Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

S. M. pismem z dnia 9 kwietnia 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 20 maja 2008 r. Sąd wezwał S. M. do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez podanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji – stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd pouczył skarżącego o treści powołanego wyżej przepisu.

Uzupełniając złożony wniosek (pismem z dnia 30 maja 2008 r.) skarżący poniósł, że w miarę możliwości i sił chciałby jeszcze popracować w zawodzie.

S. M. podkreślił, że otrzymywane dodatkowe wynagrodzenie za pracę pozwala mu "w miarę na lepsze, a nie na bardzo dobre życie", w tym na wyjazd na wczasy i regenerację sił. Skarżący podniósł dalej, że praca ta jest jego pasją "podtrzymującą moją funkcjonalność fizyczną i psychiczną".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji do czasu wydania wyroku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania powyższych przesłanek ciąży na stronie skarżącej. Jednocześnie, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.

Analizując złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należy, że nie został on przekonująco uzasadniony.

Skarżący podniósł bowiem jedynie, że praca którą wykonuje jako instruktor prawa jazdy jest Jego pasją, a dodatkowe wynagrodzenie z tego tytułu pozwala mu lepsze życie, w tym na wczasy i regenerację sił. W świetle tych okoliczności można mówić o typowych, zwykłych następstwach wykonania decyzji, przytoczone okoliczności żadną miarą nie uzasadniają natomiast możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.

Podkreślić przy tym należy, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony (vide: postanowienie NSA z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 363/08, opublikowane w Internecie).

Ponadto Sąd z urzędu nie dostrzegł okoliczności uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.