IV SA/Wa 2085/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-12-10	
Data wpływu	2018-07-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Anna Falkiewicz-Kluj /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Zagospodarowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II OSK 2563/19
II OZ 782/19	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność uchwały w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1073; art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2; Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej, stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały, w odniesieniu do działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: - [...] i [...] powstałych w wyniku wtórnego podziału działki numer ewidencyjny [...] z obrębu [...]; - [...] i [...] powstałych w wyniku wtórnego podziału działki numer ewidencyjny [...] z obrębu [...]; - [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...]; - [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]; - [...], [...] i [...] powstałych w wyniku wtórnego podziału działki numer ewidencyjny [...] z obrębu [...]; - [...], [...] i [...] powstałych w wyniku wtórnego podziału działki numer ewidencyjny [...] z obrębu [...]; - [...] z obrębu [...], w części w jakiej usytuowane były na gruntach ewidencyjnie leśnych, zgodnie z granicami użytków z 10 października 2006r.; - [ z obrębu [...] w granicach terenu oznaczonego symbolem G1.5 MN/L; - [...] z obrębu [...] w części w jakiej usytuowana była na gruntach ewidencyjnie leśnych, zgodnie z granicami użytków ewidencyjnych z 10 października 2006 r. z wyłączeniem części gruntu leśnego o powierzchni 250 m2 dla którego uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zgodnie z decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2005 r. [...]; 2. zasądza od Miasta W. na rzecz Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Rada [...] [...] października 2009 r. podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...].

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Wojewoda [...], zarzucając naruszenie: art. 7 ust. 2 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16 poz. 78; z 1997 r. Nr 60 poz. 370, Nr 80 poz. 505, Nr 160 poz. 1079), w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415; z 1996 r. Nr 106 poz. 496; z 1997 r. Nr 111 poz. 726, Nr 133 poz. 885), zwanej dalej "ustawą p.z.p", poprzez:

1. brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, bądź wbrew uzyskanej decyzji odmawiającej wyrażenia takiej zgody dla działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr.:

- [...] i [...] (powstałych z podziału działki nr [...], obręb [...];

- [...] i [...] z obr. [...];

- [...] i [...] (powtałych z podziału działki nr [...], obr. [...]

- [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...];

-[...] z obrębu [...],

2. brak spełnienia warunków wynikających z uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, bądź wbrew uzyskanej decyzji odmawiającej wyrażenia takiej zgody dla części działki, w odniesieniu do działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi:

- [...] i [...] z obrębu [...];

- [...], [...] i [...] (powstałych w wyniku wtórnego podziału działki numer [...]) z obrębu [...];

-[...] z obrębu [...];

-[...], [...] i [...] (jako części powstałe w wyniku wtórnego podziału działki numer [...]) z obrębu [...];

- [...] z obrębu [...]w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem [...];

-[...] z obrębu [...], w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem [...], położonych w dzielnicy [...], objętych ww. planem miejscowym.

Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do ww. działek i zasądzenie na rzecz Wojewody [...] kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały, naruszony został tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy p z.p., co na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o z.p., w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o p.z.p., winno skutkować częściową nieważnością w/w uchwały.

W związku z dyspozycją art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. I pkt 8 ustawy p z.p., wobec stwierdzenia, że w obsarze planu istneiały grunty leśne, zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające zgody, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy p z.p. Zgodę tę w dacie tworzenia planu wydawał Wojewoda [...] – decyzja z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...]. (art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu z 10 października 2006 r.).

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, lasem jest grunt:

-o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków;

-związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

W przedmiotowej sprawie, organ sporządzający plan miejscowy w odniesieniu do części działek nie uzyskał stosownej zgody na zmianę przeznaczenia, a zatem nie był uprawniony do dokonywania zmiany ich przeznaczenia, ponadto zaś w odniesieniu do części działek nie wprowadził, do ustaleń planu miejscowego, stosownych warunków wyrażonych w ww. zgodach, pod którymi została ona wyrażona. Powyższe należy również kwalifikować, jako naruszenie właściwości organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy p z.p.

W dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. [...] października 2006 r., nie tylko działka oznaczona numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położona w dzielnicy [...], oznaczona była w ewidencji gruntów, w części, jako las klasy VI o powierzchni 0,2975 ha, ale również inne działki stanowiły, w całości lub w części, użytek ewidencyjnie leśny. Jak wynika z pisma, znak: [...], Urzędu Miasta [...] z [...] maja 2018 r., oraz załączonych do pisma zaświadczeń według stanu na dzień [...] października 2006 r., w [...], również działki oznaczone numerami ewidencyjnym:

- [...] o powierzchni 0,2651 ha z obrębu [...] stanowiła w całości grunty leśne klasy VI (LsVI);

- [...] o powierzchni 0,4436 ha z obrębu [...] stanowiła grunty leśne klasy VI o powierzchni 0,2984 ha (LsVI) oraz tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,1452 ha (B);

- [...] o powierzchni 0,0477 ha z obrębu [...] stanowiła w całości grunty leśne klasy VI (LsVI);

- [...] o powierzchni 0,2858 ha z obrębu [...] stanowiła w całości grunty leśne klasy VI (LsVJ);

- [...] o powierzchni 0,2848 ha z obrębu [...] stanowiła grunty leśne klasy VI o powierzchni 0,2418 ha (LsVI) oraz tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,0430 ha (B);

- [...] o powierzchni 0,1455 ha z obrębu [...] stanowiła w całości grunty leśne klasy VI (LsVI);

- [...] o powierzchni 0,1306 ha z obrębu [...] stanowiła w całości grunty leśne klasy VI (LsVI);

- [...] o powierzchni 0,2775 ha z obrębu [...] stanowiła w całości grunty leśne klasy VI (LsVI);

- [...] o powierzchni 0,5253 ha z obrębu [...] stanowiła grunty leśne klasy V o powierzchni 0,2717 ha (LsV) oraz grunty leśne klasy VI o powierzchni 0,2536 ha (LsVI) nie uzyskały stosownej zgody na zmianę przeznaczenia.

Prezydent [...], do pisma z 12 stycznia 2018 r., znak: [...], załączył kopie zgód tj. decyzję Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...].06.2002 r. -Decyzja Nr [...] Wojewody [...] znak: [...] z dnia [...]J2.2005r.

Działka o numerze ewidencyjnym: [...] (powstała z wtórnego podziału pierwotnej działki numer [...]) z obrębu [...] została przeznaczona pod ul. [...] (jednostka terenowa [...]) oraz częściowo ul. [...] (jednostka terenowa [...]); [...] (powstała z wtórnego podziału pierwotnej działki numer [...]) i [...] z obrębu [...] została przeznaczona pod tereny mieszkaniowo-usługowe (ustalenia dla jednostki terenowej [...]); [...] z obrębu [...] została przeznaczona pod tereny mieszkaniowo-usługowe (ustalenia dla jednostki terenowej [...]); [...] i [...] (powstała z wtórnego podziału pierwotnej działki numer [...]) z obrębu [...] została przeznaczona pod tereny mieszkaniowe jednorodzinne rezydencjonalne (ustalenia dla jednostki terenowej [...]); [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...] została przeznaczona pod tereny mieszkaniowe jednorodzinne rezydencjonalne (ustalenia dla jednostki terenowej [...]); [...] z obrębu [...] została przeznaczona pod tereny usług na działkach leśnych (ustalenia dla jednostki terenowej [...]), zaś dla ww. działek nie uzyskano decyzji na zmianę przeznaczenia, bądź wręcz odmówiono wyrażenia takiej zgody (działka nr [...] z obrębu [...]).

Ponadto skarżący wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 2 ww. ustawy, każdy grunt ewidencyjnie leśny, niezależnie od wielkości jego powierzchni, wymaga uzyskania zgody stosownych organów, na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Ustawa powyższa nie wprowadza ograniczeń dotyczących wielkości powierzchni gruntów leśnych, dla jakiej zgoda jest wymagana, a dla jakiej wymóg jej uzyskania nie obowiązuje. To decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 7 ust. 2 ww. ustawy, rozstrzyga kwestię dopuszczalności przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze lub, jak w przedmiotowej sprawie, przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i stanowi podstawę do dokonania zmiany przeznaczenia w planie miejscowym, o ile jest decyzją pozytywną, tj. akceptującą dokonanie zmiany przeznaczenia. W odniesieniu do wskazanych powyżej działek organ wykonawczy miasta w ogóle nie wystąpił o wyrażenie takiej zgody uznając, m.in. że jest ona niepotrzebna z uwagi na częściowe zagospodarowanie ww. działek, bądź z uwagi na występowanie użytków mieszanych (leśnych i nieleśnych). Tymczasem z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika konieczność uzyskania takiej zgody nawet dla 1 m2 powierzchni gruntów leśnych. Skoro zatem cześć ww. działek posiadała grunty nieleśne to grunty te winny zostać wydzielone liniami rozgraniczającymi od gruntów leśnych, które winny zostać pozostawione jako tereny lasów, bez prawa do zabudowy, nie zaś samowolnie przeznaczane na cele nieleśne. Co więcej w takim przypadku plan miejscowy, co najwyżej mógł adoptować istniejącą już zabudowę, bez możliwości realizacji nowej zabudowy, jak również bez możliwości rozbudowy zabudowy już istniejącej w ramach gruntów leśnych.

W odniesieniu do części gruntów leśnych uzyskano co prawda decyzję na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, jednakże nie wprowadzono, do ustaleń planu miejscowego, warunków wynikających z wydanych decyzji. Wojewoda [...] wyrażając zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w decyzji z [...] grudnia 2005 r. określił wyraźnie na str. 2 decyzji, iż: "Zgoda powyższa może zostać wykorzystana w planie zagospodarowania przestrzennego po przyjęciu następujących warunków:

- przeznaczenie terenów leśnych zgodnie z określonym w rubryce 7

- normatyw powierzchniowy nowotworzonych działek leśnych 0,2000 ha (z tolerancją do 5% powierzchni) — dotyczy poz. J, 2, 3, 4, 5, 7

- ograniczenie powierzchni wyłączanej z produkcji leśnej na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług do 20% powierzchni — dotyczy poz, 1-7

- zachowanie drzewostanu i prowadzenie gospodarki leśnej na pozostałej powierzchni leśnej (po wyłączeniu z produkcji leśnej). ".

W kontekście powyższej decyzji dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym:

- [...] z obrębu [...], będącej w całości gruntem leśnym o powierzchni 0,3880 ha, oznaczonym symbolem [...] stanowiącym teren mieszkaniowo - usługowy, w planie miejscowym dopuszczono maksymalne wyłączenie z produkcji leśnej na poziomie 60% (vide § 77 ust. 3 pkt 4, wartość z kolumny 7 uchwały), podczas gdy zgodnie z warunkami określonymi w decyzji na zmianę przeznaczenia, powierzchnia wyłączenia nie powinna przekraczać 20%;

- [...] z obrębu [...], będącej w całości gruntem leśnym o powierzchni 0,1993 ha, oznaczonym symbolem [...] stanowiącym teren mieszkaniowy jednorodzinny ekstensywny, w planie miejscowym dopuszczono maksymalne wyłączenie z produkcji leśnej na poziomie 40% (vide § 77 ust. 3 pkt 3, wartość z kolumny 7 uchwały), podczas gdy zgodnie z warunkami określonymi w decyzji na zmianę przeznaczenia, powierzchnia wyłączenia nie powinna przekraczać 20%; ponadto w planie określono minimalną wielkość działki inwestycyjnej na poziomie 800 m2 (vide § 77 ust. 3 pkt 3, wartość z kolumny 3 uchwały), podczas gdy w decyzji na zmianę przeznaczenia minimalny normatyw powierzchniowy określony został na poziomie 2000 m2 z tolerancją 5%;

- [...], [...] i [...] (powstałe w wyniku wtórnego podziału działki numer [...] z gruntem leśnym na powierzchni 0,4648 ha) z obrębu [...], oznaczonym symbolem [...], jako tereny mieszkaniowe jednorodzinne rezydencjonalne, w planie miejscowym dopuszczono maksymalne wyłączenie z produkcji leśnej na poziomie 30% (vide § 81 ust. 3 pkt 11, wartość z kolumny 7 uchwały), podczas gdy zgodnie warunkami określonymi w decyzji na zmianę przeznaczenia, powierzchnia wyłączenia nie powinna przekraczać 20%; ponadto w planie określono minimalną wielkość działki inwestycyjnej na poziomie 1600 m2 (vide § 81 ust. 3 pkt 11, wartość z kolumny 3 uchwały), podczas gdy w decyzji na zmianę przeznaczenia minimalny normatyw powierzchniowy określony został na poziomie 2000 m2 z tolerancją 5%;

- [...] z obrębu [...], stanowiącym grunty leśne na powierzchni 0,4541 ha, oznaczonym symbolem [...] jako tereny mieszkaniowe jednorodzinne rezydencjonalne, w planie miejscowym dopuszczono maksymalne wyłączenie z produkcji leśnej na poziomie 30% (vide § 81 ust. 3 pkt 11, wartość z kolumny 7 uchwały), podczas gdy zgodnie warunkami określonymi w decyzji na zmianę przeznaczenia, powierzchnia wyłączenia nie powinna przekraczać 20%; ponadto w planie określono minimalną wielkość działki inwestycyjnej na poziomie 1600 m2 (vide § 81 ust. 3 pkt 11, wartość z kolumny 3 uchwały), podczas gdy w decyzji na zmianę przeznaczenia minimalny normatyw powierzchniowy określony został na poziomie 2000 m z tolerancją 5%;

- [...], [...] i [...] (jako części powstałe w wyniku wtórnego podziału działki numer [...] z gruntem leśnym na powierzchni 0,2536 ha) z obrębu [...], oznaczonym symbolem [...], jako tereny mieszkaniowe jednorodzinne rezydencjonalne, w planie miejscowym dopuszczono maksymalne wyłączenie z produkcji leśnej na poziomie 30% (vide § 81 ust. 3 pkt 11, wartość z kolumny 7 uchwały), podczas gdy zgodnie warunkami określonymi w decyzji na zmianę przeznaczenia, powierzchnia wyłączenia nie powinna przekraczać 20%; ponadto w planie określono minimalną wielkość działki inwestycyjnej na poziomie 1600 m2 (vide § 81 ust. 3 pkt 11, wartość z kolumny 3 uchwały), podczas gdy w decyzji na zmianę przeznaczenia minimalny normatyw powierzchniowy określony został na poziomie 2000 m2 z tolerancją 5%.

Z decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2005 r. wynika również, iż organ ten w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym: [...] z obrębu [...], o łącznej powierzchni 0,2850 ha, wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia jedynie na powierzchni 400 m2 na cele komunikacyjne tj. pod poszerzenie ulic [...] i [...] (vide poz. 8 w części I decyzji), jednakże w pozostałej części tj. na powierzchni 0,2450 ha w sposób wiążący organ wykonawczy miasta, odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia (vide poz. 2 w części I decyzji). Tymczasem wbrew ww. decyzji pozostała dzęść działki (poza komunikacją) została przeznaczona pod tereny mieszkaniowe rezydencjonalne na działkach leśnych (jednostka terenowa [...]); 1 % obrębu [...], o łącznej powierzchni leśnej 0,1479 ha, wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia jedynie na powierzchni 250 m2 (vide poz. 9 w części I decyzji), jednakże w pozostałej części tj. na powierzchni 0,1229 ha w sposób wiążący organ wykonawczy miasta, odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia (vide poz. 3 w części I decyzji); tymczasem wbrew ww. decyzji pozostała część działki została przeznaczona pod tereny mieszkaniowo - usługowe (jednostka terenowa [...]).

Decyzje wyrażające zgodę na zmianę przeznaczenia wiązały Prezydenta [...] w procesie sporządzania planu. Jeżeli organ wykonawczy gminy, odpowiedzialny za proces sporządzania planu miejscowego, w tym także kierowania wniosku o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia, jako strona w toczącym się postępowaniu administracyjnym, był niezadowolony z przedmiotowej decyzji to służyły mu środki odwoławcze. Brak złożenia odwołania, skutkował akceptacją decyzji, w tym także w zakresie warunków w nim określonych.

Powyższe decyzja, jako pozostająca w obrocie prawnym, wiązała organy gminy przy sporządzaniu i uchwalaniu planu miejscowego. W związku z nieuwzględnieniem w planie warunków ww. decyzji, a także w związku z odmową wyrażenia takiej zgody, nie można uznać, że projekt planu został uzgodniony, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o z.p. Tak więc, ustalenia planu miejscowego, jako niezgodne z uzyskanymi decyzjami wyrażającymi zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, naruszają art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy p z.p., w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a tym samym naruszają tryb postępowania przy sporządzaniu planu miejscowego, co na mocy art. 27 ust. 1 ustawy o z.p. powinno skutkować nieważnością uchwały w części dotyczącej wskazanych powyżej działek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazał, że przedmiotowy plan był sporządzany w trybie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.)

W toku procedury sporządzania przedmiotowego planu, organem w którego kompetencjach znajdowało się wydawanie decyzji w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne był skarżący obecnie plan Wojewoda [...] kompetencje w tym zakresie przejął Marszałek Województwa już po uchwaleniu przedmiotowego planu.

Odnośnie braku uzyskania zgód na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla części działek objętych planem miejscowym organ stwierdził, że dla uznania, że mamym do czynienia z lasem muszą być spełnione 2 przesłanki powierzchniowa i przesłanka związku z gospodarką leśną.

Oznacza to, iż do zaliczenia gruntów do gruntów leśnych w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a co za tym idzie również obowiązku uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nieleśne, decydujące znaczenie ma ustawa o lasach (pomijając grunty zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej oraz pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych).

O powiązaniu z prowadzeniem gospodarki leśnej przesądza uproszczony plan urządzenia lasu. Takie stanowisko potwierdza dodatkowo wykładnia literalna a contario definicji pojęcia "gruntów rolnych" w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skoro gruntami rolnymi są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne a takiego odwołania do ewidencji gruntów ustawa nie stosuje w odniesieniu do gruntów leśnych, to należy uznać tym samym, iż jest to świadomy zabieg ustawodawcy i pojęcie gruntów leśnych w rozumieniu tej ustawy powinno być dokonywane przez ustalenia ustawy o lasach a nie przeniesienie zapisów ewidencji.

W związku z powyższym prezentowane przez Skarżącego stanowisko, że sam fakt ujęcia w ewidencji gruntów działki jako "Ls" powoduje konieczność uzyskania "zgody odlesieniowej", jest niezasadne gdyż niezbędne jest bowiem każdorazowe dokonanie analizy, czy dany grunt jest gruntem leśnym w rozumieniu ustawy o lasach.

Z ostrożności procesowej pełnomocnik Organu wskazał, iż gdyby Sąd uznał jednak wadliwość w zakresie uzyskania zgód na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne to brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu w odniesieniu do całych działek ewidencyjnych.

Granica pomiędzy klasoużytkami (wydzielająca grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako Ls) jest jednoznacznie określona w ewidencji gruntów i budynków. Skoro tak wydzielone obszary mogą być przedmiotem postępowań administracyjnych (np. w zakresie wydawania zgody na zmianę ich przeznaczenia), to tym bardziej możliwe jest ograniczanie do ich ewentualnego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Wyeliminowanie ustaleń planu miejscowego również dla terenów nieleśnych spowoduje całkowite zaburzenie ładu przestrzennego. Na skutek braku planu miejscowego możliwe będzie bowiem ubieganie się o ustalenie warunków zabudowy na zasadach daleko mniej uwzględniających zarówno wymogi ładu przestrzennego jak i ochrony środowiska.

Działki ew. nr [...], [...] (powstałe z podziału dz. ew. [...]) z obrębu [...] oraz działka ew. nr ew. nr [...] z obrębu [...] w trakcie procedury planistycznej stanowiły działki zabudowane, o użytku częściowo nieleśnym, na dz. ew. nr [...] było 1452 m2 użytku budowlanego (B), a na dz. ew. nr [...] - 430 m2 użytku B. W wydanej do przedmiotowego planu decyzji (Dec. [...] znak [...] z dn. [...].12.2005 r.) w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne Wojewoda [...] odmówił wydania takiej zgody dla jednej z działek w tym planie uzasadniając odmowę możliwością realizacji inwestycji na nieleśnej części działki. W związku z powyższym o zgodę na zmianę przeznaczenia dla ówczesnej działki ew. nr [...] nie wystąpiono, a na działce [...] ustalono zabudowę mieszkaniową zgodnie ze stanem istniejącym.

Działka ew. nr [...] z obrębu [...]stanowiła działkę zabudowaną (vide mapa na której narysowano plan) w trakcie sporządzania planu, z mapy wynikało, że w otoczeniu budynku występuje użytek nieleśny, który rozciąga się również na sąsiednie działki [...] i [...].

Również w odniesieniu do działek ew. nr [...] i [...] (powstałych z podziału dz. ew. [...]) oraz [...] i [...] z obrębu [...] zwrócono uwagę na trudności techniczne istniejące w czasie sporządzania projektu przedmiotowego planu. Na początku lat dwutysięcznych nie istniała jeszcze elektroniczna baza przestrzenna ewidencji gruntów i mapy wektorowe, a do celów sporządzania miejscowych planów pobierano odbitki papierowe mapy zasadniczej. Na mapie pobranej do przedmiotowego planu, na której został on sporządzony, na przedmiotowych działkach nie ma oznaczenia użytku gruntowego. Potrzebne do wniosku leśnego wypisy z ewidencji gruntów można było uzyskać jedynie dla wybranych - na podstawie mapy - działek.

Z tych powodów w/w działki zostały we wniosku pominięte.

Przy tak oznaczonym użytku oraz widocznym na mapie zainwestowaniu na działce nie występowano z wnioskiem w sprawie zmiany ich przeznaczenia na cele nieleśne, co też było zgodne z wyżej przywołanym stanowiskiem Wojewody.

Odnośnie niewprowadzenia do planu miejscowego warunków wynikających z wydanych decyzji na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...] i [...] z obrębu [...], [...], [...] i [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...], [...], [...] z obrębu [...].

Organ zwrócił uwagę, że treść art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje, że organ właściwy w sprawie ochrony gruntów leśnych może albo wyrazić zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne albo odmówić zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawiera podstawy do wyrażania zgody warunkowej. Potwierdza to m.in. art. 7 ust. 5 tej ustawy: Organ wyrażający zgodę, o którym mowa w ust. 2, może żądać złożenia wniosku w kilku wariantach, przedstawiających różne kierunki projektowanego przestrzennego rozwoju zabudowy. Jeśliby organ wyrażający zgodę na zmianę przeznaczenia mógł wprowadzać do zgody warunki, przepis ten byłby bezprzedmiotowy.

Jedną z podstawowych zasad działania organów administracji jest zasada działania | w oparciu o kompetencje przyznane prawem i w granicach prawa. Określenie przez Wojewodę [...] warunków dotyczących powierzchni dopuszczonej do wyłączenia z produkcji leśnej oraz zakazów podziału rażąco naruszało określony prawem zakres decyzji. Wojewoda [...] w swoich rozstrzygnięciach nadzorczych prowadzi obszerne wywody, iż rada gminy nie ma kompetencji do dopuszczenia lub nie (w tym określenia zasad) w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego, podziału nieruchomości, a zarazem czyni zarzut, że rada gminy nie wprowadziła tego warunku zawartego nieprawidłowo w decyzjach "odlesieniowych" Wojewody.

Postępowanie w sprawie wyłączenia gruntu z produkcji leśnej jest osobnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po uzyskaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie, w której określa się obowiązki zawiązane z wyłączeniem. Zgodnie z ust. 4 tego artykułu wydanie takiej decyzji następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Tak więc określanie w miejscowym planie rozstrzygnięć wydawanych w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadziłoby do ingerencji autonomicznego rozstrzygnięcia właściwego organu administracji. Potwierdza to również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2018r, sygn. akt IV SA/Wa 3192/17.

Niniejsza sprawa dotyczy zatem oceny skutków wydania wadliwej decyzji administracyjnej dla uchwalania aktu prawa miejscowego. Jest to relacja pomiędzy aktem stosowania prawa a aktem stanowienia prawa. Zasada domniemania ważności decyzji administracyjnych nie może prowadzić do akceptowania wywoływania skutków dla aktu stanowienia prawa przez takie decyzje w zakresie nieopartym na obowiązujących przepisach, gdyż właśnie w niniejszym postępowaniu powinna zostać dokonana ocena ich wadliwości.

Biorąc powyższe pod uwagę, warunki zawarte w decyzjach wyrażających zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne mogą być uznane jedynie za niewiążące zalecenia, jakie organ ochrony gruntów rolnych i leśnych skierował do organu planistycznego.

Argumentacja Wojewody w przedmiotowym zakresie nie znajduje potwierdzenia w treści ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która to w żadnym artykule nie upoważniała organu właściwego w sprawie ochrony gruntów leśnych do wydawania zgód warunkowych na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, jak również jest sprzeczna z treścią rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie w jakim postuluje wprowadzenie do planu miejscowego rozwiązań sprzecznych z przedmiotowym rozporządzeniem.

Jednocześnie w odniesieniu do działki ew. nr [...] z obrębu [...], dla której uzyskano decyzję na zmianę przeznaczenia 250 m2 gruntów leśnych na cele nieleśne a odmówiono zmiany przeznaczenia dla 1229 m2 takich gruntów na działce podano, że na tej działce występuje 3555 m2 innych użytków, na których można realizować inwestycję. Warunki dotyczące normatywu nowotworzonych działek oraz ograniczenia powierzchni wyłączanej z produkcji leśnej wpisane w decyzję Wojewody nie dotyczą przedmiotowej działki, W związku z powyższym zawarte w planie ustalenia dla terenu [...] nie kolidują z wydaną zgodą, albowiem dla przedmiotowego terenu (par. 84 ust. 2 pkt 2) plan ustala zachowanie i uzupełnienie istniejącej zabudowy, dopuszczając remont, wymianę, modernizację, przebudowę, rozbudowę lub dobudowę istniejącej zabudowy. Istniejąca zabudowa zlokalizowana jest na nieleśnej części działki. Oznacza to, że nową zabudowę należy realizować na nieleśnej powierzchni działki, z możliwością wykorzystania zgodnie z decyzją odlesieniową 250 m2 gruntów leśnych.

Niezależnie od wyżej podniesionych argumentów wskazano na art. 2 Konstytucji RP zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Jedną z zasad wynikających z przedmiotowego artykułu Konstytucji jest zasada pewności prawa (bezpieczeństwa prawnego). Jej treścią jest gwarancja ochrony praw nabytych, interesów w toku oraz ekspektatyw. Zasadę tę wywodzi się najczęściej z zasady ochrony zaufania jednostki do państwa, która interpretowana jest z, przewidzianej w art. 2 Konstytucji, klauzuli demokratycznego państwa prawnego. Niekiedy z klauzuli tej wywodzi się równolegle zasadę zaufania oraz zasadę pewności prawa (W. Sokolewicz, komentarz do art. 2 Konstytucji.

Niewątpliwie uchylenie przedmiotowych zapisów planu miejscowego po 12 latach od jego uchwalenia stanowiłoby działanie budzące wątpliwości w tym zakresie.

Na rozprawie pełnomocnicy skarżącego zmodyfikowali skargę w ten sposób że wnieśli o stwirdzenie nieważności ustaleń planu w zakresie części działek które w ewidencji gruntów występują jako użytki rolne oraz sprostowali obręb działki nr ew. [...] na [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała we wskazanej przez skarżącego części narusza prawo. Stwierdzone uchybienia uzasadniały wyeliminowanie ww uchwały z obrotu prawnego w części.

Skargę na przedmiotową uchwałę złożył Wojewoda [...], jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 z późn. zm.; dalej jako u.s.g.). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; a także postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania uchwały nie orzekł o jej nieważności, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g.

Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta [...] z [...] października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" –część I. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Tym samym należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Sąd uznaje skargę za dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu.

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej Uchwały jak i obecnie, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną") - którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25 maja 2009 r., II OSK 1778/08; z 11 września 2008 r., II OSK 215/08, wyrok WSA w Poznaniu z 17 listopada 2016 r., IV SA/Po 460/16 – CBOSA).

W świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p. do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust.1 p.z.p. w planie miejscowym następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Jak zaznaczył NSA w wyroku z 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05 (CBOSA), ustalenia miejscowego planu w praktyce ograniczają prawo własności. Przywołane przepisy tworzą normatywne zręby doktrynalnej koncepcji tzw. władztwa planistycznego gminy, przez które rozumie się przyznaną organom gminy przez ustawodawcę kompetencję do określania w sposób władczy (jednostronny i wiążący) przeznaczenia terenów położonych na obszarze gminy oraz zasad (sposobów) ich zagospodarowania. W ramach tego władztwa organy gminy mogą samodzielnie kształtować przeznaczenie oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się na obszarze ich działania, pod warunkiem, że czynią to w granicach obowiązującego prawa i nie nadużywają swych uprawnień. Jednym z podstawowych instrumentów, za pomocą których gmina wykonuje przysługujące jej władztwo planistyczne, jest plan miejscowy – co wynika jasno z przywołanego wyżej art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Regulację tę uszczegóławiają przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w których ustawodawca zawarł zestawienie, odpowiednio, obligatoryjnych i fakultatywnych elementów planu miejscowego.

Ustawodawca w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o z.p., wskazuje na wymóg uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, a konkretyzację tej normy odnaleźć można w art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z powyższą regulacją, ochrona gruntów leśnych polega na ograniczaniu przeznaczania tych gruntów na cele nieleśne lub nierolnicze; zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi; przywracaniu wartości użytkowej gruntom, które utraciły charakter gruntów leśnych wskutek działalności nieleśnej; poprawianiu ich wartości użytkowej oraz zapobieganiu obniżania ich produkcyjności oraz ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Tak więc, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, reguluje m.in. zasady ochrony gruntów leśnych poprzez ograniczanie przeznaczania tych gruntów na cele nieleśne i nierolnicze. Stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagające zgody, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu na datę uchwalanego planu) przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa, wymagało uzyskania zgody wojewody. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż wyrażenie, na podstawie art. 7 ust. 2 cyt. ustawy, zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następuje w formie decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę do dokonania stosownych zmian w planie miejscowym (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999 r., II SA 995/99, ONSA z 2000 r. Nr 4, poz. 173). Decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ww ustawy ma charakter uznaniowy, poza odesłaniem do art. 6 ust. 1 ustawy, wskazującym na przesłanki, jakimi winien kierować się organ, w dacie podejmowania uchwały w przedmiocie zagospodarowania terenu, przy kwalifikowaniu gruntu leśnego do odmiennego przeznaczenia (tu na nieleśny).

Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, wbrew stanowisku organu, że w przedmiotowej sprawie organ sporządzający plan miejscowy albo nie uzyskał stosownej zmiany albo nie wprowadził treści uzgodnień do tego panu. Odnosząc się do każdej ze wskazanych w skardze działek ewidencyjnych Sąd stwierdza co następuje.

Działki nr ew. [...] i [...] powstały z podziału działki nr [...], z obrębu [...]. Organ wskazał, że ze względu na częściowo nieleśny użytek działki nr [...] - nie występowano o zgodę na zmianę przeznaczenia (k 39). Zgodnie z tym co zostało stwierdzone wyżej bez względu na powierzchnię działki, skoro jest ona uwidoczniona w rejestrze gruntów jako grunt leśny, wymagana jest zgoda na jej odlesienie.

Działka o nr ew. [...], która w ewidencji gruntów występuje jako użytek leśny klasy VI (LSVI) – brak jest zgody na zmianą przeznaczenia (k 30). W planie natomiast działka ta położona jest w terenie [...] a więc przeznaczona pod zabudowę.

Działka nr ew. [...] obr. [...] w całości leśna. Jak wskazuje organ objęta została decyzją [...] Wojewody [...] co do pow. 0,3880 ([...] ). Jednakże z decyzji tej wynika jednak ograniczenie wyłączenia do 20 % powierzchni. Z części graficznej planu wynika natomiast że w całości działka została przeznaczona pod tereny zabudowy.

Działka nr ew. [...], obr. [...]w całości była działką o przeznaczeniu leśnym. (teren [...]). W stosunku do niej w decyzji Wojewody [...] wyrażono zgodę na jej odlesienie pod warunkiem takim samym jak dla działki o nr ew. [...]. Można było przeznaczyć pod zabudowę 20% powierzchni działki podczas gdy z § 77 ust.3 pkt 3 Planu wynika maksymalne wyłączenie z produkcji leśnej 40%. Działka natomiast przeznaczona została pod zabudowę w całości i sprzecznie z decyzją zezwalającą na odlesienie.

Działka nr ew. [...] z obr. [...]; w całości o przeznaczeniu leśnym. Brak było zgody na zmianą przeznaczenia mimo, że działka ujęta w planie pod symbolem [...] w całości przeznaczona została pod zabudowę.

Działki o nr ew. [...] i [...] (powstałych z podziału działki nr [...]), z obrębu [...] -działka zabudowa o użytku częściowo budowlanym Organ wskazał, że wg stanowiska ówczesnego wojewody w związku z tym nie była konieczna zmiana przeznaczenia i nie wnioskowano o nią. Organ powołuje się przy tym na inne podobne decyzje w których stwierdzono, że skoro doszło do faktycznego zmiany przeznaczenia to brak jest podstaw do tzw. odlesienia.

Jak wynika z ewidencji gruntów działka nr [...] o pow. 0,4436 ha stanowiła grunty leśne klasy VI o pow. 0,2984 oraz tereny mieszkaniowe o pow. 0,1452 ha. W planie położone są na terenie [...] – tereny mieszkaniowe rezydencjalne – zachowanie i uzupełnienie istniejącej zabudowy. Ponieważ cała działka została objęta postanowieniami Planu oznacza to, że na całym jej terenie (bez wyłączenia gruntów leśnych) dopuszczono zabudowę. Potwierdza to treść rysunku planu i wyznaczona na nim linia zabudowy.

Działki nr ew. [...] i [...], obr. [...] – działki częściowo nieleśne zabudowane i nie występowano o zgodę na zmianę przeznaczenia (wg organu przeznaczone pod zieleń miejską z zakazem zabudowy). Działka [...] o pow. 0,2848 ha stanowiła grunty leśne klasy VI o pow. 0,2418 ha (LsVI) oraz tereny mieszkaniowe o pow. 0,0430 ha (B). Działka o nr ew. [...] o pow. 0,2858 ha stanowiła w całości grunt leśny klasy VI. Z rysunku planu wynika, że działki te położone są na terenie [...] - teren mieszkaniowy jednorodzinny rezydencjonalny – zachowanie i uzupełnienie istniejącej zabudowy. W związku z tym całościowym przeznaczeniem nie było możliwości przeznaczenia tych terenów leśnych pod zabudowę bez stosownej zgody na zmianę przeznaczenia.

Działki o nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...]; - nie były objęte zgodą na zmianę przeznaczenia mimo że w całości stanowiły one grunt leśny. Jak wynika z treści Planu działki położone są na terenie [...] a więc przeznaczonym do zabudowy.

Działki o nr ew. [...], [...] i [...] (powstałe w wyniku wtórnego podziału działki numer [...] z obrębu [...]). Objęte decyzją nr [...] wyrażającą zgodę na zmianę przeznaczenia z ograniczeniem zabudowy do 20% terenu. Z rysunku planu wynika, że całe działki położone są w terenie [...] a więc przeznaczone zostały pod zabudowę z ograniczeniem maksymalnym powierzchni zabudowy do 30%. Ograniczenie to przewyższa dopuszczalne decyzją uzgadniającą.

Działki o nr ew. [...], [...] i [...], z obrębu [...] (jako powstałe w wyniku wtórnego podziału działki numer [...] o pow. 0,2863 ha). Działka [...] była częściowo rolna i przeznaczona do zmiany przeznaczenia z uwzględnieniem 20 % powierzchni zabudowy, co wynika z decyzji nr [...]. Położona na terenie [...] z ograniczeniem wyłączenia produkcji leśnej na poziomie 30% (§ 81 ust.3 pkt 11 uchwały) a zatem z naruszeniem warunku o jakim była mowa w ww decyzji.

Działka nr ew. [...] z obrębu [...] - brak zgody na zmianę przeznaczenia, Stanowiła grunty leśne klas V o pow. 0,2717 ha i klasy VI o pow. 0,2536 ha. W planie działka ta położona na terenie [...] – teren usług na działkach leśnych. (str. 62 planu), co oznacza że w planie doszło do zmiany jej przeznaczenia.

Działka nr ew. [...] z obrębu [...]. Uzyskała zgodę na zmianę jej przeznaczenia (decyzja [...]) co do pow. 0,0400 ha (całość 0,2850 ha) z przeznaczeniem na komunikację – poszerzenie ulic [...] i [...]. W odniesieniu do pozostałej części 0,1229 ha nie wyrażono zgody na zmianę przeznaczenia jako stanowiących część kompleksu leśnego. Działka ta, jak wynika natomiast z rysunku planu w części została przeznaczona pod tereny do zabudowy - teren [...] - co pozostaje w sprzeczności z decyzją uzgodnieniową. (teren mieszkaniowy na działkach leśnych).

Działka nr [...] z obrębu [...] objęta zgodą na wyłączenie decyzją [...], co do powierzchni 0,0250 ha. Położona w Planie na terenie [...] w całości – teren mieszkaniowo usługowy. W zakresie w jakim przekracza powierzchnię 0,0250 ha nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia.

Działka o nr ew. [...] z obrębu [...] uzyskała zgodę na zmianę przeznaczenia co do powierzchni leśnej z ograniczeniem zabudowy do 20% powierzchni – decyzja [...]. W Planie znajduje się na terenie oznaczonym jednostką [...] jako tereny mieszkaniowe jednorodzinne rezydencjalne. W Planie dopuszczono maksymalne wyłączenie z produkcji leśnej 30% powierzchni a więc w rozmiarze większym niż o nim mowa w decyzji o wyłączeniu.

Tym samym we wszystkich wskazanych wyżej przypadkach doszło do naruszenia procedury planistycznej.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odpowiedzi na skargę co do błędnego zakwalifikowania gruntów jako leśnych należy wskazać, że zgodnie z 20 ustawy z 17 maja 1989 r prawo geodezyjne i kartograficzne i orzecznictwem sądów administracyjnych, rejestr gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego i faktycznego dotyczącego danej nieruchomości w tym odnośnie gleboznawczej klasyfikacji gruntów i rodzaju użytków. Jednocześnie zgodnie z art. 21 tejże ustawy ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę planowania przestrzennego, w tym wypadku gdy nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy jest jego elementem. Błędem jest utożsamianie gruntu leśnego wyłącznie w oparciu o ustawę z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Przy ustalaniu czy dany teren stanowi las czy nie, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zapisu w ewidencji gruntów. (wyrok NSA II OSK 3021/13 z dnia 15 lipca 2015 r. i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012r., II FSK 984/11). Przytoczony przez Stronę fakt, że niektóre z działek nie wypełniają definicji lasu nie może być przyjęty jako słuszny. Określenie użytku leśnego, zawarto w załączonym do akt uproszczonym wypisie z rejestru gruntów. Ponadto ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wprowadza kryterium wielkości powierzchni gruntów leśnych podlegających ochronie.

W związku z powyższym każdy grunt leśny, niezależnie od jego powierzchni, podlega ograniczeniom w przeznaczaniu na cele nieleśne.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanej z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - ustawa z 26 marca 1882 r., (Dz. U. poz. 79, z późn. zm.). i z 3 lutego 1995 r. (Dz.U.2017.1161 j.t.), to istotnie w pierwszej z ustaw w art. 2 ust. 2 pkt 1 zdefiniowano las jako taki który jest lasem według zapisów z ewidencji gruntów. Obecnie, zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1-3, za grunty leśne uważa się grunty: 1. określone jako lasy w przepisach o lasach; 2 zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; 3 pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych.

Teoretycznie zatem dałoby się obronić pogląd, że jeżeli dany teren nie spełnia wymogów z art. 3 ustawy o lasach to tym lasem nie jest. Samo jednak takie twierdzenie nie powoduje dezaktualizacji zapisów z ewidencji gruntów. Ewidencja ma bowiem charakter urzędowy co oznacza, zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. dane w niej zawarte stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Podważenie tych danych jako niezgodnych z rzeczywistym stanem jest możliwe gdyż domniemanie zgodności jest domniemaniem obalalnym - praesumptio iuris tantum, które można obalić dowodem przeciwnym. Ciężar dowodu spoczywa na osobie która z tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organ planistyczny nie przedstawił na tę okoliczność dowodów które istniałyby w dacie uchwalania Planu. Z tego wynika, że podstawą ustaleń w procedurze planistycznej były wypisy z rejestru gruntów na podstawie których organ planistyczny powinien ustalić charakter użytków.

Dane z ewidencji gruntów i budynków mają charakter informacyjny ale i wiążący, co oznacza, że tylko w ramach własnych procedur mogą dokonywać zmian w treści wypisów z rejestru gruntów. Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Oznacza to, że zapisy te są pochodnymi z innych wymienionych w art. 24 ust. 2b ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne źródeł i to z tego wynika ich informacyjny i deklaratoryjny charakter. Nie stanowi to natomiast uzasadnienia do tezy że dane ewidencyjne nie są wiążące.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro zgodnie z przytoczonymi powyżej zapisami ewidencji gruntów i budynków w skład ww działek, w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały wchodził grunt ewidencyjnie leśny, to organ sporządzający plan miejscowy, winien był uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cel nieleśny, by zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, mógł przeznaczyć część terenu leśnego na cel inny niż leśny. Tym samym dokonanie zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cel inny niż leśny winno nastąpić w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Wskazać należy, iż przeznaczenie działek determinuje sposób ich zagospodarowania. Zatem skoro powyższej zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie dokonano albo dokonano pod pewnymi warunkami oznacza to, że organ nie był uprawniony do wprowadzania ustaleń planu bez stosownych zgód albo bez uwzględnienia wymogów płynących z decyzji uzgodnieniowej. (art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych) Oznacza to, że doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, co prowadzić musiało do stwierdzenia nieważności postanowień zaskarżonej uchwały we wskazanym niniejszym wyrokiem zakresie. Dlatego też na podstawie art. 28 ustawy, oraz art. 91 ust. 1 w zw. z art. 94 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a. należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części odnośnie działek objętych skargą. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem jego ustalenia winny być zgodne z obowiązującą regulacją prawną.

Zatem dokonując oceny legalności ww Uchwały Sąd podzielił w całości stanowisko skarżącego w powyższym zakresie i orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz.U.2018.265 ) zasądzając od organu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania 597 zł (100 – wpis, 480 – wynagrodzenie radcy prawnego,).