Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/24 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt III SAB/Kr 90/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu wniosku K. J. w przedmiocie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/24, odrzucającego skargę K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia, odmówił sprostowania postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 grudnia 2024 r. Sąd

I instancji podał, że pismem z dnia 24 listopada 2024 r., skarżący wniósł

o sprostowanie orzeczenia w zakresie wadliwej podstawy prawnej tego postanowienia, polegającej na wskazaniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U.

z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), w sytuacji gdy z okoliczności wynika, że podstawę odrzucenia skargi stanowiła okoliczność, że sprawa została już prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 724/23. Skarżący wniósł

o sprostowanie przywołanej podstawy prawnej z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. na faktyczną podstawę - z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Sąd I instancji odmówił sprostowania ww. postanowienia.

WSA w Krakowie powołał się na przepis art. 156 § 1 p.p.s.a., wg którego to przepisu, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Zestawiając treść wniosku skarżącego z przywołanym przepisem, Sąd I instancji uznał, że skarżący nie zmierzał do sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w uzasadnieniu postanowienia, lecz polemizował z treścią przyjętego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał bowiem, że w postanowieniu przyjęto podstawę z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podczas gdy z okoliczności sprawy wynikało, że podstawa ta dotyczyła przyjęcia powagi rzeczy osądzonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 724/23, a zatem podstawy wymienionej w przepisie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Natomiast, jak wynika z treści przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a., sprostowanie oczywistej omyłki służyć ma usuwaniu jedynie oczywistych nieprawidłowości

w postanowieniu i nie stanowi odrębnego środka zaskarżenia postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.

Wystąpił o jego uchylenie w całości i wydanie orzeczenia merytorycznego przez Naczelny Sąd Administracyjny o sprostowaniu orzeczenia z dnia 19 listopada 2024 r., poprzez "wpisanie omyłkowo w miejsce przywołanej podstawy art. 58 par. 1 punkt 6 ppsa przepisu z art. 58 par. 1 punkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten, na mocy przepisu art. 166 p.p.s.a, ma również zastosowanie do postanowień.

Wskazane w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny oraz nie mogą one wpływać na treść rozstrzygnięcia. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego

i rachunkowego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, nie można żądać sprostowania wyroku przez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do sprostowania, lecz do zmiany wyroku lub postanowienia, przez zamieszczenie w nim wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia.

Taka sytuacja ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, ponieważ przez wniosek o sprostowanie uzasadnienia postanowienia skarżący domaga się zmiany postawy prawnej odrzucenia jego skargi – podstawy prawnej przyjętej

w postanowieniu z dnia 19 listopada 2024 r. Intencją skarżącego jest zatem zamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia żądanej przez niego treści, czyli

w istocie zmiana uzasadnienia postanowienia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Prawidłowo zatem Sąd I Instancji uznał, że żądanie wniosku skarżącego

o sprostowanie wykracza poza treść art. 156 § 1 p.p.s.a. i stanowi w istocie, poprzez tak sformułowaną treść wniosku, próbę zakwestionowania postanowienia

o odrzuceniu skargi.

W tej sytuacji uznać trzeba, że orzeczenie Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe, a zażalenie jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184

w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.