I OSK 1164/09 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-02-23	
Data wpływu	2009-08-17	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Irena Kamińska /przewodniczący/
Jarosław Stopczyński
Małgorzata Borowiec /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6191 Żołnierze zawodowi	
Hasła tematyczne	Żołnierze zawodowi	
Sygn. powiązane	II SA/Wa 105/09	
Skarżony organ	Minister Obrony Narodowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750; art. 112 ust. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Borowiec(spr.) Sędzia WSA del. Jarosław Stopczyński Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 105/09 w sprawie ze skargi S. Sz. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r. sygn . akt II SA/Wa 105/09, oddalił skargę S.Sz. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137) uwzględnił wniosek Dowódcy 9 Brygady Kawalerii Pancernej z dnia [...] kwietnia 2008 r. i zwolnił S.Sz. z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 sierpnia 2008 r. i przeniósł do rezerwy.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że S.Sz. wyrokiem Sądu Rejonowego w Braniewie z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt II K 65/07 został uznany winnym popełnienia występku i skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. W związku z powyższym Dowódca 9 Brygady Kawalerii Pancernej wystąpił o zwolnienie wyżej wymienionego żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu zwolnienie ze służby uzasadnia charakter popełnionego czynu oraz wniosek dowódcy jednostki, który uznał, że w związku ze skazaniem nie posiada on nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Następnie Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania S.Sz., decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] grudnia 2008 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że pomimo dobrej opinii Dowódca 9 Brygady Kawalerii Pancernej wystąpił o zwolnienie S.Sz. ze służby, uznał bowiem, iż czyn, za który został on skazany, dyskwalifikuje go jako żołnierza zawodowego i nie posiada on nieposzlakowanej opinii. Jednocześnie wyjaśnił, że zmiany daty zwolnienia ze służby dokonano w oparciu o przepis art. 130 § 2 K.p.a.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.Sz. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jej uchylenie jako naruszającej prawo.

W ocenie skarżącego decyzja o zwolnieniu go ze służby została podjęta bez należytego zbadania sprawy, gdyż nie uwzględniono okoliczności przemawiających za pozostawieniem go w służbie (wysokie kwalifikacje zawodowe, dobra opinia służbowa, działalność społeczna). Ponadto skarżący podniósł, iż jego zdaniem zwolnienie go ze służby jest przejawem dyskryminacji, gdyż w tej samej jednostce wojskowej pełnią służbę żołnierze sądownie karani.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawę materialnoprawną decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej stanowił art. 112 pkt 1 w zw. z art. 115 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137).

Stosownie do treści art. 112 pkt 1 cyt. ustawy, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary.

Użyte w tym przepisie sformułowanie "można zwolnić" oznacza, iż w tym przypadku zwolnienie ze służby pozostawione zostało decyzji organu wojskowego. W sprawie jest niesporne, że S.Sz. został uznany winnym popełnienia występku i skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Braniewie z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt II K 65/07 na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata. Dowódca 9 Brygady Kawalerii Pancernej, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia, w dniu 22 kwietnia 2008 r., wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr MON z wnioskiem o zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

W ocenie organu zwalniającego, żołnierz zawodowy popełniając występek, za który został skazany prawomocnym wyrokiem, naruszył wymóg nieposzlakowanej opinii, jaką powinien legitymować się żołnierz (art. 2 cyt. ustawy). Służbę pełni się bowiem nie tylko w jednostce wojskowej bądź w trakcie wykonywania czynności służbowych, ale także w życiu prywatnym poza jednostką i poza czasem przeznaczonym na wykonywanie tych czynności. Wprawdzie ustawodawca nie definiuje pojęcia "nieposzlakowanej opinii" to jednak w świetle Słownika Języka Polskiego, PWN Warszawa 2002, nieposzlakowany – to taki, któremu nie można nic zarzucić, nieskazitelny, doskonały, idealny" (por. str. 513).

Sąd pierwszej instancji uznał, iż w okolicznościach tej sprawy organ w ramach swoich kompetencji miał prawo ocenić, że charakter czynu skarżącego, który został uznany winnym popełnienia występku z art. 207 § 1 Kodeksu karnego, tj. znęcania się psychicznego i fizycznego nad konkubiną i jej małoletnimi dziećmi, dyskwalifikował go jako żołnierza, podoficera Wojska Polskiego, który winien posiadać nieposzlakowaną opinię, a więc spełniać określone standardy moralne. Natomiast tej negatywnej oceny nie można usprawiedliwiać dotychczasowym nienagannym przebiegiem służby wojskowej.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.Sz. reprezentowany przez adwokata pełnomocnika z urzędu i zaskarżając go w całości zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 112 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) w wyniku nietrafnego przyjęcia, iż sam fakt skazania żołnierza zawodowego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania bez względu na okoliczności popełnienia czynu i bez względu na dotychczasowy przebieg służby, umożliwiają jego zwolnienie ze służby wojskowej oraz

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

– art. 145 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organy obu instancji obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia oraz

– art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nieodpowiadającego wymogom ustawowym, w konsekwencji pominięcia w nim okoliczności świadczących na korzyść skarżącego.

Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucił, iż w jego ocenie organy wojskowe orzekając w tej sprawie wyszły poza ramy uznania administracyjnego. Analizując jego sytuację pominęły szereg okoliczności świadczących na jego korzyść, które przemawiały za pozostawieniem go służbie wojskowej. Nie zostały bowiem uwzględnione opinie otrzymane przez niego podczas pełnienia służby. Ponadto organy wojskowe nie wskazały, jakie okoliczności, rozpatrywane z punktu widzenia Sił Zbrojnych, spowodowały podjęcie decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej.

Zdaniem skarżącego w tej sprawie organy obu instancji oceniły zebrany materiał dowodowy w sposób wybiórczy i jednostkowy, nie ustosunkowując się do okoliczności przemawiających na jego korzyść. Sąd pierwszej instancji akceptując stanowisko organów wojskowych poprzez oddalenie skargi naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a, istniały bowiem podstawy do jej uwzględnienia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. kasator wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ustosunkowano się do uzyskanych przez skarżącego pozytywnych opinii dotyczących jego dotychczasowej służby.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 112 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, autor skargi kasacyjnej podniósł, iż organ rozstrzygający o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej na podstawie tego przepisu poza faktem samego skazania na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania powinien wziąć pod uwagę także dodatkowe okoliczności, a więc na przykład dotychczasowy przebieg służby, uzyskane w trakcie służby opinie służbowe, a także charakter występku popełnionego przez żołnierza, w szczególności, czy miało ono związek z zawodowym wykonywaniem obowiązków, czy też dotyczyło wyłącznie prywatnej sfery życia żołnierza zawodowego. Zdaniem kasatora odmienne stanowisko Sądu pierwszej instancji świadczy o błędnej wykładni art. 112 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co spowodowało niewłaściwe jego zastosowanie. Przyjęto bowiem, że skazanie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania samodzielnie odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w art. 112 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy.

Organ podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie tego przepisu winien wyjaśnić dlaczego, mimo pozytywnych opinii oraz braku związku występku ze służbą wojskową podjął decyzję o zwolnieniu go ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogły być uznane za zasadne.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

W skardze kasacyjnej skarżący przedstawił zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu opartego na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

Przystępując do rozpoznania zarzutu naruszenia prawa procesowego, na wstępie wskazać należy na wadliwość w sformułowaniu wniosku kasacyjnego, poprzez brak określenia, czego żąda skarżący ponad uchylenie zaskarżonego wyroku, a więc czy przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał wyrok art. 185 § 1 P.p.s.a., czy też rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny art. 188 P.p.s.a., jednakże wobec faktu, iż w pozostałym zakresie skarga kasacyjna odpowiada stawianym jej wymaganiom, możliwe stało się jej merytoryczne rozpoznanie.

Formułując podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania postawiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

Zarzut naruszenia wskazanych przepisów uzasadniono tym, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy wojskowe zasad postępowania administracyjnego w zakresie pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz podjęcia oceny w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego mimo pozytywnych opinii i braku związku występku ze służbą, podjęto decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Ponadto odwołując się do art. 141 § 4 P.p.s.a. zarzucono, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominął dotychczasowy przebieg służby skarżącego w tym uzyskane przez niego w okresie jej pełnienia pozytywne opinie.

Odnosząc się do tak sformułowanej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że nie wystarczyło przytoczenie naruszonych przepisów, lecz niezbędne było także ich uzasadnienie przez wskazanie na czym naruszenie tych przepisów polegało i czy mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się ich naruszenia i to w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie przypomnieć należy, że kryteria kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (szerzej na ten temat B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 15-17 oraz T. Woś, M. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis 2005, s. 33-40).

Dokonując kontroli działalności administracji według tych kryteriów sąd administracyjny stosuje środki przewidziane w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 1 P.p.s.a.). Do naruszenia tych przepisów mogłoby dojść zatem wyłącznie wówczas, gdyby wbrew wymogom w nich ustalonych sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tego rodzaju sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Tego rodzaju zarzut nie został też w skardze kasacyjnej sformułowany. Podważono w niej bowiem ocenę Sądu pierwszej instancji, iż oddalając skargę (tj. stosując środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a.) nie dostrzegł wskazywanych w skardze naruszeń prawa procesowego, których dopuściły się organy orzekające obu instancji. Zatem kontrola Sądu drugiej instancji sprowadzała się do zweryfikowania w ramach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, czy stosując tego rodzaju środek przewidziany w ustawie Sąd pierwszej instancji przeoczył naruszenie przepisów prawa, które powinny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca dopatruje się tych naruszeń w sferze prawa procesowego. Nie można bowiem uznać orzeczenia Sądu pierwszej instancji za zgodne z prawem, jeżeli nie uwzględnia ono uchybień procesowych popełnionych w postępowaniu administracyjnym, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z kolei zgodnie z treścią objętego zarzutami skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ oraz stwierdzenia nieważności – art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 210-211).

Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy, należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J.P. Tarno, op.cit., s. 211 oraz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie administracyjne, Warszawa 2004, s. 305).

Ocena prawna prowadząca Sąd pierwszej instancji do stwierdzenia istnienia podstaw do oddalenia skargi lub uchylenia zaskarżonego aktu z powodów podanych w omawianych przepisach powinna stanowić element uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 P.p.s.a.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do przesłanek uzasadniających oddalenie skargi spełnia wymogi przewidziane w przytoczonych przepisach.

Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że w ustalonym stanie faktycznym istniały podstawy do oddalenia skargi (art. 151 P.p.s.a.). Treść uzasadnienia wyroku pozwala na ocenę motywów jakimi kierował się Sąd uznając, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy orzekające zarówno art. 112 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jak i zasad postępowania administracyjnego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutowi kasatora odniesiono się do dotychczasowego nienagannego przebiegu służby skarżącego, lecz uznano, iż nie zmienia ono jego negatywnej oceny z uwagi na charakter popełnionego czynu.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 112 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie, że sam fakt skazania żołnierza zawodowego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania bez względu na okoliczności jego popełnienia i bez względu na dotychczasowy przebieg służby, umożliwiają zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej stwierdzić należy, że jest on nietrafny.

Z treści uzasadnienia tego zarzutu wynika, że skarżący dąży do podważenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny przyjętej w zaskarżonym wyroku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji aprobując stanowisko organu wojskowego wskazał, że uznanie skarżącego winnym popełnienia występku z art. 207 § 1 Kodeksu karnego, tj. znęcania się psychicznego i fizycznego nad konkubiną, a także jej małoletnimi dziećmi i skazanie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Braniewie z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt II K 65/07, na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby uprawniało do zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Podkreślił, iż z uzasadnienia wyroku karnego wynikało, iż nie było to marginalne, odosobnione, pojedyncze zachowanie skarżącego, lecz, że czynów tych dopuszczał się on przez dłuższy okres czasu. Stwierdził, iż charakter popełnionego czynu dyskwalifikował go jako podoficera Wojska Polskiego i bez znaczenia była okoliczność, że dotyczył on sfery życia prywatnego skarżącego oraz, że oceny tej nie można usprawiedliwiać dotychczasowym nienagannym przebiegiem służby wojskowej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.

Wyjaśnić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku nie orzekł, co do wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego albowiem stosownie do treści art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i art. 260 cyt. ustawy orzekanie o przyznaniu takiemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy następuje przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.