Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 306/24 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr SKO Gd/3420/23 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 306/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2024 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia organu o nabyciu pojazdu, w punkcie pierwszy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 31 marca 2023 r., w punkcie drugim, zasądził na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku kwotę 207 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania wniósł skarżący, zarzucając mu naruszenie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. z 2023 r. poz. 1935) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie kwoty 90 zł tytułem stawki minimalnej opłat za czynności radców prawnych zamiast kwoty 480 zł, która w tej sprawie powinna zostać zasądzona.

Wobec tego wnoszący zażalenie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącego od SKO w Gdańsku kwoty 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, w sprawie koszty zastępstwa procesowego zasądzone powinny być w oparciu o stawkę wynikającą z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sprawa nie dotyczy bowiem w jego ocenie "należności pieniężnej", tylko nieuprawnionego nałożenia kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu.

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zażalenie do NSA przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jeżeli strona kwestionuje orzeczenie jedynie w zakresie zwrotu kosztów postępowania, powinna zaskarżyć to rozstrzygnięcie zażaleniem, co też zrobił skarżący w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątek od powyższej zasady stanowią przepisy art. 200-201 p.p.s.a. (na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji) i art. 203-204 p.p.s.a. w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną. Art. 200 p.p.s.a., mający zastosowanie w niniejszej sprawie, wprowadza tzw. "zasadę rezultatu", zgodnie z którą stronie, której środek zaskarżenia okazał się skuteczny należy się zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Odrębne przepisy, o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., to odpowiednie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości określające opłaty za czynności zawodowych pełnomocników.

W świetle § 14 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych, podstawą ustalenia wysokości podlegającego zwrotowi wynagrodzenia radcy prawnego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią stawki minimalne. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji, w wyroku z 7 listopada 2024 r. prawidłowo zasądził na rzecz skarżącego kwotę 207 zł.

Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wynoszą: a) w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 2 ww. rozporządzenia, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, c) w innej sprawie – 480 zł. W omawianej sprawie zaskarżona została decyzja wymierzająca skarżącemu karę administracyjną w wysokości 200 zł. Tym samym, prawidłowo Sąd pierwszej instancji, jako stawkę minimalną przyjął stawkę obliczoną na podstawie § 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

W § 2 tego rozporządzenia zostały określone stawki minimalne odpowiednio do wartości przedmiotu sprawy. Skoro w niniejszej sprawie wartość przedmiotu sprawy wynosi 200 zł, to zastosowanie miała stawka określona w § 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych "Stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy: 1) do 500 zł – 90 zł". W omawianej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo zasądził zatem z tytułu zwrotu kosztów opłaty za czynności radcy prawnego kwotę 90 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego. Resztę kwoty stanowiącej zwrócone koszty postępowania stanowiły: 100 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Podsumowując, Sąd pierwszej instancji o kosztach postępowania (zwrot wpisu sądowego, kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa), prawidłowo orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia, przy czym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że uzasadnienie wyroku w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, powinno wskazywać pełną podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (art. 141 § 4 p.p.s.a.), czego w opisywanym wyroku zabrakło. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, było prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.