Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku F. W. i M. W. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3445/19 w sprawie ze skargi F. W. i M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.

Pismem z [...] lipca 2020 r., zachowując ustawowy termin, F. W. i M. W. ("skarżący") wnieśli o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3445/19, w części, której sąd ten nie orzekł o kosztach postępowania, w szczególności w przedmiocie zasądzenia od skarżących kasacyjnie na rzecz skarżących kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że pełnomocnik skarżących złożył wniosek o przyznanie kosztów postępowania zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a., a wobec oddalenia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny powinien również wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie ww. kosztów.

Pismem z [...] lipca 2020 r., B. Ł. i D. Ł. ("skarżący kasacyjnie") wnieśli o odrzucenie ww. wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Natomiast zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Faktem jest, że w niniejszej sprawie wniosek o zasądzenie od skarżących kasacyjnie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, został złożony zgodnie z dyspozycją art. 210 p.p.s.a. Istotne jednak jest również to, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1421/18, skarżący zostali zwolnieni od kosztów sądowych oraz został dla nich ustanowiony radca prawny.

Przypomnieć zatem należy, że wyznaczony w ramach prawa pomocy adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków (art. 250 p.p.s.a.). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzeka w wyroku kończącym postępowanie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, jako że takie wynagrodzenie przyznawane jest przez sąd wojewódzki w postępowaniu uregulowanym w art. 258-261 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1435/06, LEX nr 927513 czy postanowienie z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 2090/10, LEX nr 1428335).

Natomiast w odniesieniu do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, tj. kosztów pomiędzy stronami, należy podkreślić, że skoro skarżący postanowieniem z dnia 30 listopada 2018 r. zostali zwolnieni od kosztów sądowych, to nie ponieśli oni kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu, w tym nie byli zobowiązani do uiszczenia opłat sądowych. Powyższe stanowiło zatem podstawę do nieuwzględnienia wniosku składanego na podstawie art. 210 p.p.s.a., ponieważ art. 204 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że zwrot niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego dotyczy kosztów poniesionych. W przypadku zwolnienia skarżących z obowiązku ich uiszczania, nie można mówić o tym, że ponieśli oni koszty związane z przeprowadzonym postępowaniem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.