Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2013 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2010 r. - postanawia - 1. odrzucić skargę, 2. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości.

Przewodniczący Wydziału I, zarządzeniem z dnia 1 października 2013 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, w wysokości 387 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 października 2013 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 28 października 2013 r. Wpis nie został uiszczony.

W dniu 30 października 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym przesyłki na adres Sądu) skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i synem, a źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie za pracę jego małżonki, w wysokości 1 700 zł, a także świadczenie opiekuńcze przyznane ich synowi, którego wysokość wynosi 773 zł miesięcznie. Skarżący od momentu zlikwidowania działalności gospodarczej nie dysponuje żadnym dochodem, nie posiada oszczędności, ani żadnych nieruchomości.

Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to zgodnie ze złożonym przez skarżącego oświadczeniem koszt utrzymania lokalu, obejmujący czynsz i koszty energii, wynosi 500 zł miesięcznie zaś resztę środków pieniężnych pochłania utrzymanie dziecka, zakup żywności, odzieży, środków czystości i obuwia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a./ sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W myśl zaś art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Mając na uwadze fakt, że skarżący nie uiścił wpisu w zakreślonym terminie Sąd, kierując się treścią art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił jego skargę.

Niezależnie jednak od odrzucenia skargi, rozpoznaniu podlega wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena spełnienia tych przesłanek polega na porównaniu sytuacji majątkowej wnioskodawcy, w tym jego możliwości zarobkowych, z wysokością tychże kosztów, gdyż tylko w ten sposób możliwe będzie stwierdzenie czy ich pokrycie nie pozbawi go oraz jego najbliższym środków koniecznego utrzymania.

W niniejsze sprawie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi wynoszącego ponad połowę jego dochodów, przy czym należy jeszcze dodać, że w tym samym czasie został on wezwany do uiszczenia wpisów w ponad dwudziestu innych sprawach, zawisłych przed tutejszym Sądem, w której również jest on skarżącym. Suma wpisów w tych sprawach wynosi 10 889 zł. W tej więc sytuacji należy stwierdzić, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy, o których traktuje art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., dlatego też zwolniono go od kosztów sądowych w całości. Należy wyjaśnić, przede wszystkim skarżącemu, że przyznane prawo pomocy nie jest bezprzedmiotowe, gdyż obejmuje ono ewentualne przyszłe wpisy i opłaty.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.