implikuje ich oczywistą poufność. Nie jest też możliwe, aby osoba trzecia w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań, mogła wejść w posiadanie tych informacji.

Wskazała, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga zatem podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań..

Spółka podkreśliła, że postępowanie nr[...] , w wyniku którego nastąpiła sprzedaż lokomotyw przeprowadzone było w trybie przetargu na podstawie art. 701 Kodeksu cywilnego; zwanego dalej K.c. Spółka w załączniku nr [...] do ogłoszenia o przetargu nr [...] zobowiązała oferentów do zachowania poufności m.in. w zakresie informacji o wartości złożonych ofert. W ten sposób podjęto działania mające na celu zabezpieczenie poufności tej informacji. Spółka w warunkach przetargu zastrzegła ponadto, że inne niż udostępnione publicznie informacje dotyczące przetargu mogą zostać wykorzystane wyłącznie na potrzeby spełnienia warunków prowadzonego konkursu ofert i podlegają ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Warunkiem przystąpienia do ogłoszonego przez Spółkę przetargu na sprzedaż lokomotyw było podpisanie przez oferentów zobowiązania do zachowania poufności, z którego wynikało, że zobowiązany do zachowania poufności ponosi pełną i nieograniczoną odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną ujawnieniem Informacji Poufnych. Ponadto za każdy przypadek ujawnienia Informacji Poufnych zobowiązany do zachowania poufności zapłaci Spółce karę w kwocie 20 000 zł.

Zgodnie z art. 701 § 4 K.c. zarówno oferent, jak i organizator przetargu obowiązani są postępować zgodnie z postanowieniami, o których mowa powyżej, co w tym przypadku stanowi jedną z przesłanek niejawności informacji publicznej, o którą wnioskuje Stowarzyszenie. Zakładając konieczność dochowania tajemnicy ciążącej na oferentach, Spółka pośrednio wypełnia treść postanowień wskazanych w warunkach przetargu. W przeciwnym razie udostępnienie informacji o cenach zakupu lokomotyw przez oferentów mogłoby sprzeniewierzyć się normie ujętej w art. 701 § 3. K.c. oraz stać się wystąpieniem przeciwko ochronie dóbr prawnych oferentów, pozostających aktywnymi przedsiębiorcami.

Spółka wskazała, że poprzez takie działanie w dostateczny sposób zamanifestowała wolę utajnienia konkretnej informacji, a zatem spełniona została przesłanka formalna pozwalająca na odmowę udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. W przedmiotowej sprawie spełniona jest również przesłanka materialna polegająca na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej.

Spółka stwierdziła, że skoro żądane informacje dotyczą ceny za jaką sprzedała lokomotywy, to nie ulega wątpliwości, iż informacja ta posiada wartość gospodarczą, a jej ujawnienie może mieć negatywny wpływ na prowadzoną przez Spółkę działalność, ponieważ dotyczy jej strategicznej sfery działania. Ujawnienie informacji publicznej nie może kolidować z ochroną interesu ekonomicznego Spółki.

Spółka zaznaczyła, że wnioskodawca posiada możliwość zapoznania się z treścią ogłoszenia przetargu wraz z załącznikami, z której wynikają wprost warunki ww. konkursu ofert. Ogłoszenie wraz z wzorem umowy oraz załącznikami dostępne jest publicznie w Biuletynie Informacji Publicznej Spółki, w sekcji "Ogłoszenia o sprzedaży" ([...]).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji [...] Sp. z. o.o. z dnia [...] listopada 2019 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciło naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in. ochronę wolności i praw innych osób, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zachodzi w istocie potrzeba ochrony wolności i praw innych osób, a przez to dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków,

2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczenia dostępu do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej w sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie narusza tajemnicy przedsiębiorcy.

W ocenie Stowarzyszenia Spółka nie wykazała w sposób wystarczający konieczności powołania się na przesłanki ochrony tajemnicy przedsiębiorcy wskazanych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. przesłankę materialną i formalną. Ponadto uzasadnienie rozstrzygnięcia jest lakoniczne, podczas gdy decyzja uznająca daną informację za tajemnicę przedsiębiorstwa wymaga wnikliwego uzasadnienia. Poza ogólnymi stwierdzeniami, Spółka nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie jej pozycji w zakresie ujawnienia "ceny".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przepisy proceduralne w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a. określa, w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności skargi Stowarzyszenia na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozstrzyganej sprawie wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym złożyła strona skarżąca oraz organ.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Konkretyzację powyższego prawa realizuje u.d.i.p. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 ustawy). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 ustawy).

Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 ustawy nie jest to katalog zamknięty.

Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść wszelkiego rodzaju dokumentów (wystąpień, opinii i ocen) odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

W niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (obecnie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.), w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bowiem wykonuje zadania publiczne w zakresie kolejowych przewozów pasażerskich. Z kolei objęte wnioskiem informacje w postaci wskazania kwoty, za którą Spółka sprzedała lokomotywy, w ramach zakończonego postępowania nr [...] posiadają walor informacji publicznej, bowiem dotyczą publicznej sfery działania Spółki.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na objęcie jej tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k.

W myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga zatem po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego wykazanie, że zaistniały wszystkie wymienione w niej przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej na podstawie powyższego przepisu.

Dane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki – 1) są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, 2) są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, 3) przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. Brak spełnienia choćby jednej z nich dyskwalifikuje daną informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa (por. M. Filipek, Zaświadczenie z KRK jako tajemnica przedsiębiorstwa, Zam. Publ. 2010/9/20-23).

Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej.

Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 193/13, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Możliwość ograniczenia prawa z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wchodzi w grę, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) brak wcześniejszego upublicznienia określonych informacji znajdujących się w dokumentacji wniesionej przez przedsiębiorcę; 2) uprawdopodobnienie, że informacje te mają ze względu na swój charakter, sposób zastosowania itp., szczególną wartość gospodarczą, co w konsekwencji ich ujawnienia mogłoby narazić takiego przedsiębiorcę na szkodę; 3) podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania poufności takich informacji (treść dokumentacji) – powinny one nastąpić w momencie składania odpowiednich dokumentów; ich brak dyskwalifikuje możliwość ograniczenia dostępu do tego typu dokumentów ze względu na tego rodzaju przesłankę, w szczególności, gdy zastrzeżenie tajemnicy mogłoby nastąpić po wcześniejszym wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji (tak Mariusz Jabłoński w opracowaniu – Udostępnienie informacji publicznej w formie wglądu do dokumentów, wyd. PRESSCOM Spółka z o. o. Wrocław 2013, str. 131).

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że z jej uzasadnienia nie wynika zasadność przesłanek, którymi kierowała się Spółka.

W świetle postanowień art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organem władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (ust. 2). Z powyższego wynika, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek stosować przepisy K.p.a. bezpośrednio i w całej rozciągłości. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna zatem zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. Nadto uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej winno zawierać imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję (art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.).

W rozpatrywanej sprawie zarówno zaskarżona decyzja z dnia [...] listopada 2019 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.

Motywując odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej Spółka stwierdziła, że żądane informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, posiadają charakter określony w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. oraz mają wartość gospodarczą, a Spółka podjęła niezbędne działania w celu zachowania informacji w poufności, co pozwala stwierdzić, że te informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

W ocenie Sądu nie wyjaśniła jednak jakie działania zostały faktycznie podjęte w celu zachowania w poufności żądanych informacji, a tym samym, że został spełniony wymóg formalny tajemnicy przedsiębiorcy określony w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Nie można też uznać, aby w zaskarżonej decyzji została należycie rozważona tajemnica przedsiębiorcy w sensie materialnym. Ogólnikowe twierdzenia w tym względzie nie mogą zastąpić merytorycznego uzasadnienia decyzji.

Tajemnica przedsiębiorcy, jak każda tajemnica ustawowo chroniona, ma charakter obiektywny. A zatem dla wykazania, że wnioskowane przez stronę skarżącą wskazanie kwot, za którą Spółka sprzedała lokomotywy, w ramach zakończonego postępowania nr: [...] stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i dlatego nie mogą zostać ujawnione, nie wystarczy samo powołanie się na taką okoliczność. Nie jest bowiem możliwe uznanie za tajemnicę przedsiębiorcy jedynie wskazanie treści art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 u.d.i.p, art. 11 ust. 2 u.z.n.k. oraz treści uchwały nr [...] Zarządu Spółki z dnia [...] kwietnia 2011 r. wraz z załącznikami – regulaminem ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa "[...] " Sp. z o.o. oraz Ramowym wykazem rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o. bez dokonania ich analizy i zbadania, czy zawierają informacje posiadające wartość gospodarczą, a w szczególności informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa, które wymagają ochrony.

Tak lakoniczne oświadczenie w żaden sposób nie pozwala na dokonanie oceny prawidłowości stanowiska "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. w zakresie odmowy dostępu do informacji publicznej. Spółka posłużyła się w istocie ogólnikami, nie podając konkretnych negatywnych następstw ujawnienia treści przedmiotowych kwot, czy choćby wskazania, na czym tajemnica przedsiębiorcy (wartość gospodarcza) polega w odniesieniu do poszczególnych kwot sprzedaży. Tymczasem kwestie te powinny być wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji odmownej nie tylko w sposób szczegółowy, ale oparty na konkretnych, racjonalnych i weryfikowalnych argumentach.

Podkreślić należy, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia danych informacji ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13; publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala ocenić prawidłowości samego rozstrzygnięcia, a przedstawiony w nim powód odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, czyni nieweryfikowalnym.

Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że powołana przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w zaskarżonej decyzji argumentacja może stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej. Wobec tego uznać należy, że doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia natomiast wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Rozpoznając ponownie sprawę, "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W., mając na względzie wszystkie powyższe uwagi, powinna dokonać ponownej oceny wnioskowanych informacji pod kątem wypełnienia kryteriów umożliwiających zaliczenie ich do tajemnicy przedsiębiorcy. Uznając istnienie takiej tajemnicy wobec żądanych informacji Spółka obowiązana jest wskazać, jaki jest jej zakres i z czego konkretnie utajnienie wynika.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 P.p.s.a.